Met Blanca naar Volendam.

Blancie.

Ze had zoveel gewerkt de laatste tijd en toen ze dacht nu heb ik mijn vrije dagen, werd het veranderd en kon ze nog een hele reeks werken. Maar we gingen toch frisse lucht halen.

Opmerkelijk stil overal tijdens het wandelen mondkapje op, in de auto ook, we behoren niet meer tot het zelfde huishouden.

De wandeling aan de Gouwzee deed ons goed.

Trudy.

Waar groeit het toch?

Zee Castricum.

In een dauwdruppel gevangen
sliep een puntje regenboog
armpjes onder het koppie gevouwen
haartjes bijna droog

Rupsbanden reden voorbij
de wereld voerde oorlog
koeien loeiden
gras groeide
maar die kleine punt
sliep onverstoorbaar in mij

In een dauwdruppel gevangen
lag mijn kleine zonnestraal
Moeders herkennen dit allemaal
Maar waar  groeit oorlog?

Trudy ( wie de schoonheid van een kind ziet, gunt het die gruwelijke oorlog niet)
Foto: Zilvertje 2008

Zembla. Het kippenexperiment.

Gelukkig zijn er programma’s zoals Zembla.

Kijk hier terug, ongeveer 37 minuten.

Is biologisch eten nu wel of niet gezond?

Voor mijn kinderen en mezelf kocht ik altijd biologisch, maar na bekendmaking van het onderzoeksrapport, heb ik ook wel eens gedacht, als het toch niet uitmaakt, waarom doe ik het dan? Want als alleenstaand ouder was het vaak krap met de centjes, dus ik smokkelde ook wel eens, toch die goedkopere bloemkool, toch een gewoon brood, ook al zei mijn hart dat ik fout zat, biologisch is beter voor moeder aarde, beter voor onszelf. Maar als overleven in het geding komt, neem je makkelijker die foute beslissing als het rapport zegt dat het niet aangetoond is dat biologisch beter is.

De onderzoeker heeft nu opgebiecht dat ze onder druk haar uitkomst heeft veranderd. En nu speelt ze de zieligerd. Ik ben boos op haar, ze had onafhankelijk haar uitkomst moeten geven. Daar werd ze voor betaald, daar werd ons belastinggeld voor uitgegeven. Ik zou graag met haar in gesprek gaan, de wetenschap moet eerlijk zijn, anders blijven we nergens meer. Is dit een gegeven dat men zo omgaat in de wetenschap met onderzoeken, ik ben echt boos.

Trudy.

Foto kippen vond ik op internet.

Een meisje uit 1926 werd mijn mama.

Edam, oktober 2020

Ze was zo trots op haar geboorteplaats, Edam. Maar later in haar huwelijk had ze dagelijks heimwee naar het nestje van weleer. Haar lieve moeder en vader en haar drie zusjes.

In de oorlog van 1940 1945 werd haar vader in het Oranje Hotel gezet, een gevangenis voor verzetsstrijders. Met haar moeder en haar drie zusjes bleef ze achter. Ze werkte als jong meisje bij een Joodse familie en zorgde voor de baby, Peter. Ze was dol op die mensen en op Peter. Helaas werd ook de familie weggevoerd. De angst om haar vader, de angst om Peter. Deze dingen hebben haar getekend. Jaren bleef ze zoeken naar wat er met Peter was gebeurd en het wonder, Peter heeft het overleefd. Mijn moeder overleed twee jaar geleden, maar Peter had ze gevonden. Vorig jaar was een familielid van Peter naar Edam gekomen, er werd iets onthuld, helaas heeft mijn moeder dit niet meer mee mogen maken.

Vandaag is ze jarig, dat was altijd een enorm feest, met gebak ( hadden we zelden ) met drank ( bij ons thuis werd niet gedronken ) met pepsels en blokjes kaas en de hele familie die kwam. Opa en oma bleven logeren. En het mooie was, we hadden vakantie, het was altijd herfstvakantie als mijn moeder jarig was en daar denk ik nu allemaal aan.

Waar blijft de tijd…… had ik maar eerder geweten wat ze allemaal had meegemaakt, had ik het maar beter begrepen………..

Ons gezin, mama was al 42 en had mijn broertje gekregen, Peter.

Trudy.

Lezend, de donkere dagen door.

Boeken.

Viroloog Ab Osterhaus en antropoloog Ginny Mooy pleiten voor een totale lockdown van enkele weken. „We moeten het virus wegdrukken, uit het land drijven. Met een totale lockdown. Binnen 4 weken zijn we het kwijt. Er zijn een aantal landen die het virus op die manier hebben weggedrukt, zoals Nieuw-Zeeland en Japan.”

Het bovenstaande lees ik nu overal en werd gister ook uitgesproken in een programma. Zelf denk ik ook dat dit het beste is, hoe naar ook, anders blijven we sukkelen, met grote gevolgen, doden, zieken en veel verlies voor de economie. En na die 4 weken, heel voorzichtig blijven zolang er nog niet echt een oplossing is om het virus in de hand te houden.

Als oud-verpleegkundige ken ik het belang van handhygiëne, van afstand houden, van oppervlakten reinigen en nu ook van ventileren, iets wat in het verleden aandacht verloor tijdens het verplegen. De frisse lucht was meer uit de tijd van de TBC. Er waren toen halfopen afdelingen, de patiënten lagen zoveel als mogelijk buiten, liefs aan zee of in de bossen.

Het is tijd voor actie, dit werd al heel lang geroepen door deskundigen, maar de maatregelen bleven slap. Was er toen goed geluisterd, dan was de kans groot geweest, dat we er nu beter voor stonden.

De voorlichting over het virus, vind ik nog steeds slecht, ik mis een journaal op een vast moment op de dag, niet alleen de feiten, maar waarom we moeten doen wat we moeten doen. Ik mis een inkijkje in het leven van familie die geconfronteerd werd met Covid-19. De lange weg die de mensen die opknappen hebben om weer een beetje mee te kunnen doen.

Het gaat te veel over de bedden en het te kort aan personeel, maar niet over de slachtoffers. Mis in het verhaal steeds het menselijke. De taal die Rutte spreek, wordt niet door eenieder begrepen en is het handig? Sommige dingen uit te laten spreken door een politicus? Er hoort tijdens zo een persconferentie ook een arts te staan, die uitlegt waarom.

Mijn boodschappen laat ik weer bezorgen en ik werk goed aan mijn conditie om fit te blijven. Ook heb ik leesvoer in huis gehaald.

Ik lees:

De kaasfabriek van Simone van der Vlugt. Omdat ik haar boek Schilderslief zo prachtig vind en het oude decor dat ze gebruikt, bijna opvreet.

’t Hooge Nest van Roxane van Iperen, omdat ik er al zoveel over had gehoord maar nooit aan het boek toekwam, omdat die oorlog een deel van mijn ouders was, dus ook van mij, omdat de eerste eigenaar van ’t Hooge Nest een Zaankanter was en ik het allemaal graag wil weten.

Het Churchillcomplex van Ian Buruma, omdat ik te kort informatie krijg over de verkiezingen in Amerika, de achtergrond vaak mis en ik het ook niet meer kan opzoeken omdat bij de brand december 2018, mijn zeer grote collectie boeken is verbrand. Op de radio luister ik podcasts die gaan over dit onderwerp, maar toch, ik mis nog steeds een deel van het verhaal.

De boeken die nu op mijn tafel liggen zijn allemaal zo boeiend, dat ik ze allemaal tegelijk lees.

Trudy.

Wegens een virus gesloten!

Zijn vochtige ogen hadden de sloep gevolgd vanaf het moment dat de sloep door de sluis ging. Maar nu was het slechts een stip. Zijn aandacht was getrokken door geluid, joelende jongens en meisjes, muziek, geluid van knallende kurken……..

Zo was hij ook geweest, jong, genietend en vaak op het water. Op het water was de jeugd vrij, helemaal in zijn tijd. Hij had op het water zijn Geertje voor de eerste maal gekust en het arme schaap had zich geen raad geweten, hij ook niet, want hoe kus je nou in vredesnaam? Maar na enkele seconden was die onbeholpenheid weg, het hart deed de rest.

De tochten die hij later met haar maakten, steeds kwamen er mooie gedeelde ervaringen bij en het bootje werd steeds voller, hun eerste zoon die met box en al mee ging, zwemvestje aan, daar is zelfs nog een klein fotootje van, hij draagt het altijd in zijn portefeuille. Uiteindelijk moesten ze aan een grotere boot, hun liefde werd bezegeld met vijf kinderen, in die jaren heel normaal. Maar zoals het bootje volliep met volk, zo is het bootje in de loop der jaren ook weer leeggelopen en uiteindelijk had hij aan een bootje voor twee weer genoeg. De kinderen waren allemaal goed aan land gekomen, lieve kinderen.

Maar sinds deze zomer blijft het bootje aan wal. Geertje kreeg een lichte beroerte… ze knapte wel wat op en dan droeg hij haar naar de waterkant. Dan staken ze niet van wal, dat zou te gevaarlijk zijn, want hij moest haar overal mee helpen, maar het zitten op het water en het kijken naar de blauwe luchten, de deining, oh, wat was dat fijn. Haar grappige knotje, nu helemaal grijs, die lieve pientere oogjes en haar hand in die knuist van hem…….  Geertje goed ingepakt in een wollen deken, koffie uit de thermoskan…..

De stip was opgeslokt door de horizon, zijn vochtige ogen waren nu ogen die druppels op zijn baard lieten wegglippen. Die grote handen hebben die tranen niet weggeveegd. Hij had genoten van de beelden en was dankbaar dat hij zo een mooi leven had gehad en hij wist zeker dat het niet lang meer zou duren en dan zag hij haar weer……. Nee, ze was niet dood, maar de wereld was opgesloten door een virus en Geertje die op een dag niet meer thuis verpleegbaar was, zat in een verpleeghuis en in dat huis mocht nu niemand op bezoek komen……..

Foto: Sluis Edam 2020 van Trudy.

Trudy.

Gek doen en missen!

We doen nog steeds gek hier in huis, vlak voor onze Blancie op haar zelf ging wonen werd ik betrapt in de keuken, ja, met die mobieltjes, sta je zo op de film en ik vind het ook wel leuk, soms weet je niet eens wat je allemaal aan het zingen bent in je eigen keukentje. Zong, met de koekenpan een liedje: Alles wat ik voor hem kook, hij eet het hij eet het. 2 maal, vrij naar een liedje van een bekende zanger.

Gisteravond kwam Blancie nog even langs, maar er was geen plaats voor haar auto, de straat staat stikvol, ze belde, ik sta voor het raam, dus ik snel naar de deur, maar daar was ze niet, ze stond met haar auto voor het raam, zodat we toch konden zwaaien en toen had ik het even moeilijk, want je mist na 22 jaar zo een garnaal toch.

Trudy.

Mijn Iekepiek ( Inside )

Vandaag mag ik het op mijn weblog zetten en gister was het te zien op de Amsterdamse tv Salto 1 Een nummer van D.J.Veering en Annemieke, die in dit project Sisca heet, haar tweede naam Francisca.

Wat een prachtige opname in het filmpje, wat een lieve mensen allemaal, ik word er heel blij van. Wat mensen die elkaar ontmoeten toch tot stand kunnen brengen. Veel succes lieve mensen en de cameraman en de dansende meisjes vind ik ook geweldig, dat jullie nog heel veel samen mogen werken om mensen blij te maken en na te laten denken over het leven.

Mijn meisje, een van de vier, mijn dochter, zegt deze trotse mama.

Mijn oude weblog.

De laatste tijd lees ik veel op mijn oude weblog, veel lezers doen dit nog, het trekt meer kijkers dan dit weblog, vooral kijkers uit Amerika.

Wat moet ik vaak lachen om doldwaze dingen en de reacties van vele die nog grappiger waren. We schreven onder de paraplu van De Volkskrant, dus we hadden altijd veel kijkers en we vormden een hechte groep. Sommige weblogs kan ik zo missen, er was iemand die maakte een strip van het nieuws, prachtig getekend en heel gevat, het zal vast ergens zijn doorgegaan, maar waar? De mooie foto’s van Antoinette haar stenen en bomen en alles wat ze wist over de natuur en zo zijn er heel veel mooie weblogs geweest en als ik het niet vergeet, zal ik af en toe een weblog uit de vergeetkast halen

Wat was ik een opgewonden standje, had overal een mening over en veel politici gaf ik een veeg uit de pan. Nu ben ik veel milder, ook meer bang om een lont in een kruitvat te zijn, kort en goed, ik word oud. Maar het voelt goed, ik heb er geen moeite mee, ik vind het eigenlijk wel heel fijn rustig. Heb het altijd zo druk gehad en zoveel tegenslag en nu lijkt alles te rusten op een vaarwater dat meer aanstaat.

De verhalen van mijn vader lees ik graag terug. De verhalen van het dekentje op zijn motor van zijn auto, zijn humor en geduld, zijn liefde voor de mensheid en vooral voor zijn kinderen. Wat zou ik nu graag naast hem zitten en praten over de wereld, over sport, over vroeger, ik heb nog zoveel te vragen, zaken waar je als kind of jong volwassenen aan niet aan denkt. Maar ook al zegt hij niks terug, hij is altijd dicht bij me, heel gek, maar dat voel ik aan alles, het voelt alsof hij nog steeds over mij waakt.

De brand die de buurman twee jaar geleden had door een gasexplosie werd eigenlijk al aangekondigd. Blanca en ik roken die avond al een brandlucht en we stonden buiten te kijken waar het was, om mensen te alarmeren, maar we roken het wel, maar zagen niks. Het brandalarm dat bij Annemieke in huis afging midden in de nacht.

Allemaal tekenen om ons te alarmeren, helaas Annemieke sloeg er geen acht op, die had die avond haar verjaardag behoorlijk gevierd en was geschrokken van het alarm, maar viel als een blok in slaap. Tot even na 3 uur Blanca haar belde, we zitten in een politieauto zus, ons huis staat in brand!

Mijn vader heeft ons willen waarschuwen, we geloven er allemaal heilig in. De band is er nog steeds, hoe, ik kan je er geen antwoord op geven, maar het voelt heel fijn en ik ben dankbaar.

Foto: Zaanse Schans op weg naar Blanca haar huisje 2020

Trudy.

Denken aan…..

In oktober denk ik niet alleen aan mijn moeder die jarig was in de herfstvakantie en aan mijn oma die op dierendag jarig was, hoe toepasselijk eigenlijk, want ze wilde altijd graag een koe zijn, omdat ze zo dol was op het boerenland en de slootjes en de hekjes en ze zag zich dan al in de wei, lekker gras etend en genietend van de wolken. Maar ook aan dat dappere meisje die een weblog had. Op een dag vond ik haar weblog, een schat die zo optimistisch was en altijd zo leuk bij mij reageerde, lief, gezellig en altijd to the point.

Ineens had ze kanker, maar ze zat niet bij de pakken neer, het traject ging ze in als een dappere jonge vrouw, en terwijl ze het zelf erg zwaar gehad moet hebben, steunde ze anderen. Ze genas en wat waren wij als haar volgers blij.

Maar het kwam terug, juist toen ze een lieve man vond, juist op het moment dat ze een nieuw huisje had. Terwijl ik dit schrijf voel ik het verdriet weer opkomen……

Ze lag weer in het ziekenhuis en ik probeerde via haar weblog haar nog liefde te geven. Op een dag reageerde ze niet meer…. het nare bericht kwam al snel, iemand dicht bij haar schreef dat ze was overleden…… maar toch kon bijna niemand het geloven, maar het bleek toch waar. Op een andere site heeft haar familie een berichtje achtergelaten met de bevestiging.

Ongeloof, haar bruidsjurk hing nog maar net op een hangertje.

Lieverd, ik denk vaak aan je, maar vooral in oktober, de maand van je verjaardag. Je hebt met je lieve verhalen een plaatsje in mijn hart en wat zou je nu hard gewerkt hebben als je nog in leven was, je was verpleegkundige helemaal passend bij je lieve karakter.

Straks als ik afwas, zing ik een liedje voor jou en ik hoop dat je het daar hoog in de wolken opvangt, je bent pas dood als men je is vergeten en ik vergeet je nooit.

Liefs,

Trudy.