Eindelijk, eindelijk, eindelijk…..

 

 

Het zijn de laatste maandjes in onze tijdelijke woning. We denken zelf voor de zomer weer in Krommenie te wonen.

Het waren zware maanden, de reistijd naar mijn werk is lang en de bus rijdt hier maar een keer per uur en stopt er in de avond al snel mee. Heb heel vaak een taxi genomen, of een uur geduldig in weer en wind gewacht op de bus. Het laatste stukje vanaf de trein valt niet te lopen, een uur, dat is wel leuk maar niet in de avond na je werk, niet als je al om vijf uur op bent.

Heb bijna niet geschreven, ik voel me ook niet op mijn gemak in dit dorp, ik heb heimwee, enorme heimwee en ik heb mijn oude fitheid niet teruggekregen, na de brand ben ik blijven sukkelen, operatie, veel benauwd, pijn in mijn vaten, maar het is niet anders, ik voel de schrik nog in mijn benen, je houdt er altijd wat van over…… Maar het belangrijkste, we hebben het overleefd en gaan voor de zomer weer naar huis. Ga trouw elke dag naar mijn baas…….

Ga nog steeds naar zee en koningsdag, heb deze maanden veel Rosedale zien optreden en heb genoten van mijn feestje bij de Wester en zo glijden we langzaam richting vakantie..……..

Hartelijke groet,

Trudy.

Onze brand.

 

 

download (12)

Het huisje met de rode deur en het boogje is ons huisje, de rode deur kun je nu niet zo goed zien, de hoek waaruit de foto is genomen maakt de deur bijna onzichtbaar. Het huisje is uit 1911. We waren er zo tevreden, De Suikerhartjes waren onder de tien jaar, toen we er gingen wonen, mooie jaren, maar ook minder mooie jaren hebben we daar doorgemaakt. Als moeder die er echt alleen voor stond, waren het soms barre tijden.

Juist dit jaar zou het makkelijker worden, mijn ongeluk had ik overwonnen en ik liep weer en had weer werk, een band wilde me als zangeres en nu zou ik er ook de tijd voor hebben, het leven lachte me toe.

Mijn nieuwe baan had in het begin veel gevergd, veel avonden op school en dan thuis toch alles doen, koken, wassen, strijken, reizen van en naar werk, ik merkte toen wel, dat men normaal dit tempo opbouwt en dat had ik niet gedaan, dadelijk vol aan de slag na mijn herstel.

De band had ik als eerst opgezegd, hoe erg ik het ook vond en er waren ook wat lichamelijke ongemakken bijgekomen waardoor ik regelmatig naar het ziekenhuis moest.

Maar een brand bij de buurman dat had ik niet kunnen bedenken, mijn verjaardag was pas achter de rug.

jarig

Was zo verwend op mijn verjaardag en de volgende verjaardag was die van Annemieke, rechts op de foto. In de nacht na haar verjaardag op 9 december moesten we uit huis vluchten voor brand.

We hebben er allemaal wat aan overgehouden en Blanca is op dit moment erg ziek, hoge koorts en vreselijk ontstoken amandelen, haar hele hoofd doet mee. Het zijn de vreselijkste kerstdagen ooit, angst om zieke dochter, ver van de bewoonde wereld en veel fietsen naar de bewoonde wereld om eten, medicijnen enz te halen, maar ondanks al die ellende overheerst een ding, we hebben elkaar nog, zelfs ons lieve kleine katertje.

Dank aan onze buurman daar waar de brand begon en aan mijn jongste zoon, die ons gered hebben. Dank aan Annemieke en Fred die ons zo liefdevol opvingen en voor de eerste levensbehoeften hebben gezorgd.

Onze lieve buurman vertelt over die nacht van de brand.

https://www.nhnieuws.nl/nieuws/236591/Buurman-van-woningbrand-in-Krommenie-Ik-zag-steekvlammen-uit-het-huis-komen

Trudy.

Het Haarlemse Hofje deel 3

sneeuwschuiver

De wegen waren die nacht zo glad geworden, gordijnen van sneeuw vielen als grote vogels uit de lucht, de wegen waren koud en de sneeuw bleef liggen, de polder veranderde in een pas gedekte kersttafel met moeders mooiste witte damasten laken, treinen reden niet meer en de zeldzame bus, ploeterde zich voort, langzaam, maar gestaag.

De dames van de thuiszorg zaten met hun handen in het haar, de Haarlemse klantjes waren nog wel bereikbaar voor de zusters in de binnenstad, maar alles buiten de stad werd een probleem.

Tine was een doortastende leidinggevende en ze besloot de baas van de strooi-en sneeuwschuifwagens te bellen, die mannen kwamen overal, als haar zusters met die wagens meekonden, dan was een groot probleem verholpen……iedereen zou zorg krijgen en een gezellig woordje, want dat was zo hard nodig, de mensen waren bijna allemaal ziek en alleen.

Die kerst kwam alles redelijk op zijn pootjes terecht, de zusters reden op de wagens mee en werden bij een volgend strooirondje weer opgehaald, ze hadden sneeuwschoenen aan en slofjes mee voor bij de klant, ze hadden een kerstpakketje mee en hun lieve aandacht. De klanten hadden de hele kerst prachtige verhalen te vertellen en iets wonderlijks om over na te denken, hun zuster die uit een strooiwagen stapte, met een kerstpakje, werelds, om nooit te vergeten……

Deel 1

Deel 2

Trudy Den Herder.

Het Haarlemse Hofje deel 2

frans-hals-teylers-echt

Vergadering van officieren en onderofficieren van de Cluveniersschutterij van Haarlem, 1633, door Frans Hals, Frans Hals Museum, Haarlem.

Het Haarlemse Hofje deel 2

Het zonnetje kwam een beetje door en dadelijk begonnen de nog natte daken van het Haarlemse Hofje te schitteren als diamanten, elk regendruppeltje gaf gul al haar kleuren bloot aan de wereld…….

Mevrouw Radowitch hing haar witte onderbroekjes aan haar zelf geïmproviseerde waslijntje. Ze had zojuist al haar snuisterijen met veel liefde afgestoft en daarna laten blinken met een vochtig lapje. Haar huisje ademde Frans Hals. Zelf als kind gevlucht uit een land met dreigingen, had ze in Frans Hals een ankerpunt gevonden. Frans kwam van oorsprong uit Antwerpen en kwam met zijn ouders mee naar Haarlem, op de vlucht voor de Spaanse overheersing, heel, heel lang geleden, maar vluchten, voor overheersing en armoede, voor je cultuur, je aard,  je geloof of oorlog, is van alle dag, ze wist dat maar al te goed. Ze had tijdens het oppoetsen van haar snuisterijen een naaidoosje dicht tegen haar wang geduwd, een  schuttersstuk van Frans, zijn eerst voltooide schuttersstuk uit 1616 de Sint-Jorisschutterij, een juweeltje.

Radowitch zag, voor zijn ruitjes Tinus zitten en ze zwaaide, hij zwaaide terug met lieve doch trieste hand….. zou ze hem vragen voor de kerstdagen, even een taartje samen eten, een glaasje drinken, of een hele maaltijd met elkaar doen? Ze was hier nog zo nieuw, zou dat gepast zijn?

Deel 1

Trudy Den Herder.

Het Haarlemse Hofje deel 1

IMG_0642

Het Haarlemse Hofje deel 1  

Voor de piepkleine ruitjes zaten vogeltjes en ze floten de treurigheid uit de oude huisjes. Bij Tinus zat een roodborstje voor het raam en Tinus genoot. Tinus miste zijn onderbenen en kwam niet zo veel meer buiten, hij werd warm van binnen als de buitenwereld wat binnen gleed, de zon, het tikken van de regen op zijn ruitjes, de vogeltjes en de klokken op zondag……..  

Elke dag kwam een dame van de thuiszorg zijn stompen verzorgen, zijn leven wat kleur geven en als ze zijn bed openklapte zong ze een liedje, ze maakte het zelf, ter plaatse. Elke dag een ander en soms wel meer dan een.

 

Open met dat warme bed 

De dromen moeten er uit 

Schud de kussens 

Trek aan de lakens 

En leeg de po 

En de kerstman roept: 

Ho, ho, ho ho!  

Tinus, hoorde haar graag aan, ze was grappig, ze werkte hard en secuur en altijd dat goede humeur, hij bofte toch maar en hij vergat dat hij haast geen benen meer had, dat hij eenzaam was, dat er niemand kwam met de kerst en dat hij niemand wist te vragen………….. 

 

Trudy Den Herder vervolgverhaal.

Even bijpraten. Na omstandigheden maken we het goed. Het hoesten van de rook begint steeds minder te worden en de schrik raakt uit ons. Maar we hebben er allemaal wat aan overgehouden, Blanca ligt met hoge koorts in bed, ze is in het ziekenhuis geweest, haar amandelen zijn vreselijk ontstoken, ze heeft een kuur, mag alleen maar drinken en alles moet koud zijn. De amandelen liggen op haar tong en zijn stuk en lijken wel kerstballen met glitters en sliertjes, het arme schaap. Emilio onze redder is heel stil, te stil en ik heb vreselijk zere benen, al vanaf het moment van de brand, ook al in het ziekenhuis geweest, ik ontwikkelde een trombosebeen, van, eerst de schrik en daarna lang in de politieauto stilzitten en afwachten……. 

Maar we hebben zo een geluk gehad, alle ellende valt in het niet als je bedenkt hoe het ook had af kunnen lopen. Heb het schrijven maar weer opgepakt, dat helpt, dat helpt altijd. Hoop dat jullie gezellige dagen hebben, met veel liefde en warmte, want dat is het belangrijkste in het leven. ( kan niet bij mijn oude mail en foto’s, dus ik moet het doen met een oude foto van de zee )

Trudy.

 

Lieve allemaal,

Heb een poosje niet kunnen bloggen, eerst vond ik dat ik de tijd moest nemen om aan mijn nieuwe baan te wennen en die heb ik genomen. Miste wel jullie en het verhalen vertellen.

Tegen de tijd dat ik dacht, en nu weer verder met mijn schrijven, hadden we in de nacht van 9 december brand, begonnen bij de buurman. Mijn jongste zoon werd gealarmeerd door een explosie. Hij heeft ons allemaal gered, zelf het katertje.

We wonen nu zeker tot 1 april ergens anders. Het is onhandig, ongezellig en behelpen, maar dankbaarheid overheerst, we kunnen het navertellen en het was op het nippertje, want de rook had ons bijna omver gekregen.

De collegae op mijn werk en de studenten hebben ons zo verwend, zelfs aan de kater werd gedacht, in woord en gebaar, in giften, warme wensen en in knuffels, voelen we ons gedragen.

Wens jullie allemaal een kerst zo warm en knus als wij door al die liefde mogen ervaren.

En nu ga ik naar Nico want die lieverd was ook erg geschrokken toen ik het hem vertelde en ik ga Nico lekker verwennen, want het is een juweel van een lieverd en zoon.

 

Hartelijke groet,

Trudy.

 

Op de fiets naar Nico.

20181111_154939

Er werd weer gewerkt aan het spoor. Er reden wel bussen, maar als het ook maar even kan, pak ik toch te fiets, dat gaat vaak sneller, omdat ik moet boemelen en veel moet lopen, of een fiets moet huren.

Het is een machtig mooi gezicht dat werken aan het spoor. Van Zaandam tot Alkmaar geen treinen. Vanaf Krommenie tot Uitgeest zijn de houten bliezen weg, wat een werk nog, zouden ze dat redden, want morgen moet de trein weer rijden. Petje af voor deze mensen, vooral met die harde wind van vandaag.

20181111_154943

Met Nico gaat het weer minder, hij is al zijn vrijheden kwijt en mag alleen met mij even van de afdeling, weer een zware afdeling. Ik hoop dat ik hem even blij heb kunnen maken, we zijn taart gaan eten en hebben koffie gedronken en zijn over de markt gelopen en hebben in het bos gezeten.

20181111_154947

Als je me mist met bloggen, of lezen bij je, ik ben moe, erg moe, mijn baan, is heftig, ik maak lange dagen en fiets wat af en heb veel werk mee naar huis, dingen die ik me allemaal eigen moet maken, en dan natuurlijk hier mijn huishouden, maar ik probeer het vol te houden, maar meer dan dit bloggen zit er even niet in.

Het optreden vorige week zondag van Annemieke ( Rosedale ) was geweldig!

IMG-20181105-WA0001

IMG-20181105-WA0004

 

Hartelijke groet allemaal.

Treinfoto’s van Trudy, bandfoto’s van Fred.

Op de fiets naar Nico…..

20181103_155556
Castricum in zicht, vond het water erg mooi en ook de hemel!

De trein reed, maar de zon scheen zo heerlijk en onderweg zat ik nog te overwegen, maar ik reed toch het station voorbij, toch maar op eigen kracht. Een dagje eerder dan ik normaal doe, maar morgen heeft Annemieke een optreden met haar band en dat wil ik graag zien.

Deze week heb ik meer dan 200 kilometer gereden, had ik zo uitgerekend, op de fiets en dat is sinds lange tijd niet gebeurd, ik begin weer aardig de oude te worden. Maar ik doe er wel veel langer over dan alle andere hoor, door het ongeluk is mijn lichaam, stijver en de jaren gaan ook tellen.

Het was gezellig bij Nico, ik haalde hem op, ik was te vroeg, dus hij was nog even bezig. We dronken koffie, we aten taart, we genoten van het weer en het mooie bos en volgende week zondag gaan we en koffie met gebak doen en naar de markt.

Jullie hebben me weinig gezien, maar ik heb alle dagen gewerkt en ook dat moet langzaam weer wennen en vrijdagavond was ik op mijn fiets naar Het Kalf gegaan, daar was de Allerheiligen mis. Was daar nog nooit bij geweest, maar vond het erg mooi. Van alle overleden mensen het afgelopen jaar van de parochie stond een kaars en een kruisje klaar, het kruisje van mijn mama, overleden in januari, had het hele jaar bij Maria gehangen, nu kregen we het terug en ook een mooie kaars met haar naam en mooie bloemen er op.

Het koor zong schitterend en na de dienst gingen we naar het kerkhof, dat was prachtig verlicht, op de graven en bij het columbarium brandden lichtjes, het koor zong ook in de kou op het kerkhof en de graven werden gezegend.

Op de weg terug, in de kou en regen, had ik veel na te denken, ik wil ook wel liggen daar achter de kerk en dan een lichtje op mijn graf op 2 november. Mijn broer bood me aan me thuis te brengen, dat was lief, maar ik moet fietsen en lopen om te overleven, als ik niet beweeg, dan ga ik vastzitten en kan ik niks meer, dus tegen wil en dank, fiets en loop ik Noord Holland rond en gelukkig vind ik het nog fijn ook.

20181103_155607
De wolken waren zo mooi, ik probeerde vaak te kijken, maar echt veilig was dat niet.

Het zal wel even duren eer ik weer bij ben bij jullie, want nu ga ik slapen, ik ben erg moe en heb een hoofd als een biet van al dat fietsen. Het is groot feest in Krommenie, de jeugd is verkleed, het dorp zit vol met heksen, kabouters, smurfen en noem maar op, de toevallige passant weet niet wat dit is, want het is nog mooier dan carnaval. Ze gaan van dorp naar dorp op de fiets en als ze dan oversteken bij de autoweg zie je de mensen kijken van: waar komt die Dracula nou vandaan, zo leuk om te zien.

20181103_155621

20181103_155618

Trudy.

Foto’s van Trudy.

Filmpje van RTVNH over het feest in Assendelft Krommenie

 

Op de fiets naar Nico……

Het was voor het eerst na de lente weer koud op de fiets, harde wind, maar wel veel zon, al kon de zon niet echt verwarmen, weinig fietsers op de weg, te koud, te veel wind. Er reed weer geen trein, wel bussen, maar dan doe je zo lang over de reis en je wordt zo in de bus gestouwd en sommige buschauffeurs zijn zo onaardig, allemaal, stress denk ik.

Bij Uitgeest stond het spoor vol met werkmannen en auto’s die op de rails en op de weg kunnen rijden, prachtig gezicht, nu had ik van de drukte wel foto’s kunnen nemen, maar ik deed het niet van de kou, het waaide vreselijk en ik wilde naar huis, met boodschappen mee gerekend heb ik toch twee en een half uur op de fiets gezeten. Nu ga ik koken, ik heb honger, ik heb vreselijke honger!

Nico had een heerlijk warm vest aan en had eerder op de dag zijn vader op bezoek gehad, dat is fijn, want hij krijgt verder alleen maar mij, en spaarzaam de rest van zijn familie en het breekt toch de dag.

20181028_133222
Weiland tussen Uitgeest en Castricum, eindelijk op het fietspad, die auto’s stinken zo en maken zo een lawaai!

Een aantal keren moest hij lachen om mij, want ja, ik doe soms gek, dan heeft hij nog steeds die lieve kuiltjes in zijn wangen, dan straalt zijn hele hart en ook dat van mij.

20181028_135941
A-gebouw Dijk en Duin.

Trudy.

Foto’s: van Trudy .

 

Maria Sibylla Merian….

20181026_151831
Het boek op de bank, er naast de grote hoes/omslag waar het boek in zit, een heerlijk boek voor gure herfst- en winterdagen

Als kind was ik gegrepen en nu nog steeds, door het werk van Maria Sibylla Merian, kunstenaar en entomoloog. Helaas weet ik niet meer of ik door mijn lieve vader op haar spoor werd gezet, of door mijn meester in klas vier van de lagere school op Het Kalf in Zaandam, een lieve meester die uit Suriname kwam. In de jaren zestig was zo een meester heel bijzonder en gelukkig hij was echt bijzonder, een lieve man die ons veel leerde en ons ook veel vertelde over Suriname.

20181026_151622
Maria Sibylla Merian, gravure 1712 1717

Maria Sibylla Merian ( 2 april 1647 – 13 januari 1717 ) geboren in Duitsland maar die naar Nederland vertrok en in 1699 samen met haar dochter op reis ging naar Suriname om daar onderzoek te doen naar de voortplanting en ontwikkeling van insecten. Ze was een begenadigd kunstenaar en wist door haar onderzoek en haar tekeningen de wereld te vertellen dat insecten niet uit de modder kwamen, maar dat er een heel proces aan vooraf ging en dit heeft ze allemaal verwerkt in prachtige illustraties.

Dit voorjaar deed ik mezelf en iemand anders het bijzondere boek cadeau. In 2016 gaf Lannoo, Metamorphosis Insectorum Surinamensium opnieuw uit, oorspronkelijk gepubliceerd in 1705

Het kleine stukje dat ik liep van de boekwinkel naar huis met de twee boeken, gaf me een intens grote vreugde, maar ze waren wel enorm zwaar en ik had een week lang blauwe en groene plekken op mijn arm.

20181026_151640
Metamorfose van de grote beer met sluipwespen 1679

Maar het geluk is groot als ik blader is dit ongelooflijk mooie boek. Maria haar werk ligt over de hele wereld in archieven en hangt in musea.

20181026_151703
1662 waterverf op perkament. Twee kievitsbloemen en een dubbele narcis

Vaak denk ik aan hoe dapper deze vrouw was, reizen was in die jaren niet makkelijk en dan ook nog zo ver weg. De Meriansborstel is  b.v.  een rups die naar haar vernoemd werd. Maria heeft haar laatste levensjaren in Amsterdam gewoond.

De komende tijd zal ik af en toe iets van haar mooie werk laten zien en meer over haar vertellen. Door haar werk ben ik intens van de natuur gaan houden, trap ik nooit een diertje dood en spuit ik nooit met gif en ben ik niet bang van alles met kleine pootjes en vleugeltjes. Vraag me geen namen, ik geniet alleen maar, ik was vroeger als kind ook altijd al graag in het oude spinnenhuis van Artis, daar was ik liever dan bij de grote dieren.

 

Trudy.

Foto’s: Trudy Den Herder genomen uit het mooie boek: Metamorphosis Insectorum Surinamensium van Maria Sibylla Merian.