Mama……

IMG-20180127-WA0003

 

Zoals je daar zo proper ligt

De zuster bergt de kommen op

Nee, dit wordt geen mooie dag

De wereld staat op zijn kop

 

Had je zo graag lang willen bewaren

Gelukkig werd je kruimelig oud

Je kon zo lachen om mijn gekrikkemik

 

Dan zei je:

Je bent nog erger dan ik

Maar nu heb je toch gewonnen

En ik heb te kort gezegd…….

Al die simpele kleine woordjes

Elk klein handgebaar

 

Mis je, mis, je mis je

Wat  ik nooit onder ogen wilde zien

Is nu zo vreselijk waar.

 

Trudy.

Op  februari hebben wij haar begraven, ze werd heel oud, maar missen kon ik haar nog niet.

Vrouw Hoedt deel 9 De bank wil geld zien……

20180923_135948

 

Vrouw Hoedt deel 9 De bank wil geld zien.

 

Mevrouw Harkema was elke dag de gulle gever dankbaar voor de tas met boodschappen, ze kon soep maken, brood bakken en elke avond een maaltijd op tafel zetten en soms zat er ook wat lekkers bij. Alleen al de idee dat er iemand aan haar dacht……… haar man had ze niets verteld van die tas, hij was zo trots, maar wilde ondertussen wel elke avond de dagopbrengst van de winkel naar het casino brengen. Mevrouw Harkema was te laat begonnen met geld apart leggen, haar man kende geen maat, ging uit van het principe dat hij op een dag een grote slag zou slaan en dan waren alle problemen verdwenen.

Nou die slag was er, maar dan andersom, als ze de bank niet snel een enorm bedrag betaalden was alles van de bank…..mevrouw Harkema had de nekslagbrief onderschept en niks tegen haar man gezegd, hij zou haar vast gaan slaan en tegen haar gaan schelden, nee, ze moest nu doen wat de boodschappentasbriefschrijver had gevraagd.

Die avond zette ze de  tas in de bosjes met een zeiltje er over met een brief er in, dat de bank geld moest hebben, wat ze nu nog kon doen om de zaak te redden, tevens bedankte ze weer de gulle gever. Ze had al eens warme sokken gebreid en mutsen en soms dacht ze dat ze er mensen mee op straat zag, maar ze moest zich wel vergissen, want die mensen noemde haar man uitschot en die hadden zeker geen geld om haar te helpen zoals ze elke week werd gedaan.

Teun Vet was de man die elke week heel voorzichtig en ongezien de tas in de tuin zette bij Harkema, hij kende het klappen van de zweep, hij had elke week een hele wijk, hij had zijn kar met vintage spullen als camouflage altijd bij zich en daar stonden gevulde tassen in.

Bij Harkema, trof hij de brief, die moest dadelijk naar Hoedt. Ondertussen had Hoedt het druk met het optekenen van de levenswandel van haar grote hulp, ze had vaak het kippenvel op haar armen, wat had die beste man een vreselijk leven gehad.

 

Trudy.

Deel 1 t/m 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Voor mijn vader met dank!……

20180909_163727

 

Op een kleedje in het gras

De tijd dat mijn vader

De onverschrokken held was

 

Met hem werd het weiland een verhaal

Het karrenspoor

De figuurtjes wolken

 

Hij leerde mij te kijken

Met een scherpere blik

Mijn vader woont nog in mij

En is mijn tweede ik.

 

Trudy.

Foto: Net voorbij Castricum, Uitgeest. Hij nam me vaak mee in het bakje achter op de fiets, dan dronken wij op de terugweg een flesje Rivella in het Witte Huis, bekend als de Krokodil Spaans restaurant. Studio DENHERDER.

Op de dag dat ik het gat in de wolken zag, had ik zo het gevoel dat hij nog dichter bij me was.

 

 

Op de fiets naar Nico,

Het regende hard en ik had mijn oliejas aan en voor het eerst na de zomer weer een panty, ook had ik mijn nieuwe winterschoenen aan, want het zag er guur en nat uit.

Op de buienradar zag ik rode vlekken, dat is onweer, maar ze waren zo klein, ik gokte het er op, want ik ga ongeveer 52 maal in het jaar heen, op zijn minst, ga ik met de trein dan is het al die keren treingeld en de huurfiets, van de NS, waarvan ik dacht dat het 2,50 was, maar ik kreeg van de NS een rekening van bijna 4 euro, nou met de koffie, de taart en vaak nog patat en zo, worden dat dure reisjes, dus ik heb me voorgenomen, als het niet glad is, ga ik met de fiets.

20180923_134342

In de oliejas bij Uitgeest, de eerst 5 kilometer zitten er op, ik had last van veel druppels aan de neus, dus moest even snuiten. Nu nog 5 tot Castricum.

20180923_134312

Uit de trein stapten veel van Dam tot Dam hardlopers, want die dag was het vandaag.

20180923_134350

Nieuwe schoenen, niet zo charmant bij een jurk, maar ze deden het prima en van boven was ik een dame, had me nieuwe herfstjurk aan, met blauw, en gouden hartjes en halve mouw.

20180923_135948

Waar het vorige week nog een hemel was met wolken met gaten en zon, was het nu grauw. Sommige auto’s reden zo dicht langs de kant, ik kreeg steeds van muts tot voeten een vuileregendouche. ( ze zijn niet wijs ) In Castricum is het nog 7 kilometer naar de Zeeweg.

IMG-20180923-WA0001

Even een pauze, bril op om Annemieke een app te sturen. En ik denk nu, ik zie mijn moeder op de foto. ( alleen die had op mijn leeftijd nog lang geen bril )

IMG-20180923-WA0002

Bij Willemsduin haal ik Nico op, hij zit al op mij te wachten. Volgende week gaan we weer het dorp in, want hij heeft al zijn vrijheden terug en nu gaan we lopen naar De Oude Keuken, waar we koffie nemen met wat lekkers. Hij wil alleen half op de foto. Na afloop koop ik het Boek van Anoek, maar daar een andere keer meer over.

Op de terugweg begon de zon heel even door het wolkendek te prikken, een prachtig gezicht want in de sloten ging de zon mee, dat was bijna magisch.

De wind was gaan liggen en de regen was bijna geminimaliseerd tot hier en daar een druppel. Het was een heerlijke dag! Zeker ook omdat ik mail had van de man van de karaoke die ik deed op de kermis in Zaandam, na mijn zingen kreeg Annemieke een mail, dat een band haar moeder als zangstem wilde hebben en dat ben ik dus en ik heb JA! gezegd!

20180923_174728

Bij thuiskomst een lieve Luffy op de bank, wat kan een mens toch gelukkig zijn!

20180923_180648

Trudy.

 

Foto’s Studioaltijdopdefietsdenherder.

Vrouw Hoedt deel 8 ziekenzorg….

groene kachelpijphoed

Vrouw Hoedt deel 9 Ziekenzorg……

 

“Kijk, daar gaat die bezemsteel weer!” Jan Krankarm stond voor zijn raam op de eerste etage boven zijn fietsenzaak, hij maande zijn vrouw snel te komen kijken, maar zijn vrouw had er geen zin in, waarom toch altijd al die hilariteit om die vrouw? Haar hoedjes? Ja, niet gebruikelijk in deze contreien, maar was het niet enig, die hoedjes stonden haar geweldig en welke vrouw watertandde niet bij een kast  vol kleding en schoenen in alle kleuren van de regenboog?

Jan, keek op de klok en nam de trap naar beneden, nam niet eens iets mee naar de keuken. ( Zijn moeder had hem geleerd, nooit met lege handen van tafel gaan ) Nee, de vrouw was er voor het huishouden, maar de sukkel vergat dat zijn vrouw naast het huishouden net zo hard meewerkte in de zaak, als geen ander plakte ze banden, adviseerde ze bij nieuwe fietsaankopen en maakte ook beneden schoon en deed de hele administratie. Ja, ze kwam elke ochtend een kwartiertje later, dan deed ze snel de vaat, dan haalde ze snel nog vers brood voor in de middag, ach, haar taak was bijna dubbel zo zwaar.

Vrouw Hoedt was op weg naar de Achtersteeg 11, daar lag een vrouw met drie kinderen doodziek op bed, ze had een brood mee, wat kaas, koffie en waspoeder. Ze had het gehoord van haar eigen “klantjes”. De garen-en bandman had er vrouwen over horen praten, het ging als een lopend vuurtje, maar niemand scheen hulp te bieden.

Bij de voordeur hoorde ze het huilen van kinderen, rook ze al een nare geur…. hier moest snel hulp komen. Een schuw geschrokken meisje van ongeveer vier jaar deed open en Hoedt stormde naar binnen, met jas, kachelpijphoed en al en werd getroffen door een triest plaatje. Op de bank lag een uitgemergelde vrouw, met allemaal huilende kindjes om haar heen en de hond waakte over hen.

Hoedt probeerde haar boosheid te verbergen, hoe was het toch mogelijk, het was het praatje op de straat en niemand had een hand uitgestoken. Bij de buren belde ze de dokter en ondertussen sneed ze voor de kinderen wat brood met kaas, voor de jongste maakte ze een flesje. Zou ze nog op tijd zijn, deze vrouw was ernstig ziek.

 

Trudy. Foto van internet.

Deel 1 t/m 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

In liefde geschreven voor al die handelen en niet toekijken.

 

 

Vrouw Hoedt deel 7…..

20171111_160729

Vrouw Hoedt deel 7

Leesles op de sofa.

Natuurlijk hielden ze er niet van om op de woensdagochtend vroeg op te staan en door weer en wind naar het huis van Hoedt te lopen, maar de winst was enorm en dat deed hen toch uit bed komen…..

Vier man sterk, mensen met bijzondere talenten, maar helaas konden ze geen van alle lezen en schrijven, nou , niet jokken, eens konden ze het niet, maar nu waren ze al aardig op de goede weg.

Johnny Lodder dacht nog vaak terug aan het magische moment dat hij zijn eigen naam kon lezen boven het dwangbevel dat hij had gekregen, hij schreeuwde het uit van blijdschap, terwijl elk ander mens bijna zou instorten na zo een brief.

Hoedt had koekjes gebakken en verse koffie klaar staan, het was lekker warm en ze had een mooi nummer op de platenspeler liggen, de leesgasten waren daar even stil van, snoven de sfeer, de warmte en de liefde en waren blij dat ze waren gekomen.

Na anderhalf uur intensief les, aten ze samen een broodje en Hoedt vroeg of Johnny kon blijven. De man deed zijn hand naar zijn hoofd, hij vermoedde een klusje, dan kon hij geen nee, zeggen, maar hij had niet veel zin.

“Johnny,” begon Hoedt, “wat zou je er van vinden als we samen een boek gingen maken? Jij vertelt je verhaal en ik schrijf het op. Jij maakt de tekeningen en bepaalt hoe het boek er uit gaat zien, goed plan?”

Johnny kon niks zeggen, hij dacht na, een boek, een boek, wat moest hij dan vertellen, er was niks te vertellen, een raar leven,  eenzaamheid, verstoten en met een kist vol spullen de baan op…….de garen-en bandman komt er an!

 

Trudy.

Foto: Niet de gang van Hoedt, maar mijn gang.

 

Vrouw Hoedt deel 6. Keboys…..

cowboy-Western-laarzen-B

Vrouw Hoedt deel 6.  Keboys…..

Achter het grachtenpand van vrouw Hoedt was het die avond erg druk, het was de wekelijkse kledingdag. Kratten vol met spijkerbroeken, jassen, ondergoed, sokken en warme jassen, voor groot, voor klein, voor dik en dun, voor  man of vrouw voor iedereen was er een nieuw kloffie.

Janus, wilde liever geen afscheid nemen van zijn keboys, zoals hij zijn cowboy laarzen noemde, maar de zolen waren versleten en hadden gaten en het leer begon te rotten. “Trek ze uit Janus, ik heb andere keboys voor je, net je kleur en maat, je moet droge, warme voeten hebben, de winter komt er aan. “Vrouw Hoedt probeerde de oude man te bewegen zijn afgelopen wrakken uit te trekken, maar hij piekerde er niet over. De nieuwe keboys, prikten wel aantrekkelijk in zijn ogen en boorden een verliefde pijl in zijn hart, maar er was nog iets. Zijn voeten stonken, waren zwart, waren stukgelopen en zijn nagels groeiden in een rondje zo weer terug het nagelbed in, dat wilde hij niet aan een vrouw tonen, al heel lang niet, hij had ook bedpret met zijn laarzen aan en gaf zo menig vrouw de sporen………..

“Kom op!” Maande vrouw Hoedt, “denk je soms dat ik niet weet hoe die lekkere pootjes er van jou uitzien?”

Met veel moeite wrikte Janus de oude laarzen van zijn voeten en mocht ze daarna in een teiltje soda doen, vrouw Hoedt verbond daarna de voeten met veel liefde, knipten krulnagels en vijlden ze glad. Ja, ze wist wat er in de wereld te koop was en keek niet toe maar handelde.

De mensen die een schoon kloffie hadden gevonden, gingen even lekker bij haar in bad of onder de douche en wie nog moest wachten dronk een lekker bakkie koffie met een broodje en een kommetje soep er bij. Wie nodig moest bellen kon bij Hoedt bellen en wie problemen had met instanties kon op de probleembank gaan zitten, Hoedt had een schrift en noteerde de problemen en met een envelop en een knijper deed ze de envelop op het  apart blad met het probleem en de naam van de bezoeker en in het verloop van de week, probeerde ze het probleem op te lossen.

Johnny Lodder had altijd geldproblemen en schuldeisers aan zijn broek hangen, dwangbevel na dwangbevel kwam bij hem binnen, hij was nog weinig leerbaar en leerde het nooit, Hoedt betaalde veel van zijn rekeningen en liet hem er voor werken, zo waren ze alle twee geholpen. Johnny was zo sterk als een beer en zo handig als wat, dus het was een eerlijke ruil.

In het pand er naast stond een heer met een bolhoed zich druk te maken, al dat gespuis bij zijn buurvrouw in de tuin haalde de waarde van zijn pand naar beneden……

Trudy . Laarzen van internet gehaald.

Deel 1/t/m 4

Deel  5

Vrouw Hoedt deel 5 Sokkensoep….

20180917_153741 - kopie

Vrouw Hoedt deel 5 Sokkensoep….

De huishoudster van mijnheer pastoor was drie weken op vakantie en dat liet zijn sporen na. Al het schone goed was op en om toch een verse onderbroek te kunnen aandoen, had de beste man een pan opgezet, zijn onderbroeken er in gedaan en het gas goed hoog gezet. Hij vergat er waspoeder bij te doen, dus het was een goed ingezette actie, maar zonder zeepsop, was de missie toch helaas mislukt.

Nadat de pan aan de kook was gekomen, werd de spaarvlam aangestoken en zo stonden de onderbroeken uren te pruttelen.  Het werd een vreemde geur die door de hele pastorie trok. Die avond zou de koster een kaartje komen leggen en terwijl mijnheer pastoor nog even snel de biecht afnam, keek de koster in de pan, dat was een vreemde soep, het rook zo eigenaardig, maar de koster was hongerig en dapper en nam een kommetje en schepte zichzelf wat op……….

Nou, het verhaal dat de huishoudster later na haar vakantie hoorde was om te smullen, beter dan de soep en elke keer dat het verhaal weer werd verteld, werd de “soep,” dikker en viezer.

Het was helemaal een aparte bedoening geworden omdat mijnheer pastoor wel van een slokje hield vond Trijn, de huishoudster wel meer gekke dingen, maar ze was het gewend, want ze ging elk jaar drie weken op vakantie.

Schoenen in het vriesvak, een kam in de havermout en wc-papier gebruikt en al, in de servieskast, waren zaken die normaal waren als ze weer kwam op haar eerste dag na haar heerlijke vakantie, maar begrijpen deed ze het nooit…….

Trudy.

Foto: Studio Hoedt Zaanstreek.

Deel 1 t/m 4

 

 

De dag voor Hoedjesdag…….

Elk jaar verheug ik me op de hoedjes van de “Haagse dames.” Dus al mijn activiteiten verschoof ik naar een dag er voor en in de avond van Hoedjesdag. Dan kan ik rustig kijken naar al dat schoons.

Gister ging ik op de fiets een deel van mijn dagelijkse training doen en ik deed het in een deel van de Zaanstreek, een deel dat ik niet graag fiets omdat het fietsonvriendelijk is, maar ik had een een doel: kijken wat er is veranderd.

20180917_153620

Dit is dan zo een punt, omdat men hier lang geleden een viaduct plaatste is het hart uit het dorp en vallen overal lelijke schaduwen en is het lawaai van de auto’s een plaag. In de verte over het water zie je de kerk van het Kalf. ( Maria-Magdalena )

20180917_153613

Hier sta ik onder het viaduct, als je goed  kijkt zie je hoe het lelijke beton, de charme van het Zaanse verwoest, wat je niet hoort, hoe het lawaai van het verkeer het gefluister van de Zaan overstemt.

20180917_153754

Deze mooie kerk, staat in de schaduw van het viaduct en de rust wordt ook verstoord door een mega AH. Maar ik genoot van hoe de zon toch probeerde haar stralen te gunnen aan zo een mooi pand.

20180917_153828

Ook het oude Raadhuis lijdt onder het viaduct.

20180917_161512

Snel ontvlucht ik de drukte en ga even zitten aan de overkant van de Zaanse Schans, daar waar geen toerist komt.

20180917_161543

En werp nog een blik op daar waar vele Zaankanters hebben leren zwemmen, gewoon aan een hengel in de Zaan, het is nu een roeivereniging.

Zo en nu ben ik klaar en maak me op voor de hoedjes. ( zelf ook met hoed )

Omdat Rob het vroeg, de hoed van Trudy.

20180918_134929 (2)

Trudy.

Foto’s Studio DENHERDER.