Op de fiets naar Nico.

20181111_154939

Er werd weer gewerkt aan het spoor. Er reden wel bussen, maar als het ook maar even kan, pak ik toch te fiets, dat gaat vaak sneller, omdat ik moet boemelen en veel moet lopen, of een fiets moet huren.

Het is een machtig mooi gezicht dat werken aan het spoor. Van Zaandam tot Alkmaar geen treinen. Vanaf Krommenie tot Uitgeest zijn de houten bliezen weg, wat een werk nog, zouden ze dat redden, want morgen moet de trein weer rijden. Petje af voor deze mensen, vooral met die harde wind van vandaag.

20181111_154943

Met Nico gaat het weer minder, hij is al zijn vrijheden kwijt en mag alleen met mij even van de afdeling, weer een zware afdeling. Ik hoop dat ik hem even blij heb kunnen maken, we zijn taart gaan eten en hebben koffie gedronken en zijn over de markt gelopen en hebben in het bos gezeten.

20181111_154947

Als je me mist met bloggen, of lezen bij je, ik ben moe, erg moe, mijn baan, is heftig, ik maak lange dagen en fiets wat af en heb veel werk mee naar huis, dingen die ik me allemaal eigen moet maken, en dan natuurlijk hier mijn huishouden, maar ik probeer het vol te houden, maar meer dan dit bloggen zit er even niet in.

Het optreden vorige week zondag van Annemieke ( Rosedale ) was geweldig!

IMG-20181105-WA0001

IMG-20181105-WA0004

 

Hartelijke groet allemaal.

Treinfoto’s van Trudy, bandfoto’s van Fred.

Op de fiets naar Nico…..

20181103_155556
Castricum in zicht, vond het water erg mooi en ook de hemel!

De trein reed, maar de zon scheen zo heerlijk en onderweg zat ik nog te overwegen, maar ik reed toch het station voorbij, toch maar op eigen kracht. Een dagje eerder dan ik normaal doe, maar morgen heeft Annemieke een optreden met haar band en dat wil ik graag zien.

Deze week heb ik meer dan 200 kilometer gereden, had ik zo uitgerekend, op de fiets en dat is sinds lange tijd niet gebeurd, ik begin weer aardig de oude te worden. Maar ik doe er wel veel langer over dan alle andere hoor, door het ongeluk is mijn lichaam, stijver en de jaren gaan ook tellen.

Het was gezellig bij Nico, ik haalde hem op, ik was te vroeg, dus hij was nog even bezig. We dronken koffie, we aten taart, we genoten van het weer en het mooie bos en volgende week zondag gaan we en koffie met gebak doen en naar de markt.

Jullie hebben me weinig gezien, maar ik heb alle dagen gewerkt en ook dat moet langzaam weer wennen en vrijdagavond was ik op mijn fiets naar Het Kalf gegaan, daar was de Allerheiligen mis. Was daar nog nooit bij geweest, maar vond het erg mooi. Van alle overleden mensen het afgelopen jaar van de parochie stond een kaars en een kruisje klaar, het kruisje van mijn mama, overleden in januari, had het hele jaar bij Maria gehangen, nu kregen we het terug en ook een mooie kaars met haar naam en mooie bloemen er op.

Het koor zong schitterend en na de dienst gingen we naar het kerkhof, dat was prachtig verlicht, op de graven en bij het columbarium brandden lichtjes, het koor zong ook in de kou op het kerkhof en de graven werden gezegend.

Op de weg terug, in de kou en regen, had ik veel na te denken, ik wil ook wel liggen daar achter de kerk en dan een lichtje op mijn graf op 2 november. Mijn broer bood me aan me thuis te brengen, dat was lief, maar ik moet fietsen en lopen om te overleven, als ik niet beweeg, dan ga ik vastzitten en kan ik niks meer, dus tegen wil en dank, fiets en loop ik Noord Holland rond en gelukkig vind ik het nog fijn ook.

20181103_155607
De wolken waren zo mooi, ik probeerde vaak te kijken, maar echt veilig was dat niet.

Het zal wel even duren eer ik weer bij ben bij jullie, want nu ga ik slapen, ik ben erg moe en heb een hoofd als een biet van al dat fietsen. Het is groot feest in Krommenie, de jeugd is verkleed, het dorp zit vol met heksen, kabouters, smurfen en noem maar op, de toevallige passant weet niet wat dit is, want het is nog mooier dan carnaval. Ze gaan van dorp naar dorp op de fiets en als ze dan oversteken bij de autoweg zie je de mensen kijken van: waar komt die Dracula nou vandaan, zo leuk om te zien.

20181103_155621

20181103_155618

Trudy.

Foto’s van Trudy.

Filmpje van RTVNH over het feest in Assendelft Krommenie

 

Op de fiets naar Nico……

Het was voor het eerst na de lente weer koud op de fiets, harde wind, maar wel veel zon, al kon de zon niet echt verwarmen, weinig fietsers op de weg, te koud, te veel wind. Er reed weer geen trein, wel bussen, maar dan doe je zo lang over de reis en je wordt zo in de bus gestouwd en sommige buschauffeurs zijn zo onaardig, allemaal, stress denk ik.

Bij Uitgeest stond het spoor vol met werkmannen en auto’s die op de rails en op de weg kunnen rijden, prachtig gezicht, nu had ik van de drukte wel foto’s kunnen nemen, maar ik deed het niet van de kou, het waaide vreselijk en ik wilde naar huis, met boodschappen mee gerekend heb ik toch twee en een half uur op de fiets gezeten. Nu ga ik koken, ik heb honger, ik heb vreselijke honger!

Nico had een heerlijk warm vest aan en had eerder op de dag zijn vader op bezoek gehad, dat is fijn, want hij krijgt verder alleen maar mij, en spaarzaam de rest van zijn familie en het breekt toch de dag.

20181028_133222
Weiland tussen Uitgeest en Castricum, eindelijk op het fietspad, die auto’s stinken zo en maken zo een lawaai!

Een aantal keren moest hij lachen om mij, want ja, ik doe soms gek, dan heeft hij nog steeds die lieve kuiltjes in zijn wangen, dan straalt zijn hele hart en ook dat van mij.

20181028_135941
A-gebouw Dijk en Duin.

Trudy.

Foto’s: van Trudy .

 

Maria Sibylla Merian….

20181026_151831
Het boek op de bank, er naast de grote hoes/omslag waar het boek in zit, een heerlijk boek voor gure herfst- en winterdagen

Als kind was ik gegrepen en nu nog steeds, door het werk van Maria Sibylla Merian, kunstenaar en entomoloog. Helaas weet ik niet meer of ik door mijn lieve vader op haar spoor werd gezet, of door mijn meester in klas vier van de lagere school op Het Kalf in Zaandam, een lieve meester die uit Suriname kwam. In de jaren zestig was zo een meester heel bijzonder en gelukkig hij was echt bijzonder, een lieve man die ons veel leerde en ons ook veel vertelde over Suriname.

20181026_151622
Maria Sibylla Merian, gravure 1712 1717

Maria Sibylla Merian ( 2 april 1647 – 13 januari 1717 ) geboren in Duitsland maar die naar Nederland vertrok en in 1699 samen met haar dochter op reis ging naar Suriname om daar onderzoek te doen naar de voortplanting en ontwikkeling van insecten. Ze was een begenadigd kunstenaar en wist door haar onderzoek en haar tekeningen de wereld te vertellen dat insecten niet uit de modder kwamen, maar dat er een heel proces aan vooraf ging en dit heeft ze allemaal verwerkt in prachtige illustraties.

Dit voorjaar deed ik mezelf en iemand anders het bijzondere boek cadeau. In 2016 gaf Lannoo, Metamorphosis Insectorum Surinamensium opnieuw uit, oorspronkelijk gepubliceerd in 1705

Het kleine stukje dat ik liep van de boekwinkel naar huis met de twee boeken, gaf me een intens grote vreugde, maar ze waren wel enorm zwaar en ik had een week lang blauwe en groene plekken op mijn arm.

20181026_151640
Metamorfose van de grote beer met sluipwespen 1679

Maar het geluk is groot als ik blader is dit ongelooflijk mooie boek. Maria haar werk ligt over de hele wereld in archieven en hangt in musea.

20181026_151703
1662 waterverf op perkament. Twee kievitsbloemen en een dubbele narcis

Vaak denk ik aan hoe dapper deze vrouw was, reizen was in die jaren niet makkelijk en dan ook nog zo ver weg. De Meriansborstel is  b.v.  een rups die naar haar vernoemd werd. Maria heeft haar laatste levensjaren in Amsterdam gewoond.

De komende tijd zal ik af en toe iets van haar mooie werk laten zien en meer over haar vertellen. Door haar werk ben ik intens van de natuur gaan houden, trap ik nooit een diertje dood en spuit ik nooit met gif en ben ik niet bang van alles met kleine pootjes en vleugeltjes. Vraag me geen namen, ik geniet alleen maar, ik was vroeger als kind ook altijd al graag in het oude spinnenhuis van Artis, daar was ik liever dan bij de grote dieren.

 

Trudy.

Foto’s: Trudy Den Herder genomen uit het mooie boek: Metamorphosis Insectorum Surinamensium van Maria Sibylla Merian.

Slotervaartziekenhuis, ik zal je missen!

Slotervaart ziekenhuis

Foto: van de NOS site.

Het zal zo rond 2007 geweest zijn, ik werkte voor het AMC in Amsterdam en ik wilde  mijn vleugels uitslaan en dat gaf ik te kennen aan mijn baas. Die attendeerde mij er op dat het Slotervaarziekenhuis een Psychiatrisch Dienst wilde hebben, een bemand kennis centrum. Het werd begeleid via o.a het AMC en dat leek me wel wat en ik was dadelijk aangenomen.

We hadden een geweldige ruimte gekregen en het Slotevaartziekenhuis huurde ons in, een psychiatrisch verpleegkundige, docent verpleegkunde en een psychiater op afroep, we gaven ook les op de werkvloer, het was een geweldige tijd, ik vulde het centrum met kennis en contacten en op aanvraag bezochten we patiënten en gaven de verpleegkundige en artsen tips hoe om te gaan met de patiënt.

Voelde me zo veilig in de warme armen van het ziekenhuis en ik ging van het ziekenhuis houden. De dienst die ik mede had helpen opzetten was rustig, zeker nadat alles op zijn plek en voorzien was van hulplijnen, kennis, contacten en protocollen en ik ben een enorme doener en op het moment dat het allemaal klaar was, ging ik op zoek naar een baan die drukker was, en dan wel binnen het ziekenhuis en die vond ik, op de afdeling Opleidingen, want het alleen maar wachten op een consult en af en toe een lesje geven vond ik het te rustig.

Ook bij Opleidingen had ik het enorm fijn en mijn kindje dat ik had helpen opzetten gaf ik in de veilige armen van andere mensen, in het begin liep het nog wel eens in elkaar over, maar al spoedig werd ik helemaal in beslag genomen door mijn nieuwe werk. Aysel Erbudak was mijn baas, en ik heb nog nooit zo een lieve goede baas gehad, ik koester die herinneringen. Ze was goed voor al haar personeel en ook voor haar patiënten.

In november 2016 lag ik zelf in het Slotervaart de dagen voor en rond mijn verjaardag en op mijn verjaardag mocht ik naar huis, een operatie na een ongeluk in het verkeer. Een arts die het onmogelijke voor mij mogelijk maakte en me weer op de been kreeg, ik ben hem eeuwig dankbaar.

En nu is het allemaal verleden tijd het ziekenhuis gaat dicht, de patiënten worden al overgeplaatst. Ik ben verdrietig en vol weemoed. Ik heb te doen met mijn oud collegae, sommige hebben er hun hele werkzame leven gewerkt. Ik heb te doen met al die mensen die nu een ander plekje moeten zien te vinden.

 

Dag, vreselijk lief, lief ziekenhuis met al die intens lieve medewerkers. Dank voor ook de zorg op het moment dat ik jullie nodig had, of het nou op de OK was, of op de afdeling, ik voelde me veilig en goed verpleegd. De foto’s stuurde ik naar mijn baas vlak na de operatie op het moment dat ik weer wat mocht eten, nog wel in me operatiepyjama en nog wel helemaal in de roes van de verdoving zat.

Trudy.

Marion Maas…….

20181022_144720

Het is al weer een poosje geleden dat ik werk van Marion Maas bij ons in de bibliotheek zag hangen. Dadelijk werd ik gevangen in de werken, ik liep op het strand, ik was in Amsterdam en werd bijna overreden door een tram, dat deed het werk met me, het begon te leven en ik werd er in gezogen en de verhalen in mijn hoofd begonnen te leven.

Van Marion heb ik twee werken, een nog in bezit, het is de sluis in Zaandam, bij mij riep dit dadelijk mijn verleden op, snel lopen van de trein naar het Sint Jan ziekenhuis, ik was een kleuter, hollen naar mijn vader, mijn vader lag vaak in het ziekenhuis, hij was net zo lief als hij vaak ziek was en oh, wat miste ik hem dan, als ik bij de sluis was, dan kon ik mijn vader al bijna ruiken, oude beelden kwamen terug…….die lieve lieve man.

Het werk van Marion wordt veel ten toon gesteld, en nu hangt het in Wormer in het Torenerf, een groot verzorgingshuis van Zorgcirkel. Drie gangen hingen vol en je komt ogen te kort. Ik was niet de enige die kwam kijken, nee, het was druk, het was vaak even wachten voor je bij de volgende kon kijken.

Als laatste foto plaats ik dat wat ze zelf schreef over haar werk en haar contactgegevens. Want mogelijk zit er iets voor u bij en ik kan het u aanraden, want haar werk maakt je blij, het werk is warm en het laat je wegdromen de zee op, het weiland in, of het verlangen naar een mooie vurige dame wordt aangewakkerd, ja, het maakt je huis levend. Zelf ben ik geen fotograaf een foto van mij doet geen recht aan het mooie werk, maar wees overtuigd, als u voor het echte werk staat, beleeft u een wonder!

Ja, wat kies je dan uit drie gangen vol, dit was mijn keuze. Anne herkent mogelijk een fabriek van de Hembrug, de Wormerpolder en de duinen van Castricum. Mooi he, dat iemand dat zomaar kan! Marion je bent gezegend met een groot, heel groot talent.

20181022_144610

 

20181022_144852

20181022_144759

20181022_144825

20181022_144704

20181022_145037

20181022_144735

20181022_144929

20181022_144836

20181022_145118

20181022_145053

20181022_145142

Trudy Den Herder.

Foto’s genomen op de expositie van Marion Maas in Torenerf te Wormer door Trudy

Marion Maas in de media.

 

 

 

 

Op de fiets naar Nico en nog veel meer….

20181021_151710

En dan ineens, tatadiebom! Heb ik mijn oude leven weer terug, een leven van na het ongeluk. Ik heb er zo voor geknokt en sommige zeiden: wat doe je jezelf aan, wie wil er nou op jouw leeftijd nog hard werken? Nou ik dus, Trudy. Dan waren nog de duiveltjes die zeiden dat ik op mijn leeftijd nooit meer aan een baan zou  komen en ja, daar zat wat in, want over ongeveer drie weken word ik zestig, maar gek genoeg voel ik me niet zo, ik voel me veel jonger, veel fitter en heel gelukkig. Maar ik heb nu wel minder tijd om te bloggen, te lezen bij anderen, maar goed, een mens kan niet alles hebben.

Mijn baan is echt geweldig leuk, op het ROC in mijn gemeente geef ik les aan verpleegkundige en twee maal in de week ga ik naar de leerlingen toe, dan kom ik daar waar ze werken en geef ze daar les.

Dan is er nog de band, ik vind het enorm leuke mensen en we zijn met heel veel en ik vind ze zo leuk spelen en ik ben zo blij dat ik er deel van uit mag maken.

En dan is er nog de hobby waar ik zo sterk van werd, ik geloof dat het nog op dit nieuwe weblog te lezen is, dat ik voor het eerst een dorp verder kon fietsen dan mijn eigen dorp, dat was een mijlpaal, dat was het moment dat ik dacht: zie je wel het komt allemaal goed, van lopen met krukken en bijna de trap niet op kunnen, veel pijn en altijd moe en gehandicapt voelen, heb ik dinsdag, dat was die enorm mooie zonnige dag een groot rondje om gereden, ik heb die dag ongeveer 100 kilometer gefietst, het was niet echt de bedoeling, maar ik dacht, ik neem een groter rondje, maar hier en daar ontbraken de borden voor de fietsers en zo reed ik de route verkeerd, maar ik heb wel prachtige dingen gezien, langs het Markermeer, Starremeer langs Spijkerboor, Alkmaar, De Rijp, De Beemster, de Knollendammen, Graft en noem maar op. Na afloop moest ik nog boodschappen doen bij AH en toen was ik wel even duizelig, ik had te kort gedronken, dus ik heb snel bij AH getankt.

En vandaag naar Nico gefietst, dat stukje van 20 kilometer heen en 20 terug, fiets ik nu met twee vingers in de neus. Er was vandaag geen zon en er reden geen treinen, de bussen namen het over, maar ik red het op de fiets.

Het was gezellig bij Nico, we hebben koffie genomen en taart, we hebben ook nog lekker buiten gezeten en gekeken naar de herfst in het bos, ik zag allemaal mooie bloemetjes, duinbloemen volgens Nico.

Ik heb naar binnen gegluurd bij het lescentrum, daar waar ik mijn psychiatrie diploma behaalde. Nu is het meer voor korte cursussen, want de academie is naar Haarlem verhuisd, maar het is zo fijn om het terug te zien.

Nou en dan is er nog veel meer, maar ik ga afwassen, ik heb vandaag roti gemaakt op verzoek, daar zijn ze thuis dol op, helemaal volgens het echte recept, nou daar eet ik ook mijn vingers bij op, het huis ruikt nu zo lekker gekruid.

Dag allemaal! Na de afwas ga ik slapen, dus ik heb nog heel wat bij te lezen bij jullie!

20181021_151624

20181021_151744

20181021_151738

Trudy

Foto’s: Bloemen op de grond in het bos en het lescentrum van Parnassia voorheen Duin en Bosch.

 

 

Vrouw Hoedt deel 10, de wind.

groene kachelpijphoed

 

Vrouw  Hoedt deel 10

Iedereen had zijn eigen problemen en als je globaal keek, rook het in de straatjes naar vers brood en gemalen koffie en blonken de ruitjes en zagen de mensen er keurig uit…. maar achter de deuren, ja, achter die deuren……

De een sloeg zijn vrouw en vond dat hij dat recht had, want ze was stom geweest en de ander kneep de buurvrouw in haar fruitmand, de buurvrouw had daarna angst om naar buiten te gaan, zette zelfs de vullisemmer niet meer buiten. Sommige huisvrouwen waren aan de sherrykuur om af te vallen, maar helaas vielen ze niet af, maar vielen wel vaak om, ze waren te intens in hun kuur gedoken, maar het was ook zo verleidelijk, ze vergaten zo de ellende van de dag.  Ze schoven de rommel in en onder de kasten en als de man in de avond snakte naar zijn warme hap, dan lag de vrouw ziek op bed, ze had hoofdpijn, of buikpijn, of dacht zwanger te zijn, maar het was haar geheim dat het de bijwerking van de kuur was.

Maar op zondag zaten ze allemaal fris en flink in de Brillantine of Wella in de kerk en daar was het een broeinest van roddel en achterklap, zo vlak voor het altaar in de schoot van Onze Lieve Heer waren ze rechtschapen burgers maar na die mis, oei, oei!

Na de heilige mis liep de hele gemeente als een streep over het lange pad van de kerk om zo weer in het hart van de bewoonde wereld te komen en bij de kerk waaide het altijd harder dan op andere plekken, door het hoge gebouw met gekke hoeken, speelde de wind altijd met de kerkgangers. De vrouwen wisten dat, hun hoedjes zaten vastgeklemd met haarspelden en hun rokken waren tussen de knieën gekneld of werden vastgehouden, een witte onderbroek zien was schande en als de wind flink trok dan hielden ze de hand aan de hoed en de rok.

Achteraan liep ook vrouw Hoedt, ze had weer een prachtige kachelpijphoed op haar hoofd maar ze had ook haar handen vol, van mijnheer pastoor had ze de opbrengst van de collecte gekregen om de tienerdochter van Jans te helpen met een babyuitzet. Mijnheer pastoor had nooit geweten welk een mooi werk vrouw Hoedt al die jaren deed en had enorme schaamte gevoeld toen hij haar levensdoel had ontdekt, normaal roomde hij de opbrengst van de collectezak af en kocht er whisky voor, maar hij had zijn leven gebeterd en was een verbond aan gegaan met Hoedt, het dorp te redden.

De wind speelde met de sjaal van Dirkje en de sjaal stond als de staart van een kwade kater omhoog, maar nam ook de hoed van vrouw Hoedt en ze greep nog met haar handen naar de kachelpijp en het geld viel op de grond en de hoed waaide weg, heel hoog de bomen in en het muntgeld rinkelde tussen de kinderkopjes en daar stond ze in al haar naaktheid…….. de mensen wezen naar haar en gilden het uit van de pret….. “Kijk!” Riep een brutaal jongetje, “die heks is kaal”………………………………………………

 

Trudy Den Herder

De delen 1 t/m 10

Op de fiets naar Nico…..

20181014_160318

Op de fiets naar Nico…….

De week ging zo snel en ik had zo veel te doen, afspraken in Zaandam, in Almere en veel lezen en leren en dan mijn normale werkzaamheden.

Het bloggen schoot er bij in, ook het lezen bij anderen. Voor mevrouw Hoedt, heb ik weer veel bedacht, maar andere zaken gingen voor, dat zal de komende weken wel vaker zo zijn.

Maar een ding laat ik niet schieten, dat zijn de zondagmiddagen bij Nico. Het was vandaag heerlijk weer, ik begon nog met een vestje aan, maar nog voor de stoplichten bij mij aan het einde van de straat had ik het vestje uit.

Er stond bij Uitgeest al een file naar de zee. Het was windje mee op de heenweg, ik vloog. Nico was helemaal in het groen en had nieuwe schoenen, hij zag er prachtig uit. Ik had een foto voor hem mee, een hele grote foto, waar hij met zijn zusje op stond. De foto is meer dan dertig jaar oud, waar blijft de tijd, hij was er erg blij mee.

We hebben lekker koffie gedronken en taart gegeten en we zijn naar de markt geweest en hebben in de zon gezeten en naar het herfstbos gekeken.

De zwanen zaten dicht in hun veren op de terugweg, de wind was aangewakkerd.

Morgen ga ik voor het eerst oefenen met de band. Dit nog als nasleep van het karaoke zingen samen met Annemieke in een eetgelegenheid bij ons in Zaandam, het leverde mij een band op die me wil hebben als zangeres. Nou, ik ga morgen eerst maar eens luisteren en een liedje zingen en dan kijken of er een klik is.

Nico vond het leuk voor me, hij weet nog dat hij klein was en er thuis altijd ruzie kwam als mama eenmaal in de week ging zingen…. op het laatst kwam de band bij mij thuis, zodat ik niet de deur uit hoefde te gaan en we zo toch aan ons repertoire konden bouwen, maar dat vond ik weer geen succes, want ik had Annemieke nog aan de borst en die wilde dan nog eenmaal drinken en dook zo onder mijn truitje, ze was toen ruim een jaar en ik ben toen gaan afbouwen, want ik zong bij een hardrockband en dat borstvoeden vond ik niet zo bij mijn imago passen, maar als ik er nu aan terugdenk  moet ik zo lachen, hoe schattig een jonge moeder en dito kinderen en alles gaat gewoon door, band of niet.

Trudy.

Foto: Zwanen bij Castricum door studioopdefiets.

 

 

Er was “hoop” voor de koning…..

 

20180909_163727

 

Koning Flapdrol de eerste uit Schijterijen

Wilde op een dag niet meer met zijn eega vrijen

Hij zei: “je ruikt niet meer lekker vies!”

Hij is nu gescheiden en vrijt met freule Von Pies

 

Trudy.

En als je denkt wat doet ze nu? Deze dwaze liedjes bedenk ik op de fiets, nou beter gezegd, ik zing en het ontstaat vanzelf en dan hoop ik altijd maar dat ik het niet te hard zing want anders verslijt men mij nog voor de dorpsgek. Maar geloof me het is een goed medicijn tegen muizenissen en verdrietgevalletjes. Ergens in mijn hoofd zit een knop en als ik die aanzet dat stroomt het er uit.

 

Foto: Het hek van de dam van studioflapdrol