Jadinda kind van de bergen deel 17

Jadinda kind van de bergen deel 17

Langzaam werd de straat weer rustiger, de meeste toeristen waren weer thuis vol verhalen, al zou het nooit erg rustig worden er waren altijd mensen die juist nu op vakantie kwamen, of mensen die altijd vakantie hadden. Jadinda ging weer naar school, vader en Paolo hadden dit zo besloten, in dit meisje zagen ze veel goeds en toekomst, al moest Paolo er wel aan wennen dat het een meisje bleek te zijn. Nu hij beter opgelet had, zag hij het ook wel, ze was zo handig, zo verfijnd, maar de korte haren gaven toch als eerste indruk dat je met een jongen van doen had. Met zijn drietjes besloten ze dat het maar een poosje zo moest blijven, veel veiliger, er waren zo veel rare kwasten op de wereld.

Jadinda had in haar eigen dorpje in de bergen ook al veel school gevolgd en kon goed meekomen en na schooltijd bleef ze haar taken uitvoeren, de kippen, de menukaarten, de kruidentuin en het kleine herstelwerk van tafelkleedjes en kussentjes en dergelijke, ze genoot van haar nieuwe leven, maar dacht ook vaak terug aan hun huisje in de bergen, aan de grot waar ze welke week met vader was. Aan haar oom die zo verdrietig was geweest en aan de geur van de bergen en de serene rust bij het  graf van haar mama. Vader had gezegd, dat ze dit jaar terug zouden gaan, kijken hoe de situatie bij de bergen was, kijken hoe ze het leven weer gingen oppakken, of dat ze weer terug zouden gaan naar het restaurant, vader hield een slag om de arm en Jadinda wist eigenlijk ook niet wat beter was, ze miste de bergen, het huisje het gevoel van vrijheid en vertrouwen van haar eigen plekje op de wereld, maar het leven in en rond het restaurant gaf haar ook veel voldoening en zeker nu ze ook weer naar school ging en nieuwe dingen leerde en om ging met kinderen van haar eigen leeftijd.

Op school had Jadinda een vriend, een jongen die haar leerde te vissen en hout te snijden en op mooie avonden maakten ze hele lange wandelingen in de natuur, dan namen ze een zelfgemaakte vlieger mee en kwamen moe en voldaan weer thuis.

Jadinda haar overbuurman riep haar eens na zo en avond en vroeg om haar hulp, maar haar vriend schudde van nee, “kom, we gaan snel naar je vader, die man vertrouw ik niet!”

The Hoi, beet zowat op zijn tong van kwaadheid, dat er nou juist iemand bij was om te waarschuwen. The Hoi, was al helemaal niet in een goede stemming, hij had veel geld moeten betalen aan corrupte dienders die hem wel wilden laten gaan, maar voor een grote som geld. The Hoi kon niet anders dan betalen, want er waren beelden van het oproer en de vernielingen, die hij niet alleen had georganiseerd, maar waar hij ook aan mee had gedaan………

Trudy Den Herder

Deel 1 t/m 16

Een heerlijke dag….

Vaak ga ik nu naar Nico om hem te steunen. Hij mocht even mee naar buiten en er was braderie, muziek en we hebben koffie met taart gegeten. Omdat het prima fietsweer was, ging ik op de fiets. ( maar ik red het niet meer in een uur, ik merk echt dat ik ouder wordt )

Wat een feest, mijn geliefde zwaan liet nu vol trots het kleintje zien op de terugweg. Al heel vaak zag ik het kleintje, maar de zwanen zag je dan schichtig doen en terecht, het is een kostbaar bezit. Ik stapte dus nooit af om ze niet nog ongelukkiger te maken, maar nu leek het wel alsof ze me alle kans gaven het kind te kieken, dankjewel zwanen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Trudy Den Herder.

Foto’s: Studio Gekkenwerk!

 

Zorgen…….maar toch weer gerustgesteld.

Ineens was de zomer koud, nat en werd het snel donker, maar nu juist moet ik veel op reis naar Nico. Hij heeft me nu hard nodig. Maar met onweer, wind en regen en vroeg donker is op de fiets geen optie, met de trein ook niet, want ik moet erna een half uur lopen, en dan nog wel pittig doorstappen, maar voor je kind doe je alles.

Heen gister in de late middag begon het al te spetteren, maar op de terugweg was het een wolkbreuk en het stopte maar niet.

20180810_203707

Maar ik was wel trots op mezelf, ik had het hem toch maar geflikt.

20180810_204701

Wel te koud gekleed, in mijn jurk en blote benen.

20180810_204722

Had gelukkig wel mijn vestje aan, maar die was ook doorweekt.

20180810_203628

Buiten waren de straten in een mum van tijd rivieren.

20180810_204631

Twee maal overstappen en veel wachten, maar in de trein was het lekker warm, helaas geen w.c. er zijn er nog maar twee met een w.c. dus ik heb het op moeten houden.

IMG-20180810-WA0001

Maar ik heb Nico gesteund en erg blij gemaakt en daar draait het om, dus ik was ook blij.

 

Trudy Den Herder.

Foto’s Studio Gekkenhuis.

 

Jadinda kind van de bergen. Deel 16

20180607_120215

Deel 16

De grootste vijand van het restaurant van Paolo, was de baas van het Chinese restaurant tegenover hem,  The Hoi, stond hem al vanaf het begin dat Jadinda met haar vader daar was komen drinken en eten te bekoekeloeren. Elk moment dat hij zich vrij kon maken stond hij voor zijn raam met een oude verrekijker. Hij, The Hoi had de armetierige man met het kind weggestuurd, hij hield niet van landlopers, maar al wilde hij het niet bekennen, hij had spijt als haren op zijn hoofd. The Hoi had ook last van dalende inkomsten gehad omdat de toeristen de straat meden, hij had ook amper geld gehad om zijn tentje open te houden, maar had toch altijd net meer klanten gehad dan zijn buur Paolo, maar sinds die armoedige man met dat kind daar hun intrek hadden genomen had het bedrijf een bloei doorgemaakt waarvan hij amper had durven geloven dat dit nog kon in de straat. En toegeven de hele straat profiteerde want als het bij zijn buurman vol was, wilde men toch in de straat blijven en genieten van het uitzicht van het mooie kleurige restaurant van Paolo.

Maar hij kon het niet hebben, hij verslikte zich bijna in zijn kwaadheid en met hem meer buren, ze gunden het die hazenlip niet en samen hadden ze het gemene plan bedacht om Paolo er in te luizen, alleen The Hoi moest bekennen dat zijn overbuur slimmer was dan hij had ingeschat.

Hij waggelde met zijn kromme pootje en zijn overgewicht naar zijn zwaar vervuilde w.c. en bleef daar een uur zitten en scheet er al zijn ongenoegen uit. Hij had alweer een nieuw plan. De zwervers de schuld geven van de onrust met vernielingen in de straat had niet gewerkt. Hij moest Paolo te slim af zijn, maar dat was niet makkelijk, maar hij dacht toch een zwakke schakel gevonden te hebben. Ondertussen stond een man in uniform op de deur te bonken, The Hoi, moest zich verantwoorden voor een ruit ingooien, want dat had men wel op de film gezien………..

Trudy Den Herder

Foto: Studio Den Herder, boom met vogeltje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Deel 11

Deel 12

Deel 13

Deel 14

Deel 15

Jadinda kind van de bergen. Deel 15

Jadinda kind van de bergen deel 15

De avond voor er een dienstklopper aan de deur van het restaurant zou staan met een dwang-en arrestatiebevel, was het heel onrustig in de straat van het restaurant. Er klonken schoten, er was geschreeuw, er werden ruiten ingegooid. De mannen en vrouwen die op het erf van de restauranthouder verbleven werden gelokt door dit geluid en wilden gaan kijken. Maar de Paolo de restauranteigenaar beval ze weer terug te gaan, hij vermoedde een val. De mensen die hem hielpen, vertrouwden hem als geen ander, ze bleven alert, maar ze bleven binnen. In een mum van tijd, stond de straat vol politie en mensen,  men vocht en vernielde, er werd gefilmd en er werden foto’s gemaakt. Na uren van opruiing werd het stil en de volgende dag werden de wonden gelikt, veel schade, overal lagen ramen aan diggelen, op veel plaatsen was er geroofd.

Nog voor tien uur in de ochtend werd er luid op de deur geklopt bij Paolo en hij werd gearresteerd. Gelukkig had hij kans gezien die nacht Jadinda en haar vader instructies te geven en die werden trouw opgevolgd.

De zwervers werden beschuldigd van vernielingen, roven en molesteren, maar Paolo had met zijn vooruitziende blik de zwervers weten te redden. Hij had om bewijs gevraagd en trots liet een hoge geüniformeerde opgepoetste knopen-en gouden strepenman hem een film zien en veel foto’s. Maar beide kwamen ze tot de conclusie dat er niet een “zwerver” op stond.

Paolo was vanaf dat moment op zijn hoede en zo scherp al een pas geslepen mes. Hij riep alle mensen die hem hielpen bijeen  en bedankte ze allereerst voor hun trouw en goed luisteren. Hij ontvouwde zijn plan, ze zouden allemaal in dienst genomen worden, loon was de inwoning, de kost, bij een goede omzet deelden ze mee. Ze zouden allemaal bedrijfskleding krijgen en die moesten ze zelf goed onderhouden, wassen strijken en zichzelf goed verzorgen, elke week zou er een kapper komen, om de haardossen en de snorren en baarden bij te werken. Op deze wijze kon niemand ze iets maken, op deze wijze waren ze niet vogelvrij, geen landlopers. Er zouden kleine huisjes gebouwd worden op het terrein achter het restaurant en zo lang je  je gedroeg mocht je er wonen. Met elkaar zouden ze het gaan bouwen en onderhouden.

Elk van de mannen en vrouwen tekende een contract, met rechten en plichten en zo dacht Paolo het gevaar afgewend te hebben, maar hij had toch buiten de gemene buren gerekend.

 

Trudy Den Herder

Foto’s: Studio Den Herder.

 

Klein geluk deels zelf gecreëerd.

Dat wat je zaait

Zul je oogsten

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De bloemen van de pompoen.

Deel 1 t/m 14

Warm he…..

20180807_140334

Er kon geen fiets meer bij. De stalling aan zee was vol, dat zag ik al toen ik aan kwam rijden, nog voor de stalling al aan weerskanten rijen dik fietsen.

Maar mensen die met de auto kwamen die hadden het pas echt slecht, even voorbij Johanna’s Hoeve stonden ze al in een file ( voor de mensen die het gebied kennen)

20180807_140521

Hier zie je een stukje van de file, de bus stond er ook in en het schoot niet op.

20180807_140544

Het voormalige restaurant heeft een aparte kleur gekregen.

20180807_140704

Omdat er een flinke file stond, druppelden de mensen langzaam gedoseerd het strand op.

20180807_140854

Maar er waren al veel mensen vroeger gekomen.

20180807_141107

Na een stukje lopen vond ik het nog steeds te druk.

20180807_142604

Maar de aanhouder wint, ik was bijna al wel in Egmond. ( volgende strand )

20180807_162709

Ik houd niet zo van hutje op mudje zitten en ik kijk liever naar de dieren en de zee.

20180807_171156

Het was heel heet en geen wind en het was dampig en de zee was magisch mooi, vaak net een blauwe spiegel en ik heb de hele middag met de bibs in de zee gezeten.

20180807_172221

Wel was ik heel verdrietig. Was op de fiets naar Nico gegaan, met spoed. Het ging niet goed met hem, maar hoe of wat wist ik niet. Het was eigenlijk te heet om zo een eind te fietsen, maar de trein gaat maar een stukje en hij zit nu bijna tegen de zee aan, dat kan ik niet lopen, fietsen gaat me beter af. Dus dit was mijn enige optie.

Maar ik mocht er niet bij. En dat was zo pijnlijk, bezoektijden in de avond.

20180807_172240

Maar de zee heelt en er waren zulke mooie zaken te zien, bv op deze foto in het midden een hond op een surfplank. Enige, lieve hond, die als hij het zat werd, weer naar de kant zwom.

20180807_172254

En dan ineens gaat het weer en in de avond fietste ik naar huis. Dadelijk afdeling opgebeld en ik mocht hem even spreken, dat gaf rust. Afspraak gemaakt wanneer ik weer zou komen.

20180807_162958

En zo kwam alles weer redelijk op zijn pootjes terecht. Op de terugweg werd het donker, de zon verdween maar het bleef erg warm, het leek of ik door dikke hete stroop reed.

 

Trudy Den Herder

Foto’s Studio Den Herder, Castricum aan zee.

Jadinda kind van de bergen, deel 14……

Jadinda kind van de bergen deel 14

De weken en maanden vlogen voorbij en er was hard gewerkt door vader, door Jadinda en de eigenaar van het restaurant. Vader was nu weer begonnen met geld naar zijn broer te sturen, nu niet om daar een spaarpotje op te bouwen, nee, alleen voor zijn broer. Vader kon dat nu makkelijk missen, hij woonde gratis en at gratis en alles dat hij verdiende was over. Hij had met eigen ogen gezien tijdens het laatste bezoek hoe zwaar zijn broer het had, alles in het huisje dat maar verkocht kon worden, had zijn broer verkocht. Zijn broer was mager geworden en zag er ongezond uit door de drank die hij dronk om zijn verdriet te doven, nee, vader vond dat hij moest helpen en bemoedigende brieven moest schrijven.

Het restaurant was zo goed gaan lopen, de eigenaar nodigde elke avond mensen uit die niks hadden, lang na het verlaten van de laatste gasten kwamen de mensen eten, dat wat over was, dat wat de volgende dag niet meer goed was, maar als het een goede week was geweest, dan kregen de mensen ook extra, ze mochten bij het restaurant ook onder de douche en de was doen en veel van hen waardeerden dit zo erg, dat ze kwamen helpen op drukke dagen, maar ook hielpen met het opknappen en boodschappen doen. Achter het restaurant bouwden ze met elkaar een douchehok, een washoek en een ruimte waar ze gezellig in de late avond zaten te eten.

Maar er waren ook mensen die dit niet leuk vonden, de  eigenaren van eettentjes in de omgeving vonden de aantrekkingskracht op de zwervers zoals ze die noemden te groot en ze dienden een klacht in bij het plaatselijke gezag. Ze hadden ook naar het restaurant kunnen gaan en hun grieven op tafel kunnen leggen, maar het waren bangbroeken, die het liever achterbaks deden.

Jadinda was gelukkig, ze genoot van haar werk, de kussentjes in mooie kleuren, de mooie menukaarten die ze zelf maakte, de bloemen en de planten en de gerechten die ze met elkaar hadden bedacht, overheerlijk, maar niet moeilijk om vlot op tafel te zetten. De kippen met al die heerlijke eieren en het moestuintje dat ze samen met vader achter het restaurant was begonnen, de eerste oogsten hadden ze al in het restaurant verwerkt, het smaakte zalig. Zich niet bewust van al die nare mensen in de straat en het naderende onheil ging ze vrolijk door met van het restaurant een paleisje te maken…..

Trudy Den Herder

Deel 1 t/m 13

Gevaar op je pad. Provincialeweg Krommenie…….

http_cdn-kiosk-api.telegraaf.nlc6e587ec-97df-11e8-b96f-c51c8e38abbf

Afgelopen zaterdag 4 augustus 2018 stond mijn hart even stil van schrik. Ik las het volgende en zag de foto: Bericht van het NHD

Citaat:

“Bij een botsing tussen twee scooters op het fietspad langs de Provincialeweg (N203) in Krommenie zijn zaterdag aan het begin van de middag drie mensen gewond geraakt.

Het gaat om de twee bestuurders en een passagier. Drie ambulances kwamen ter plaatse. De slachtoffers zijn met onbekende verwondingen naar het ziekenhuis gebracht. Een traumahelikopter werd opgeroepen, maar ook weer afgemeld.

Hoe het ongeluk heeft kunnen gebeuren, is nog onduidelijk. De Verkeersongevallenanalyse (VOA) doet onderzoek naar de toedracht. De politie heeft fietspad met lint afgezet”.

 

Op secuur dezelfde plaats heb ik mijn ongeluk gehad, nu alweer bijna twee jaar geleden.  Die ochtend reed ik op mijn fiets naar de trein voor mijn werk, met groen licht stak ik mijn hand uit om naar links te gaan voor de trein, er kwam niks aan en toch, boem, ik vloog door de lucht. Daar waar de middelste ambulance staat kwam ik terecht, ik weet alleen nog van de klap, daarna weet ik niks meer……

Dit ongeluk heeft voor mij zo veel gevolgen gehad dat ik nu ik het weer zie moet huilen, nu zijn weer mensen gewond geraakt, ik wens ze heel veel kracht.

Er wordt op het fietspad niet gehandhaafd en het staat er vol van borden ( eettentje ) die het uitzicht belemmeren. Er rijden, kinderen, kleine gehandicapte wagentjes, brommers, scooters, mensen op een elektrische fiets, ligfietsen, rolstoelers en er zijn hardlopers en wandelaars, een wirwar van borden, in-en afritten en soms gras dat te hoog staat en het uitzicht belemmerd en mensen die zich NIET aan de regels houden, bv de wielrenners, die gewoon door rood rijden.

Vaak vul ik een enquête in om de Zaanstreek veiliger te maken, gaat ook vaak over vervoer, dit ook aangekaart, maar er verandert niks. Ja, er wordt veel geld geïnd bij mensen die in de auto te hard rijden, je wordt er zo op de kiek gezet met bon toe, maar hier doet men niks aan, aan veel doet men niks, als nette fietsende burger/wandelaar hebben ze lak aan je, je brengt geen geld op……

 

De link naar de krant.

 

Trudy Den Herder.

Jadinda kind van de bergen deel 13

Jadinda kind van de bergen deel 13

De eigenaar van het restaurant liep de volgende ochtend bevrijd en tevreden rond, hij had voldoende geld verdiend op een dag om de vader met het meisje te helpen, al was het afwachten hoe het verder zou gaan. Hij had in de avond al afgerekend met de vader en als hij nu weer terugdacht aan de blijdschap en dankbaarheid in de ogen van de man, dan kon hij alleen maar denken dat hij er goed aan deed. Achter het restaurant had hij Jadinda gevonden die de kippen voerden, die de boel had aangeveegd en haar plan had verteld, elke dag zou ze als het mocht iets nieuws doorvoeren en voor vandaag had ze bedacht dat ze na werktijd kussentjes zou naaien,  van frisse blije stof, makkelijk te wassen, hoe zou hij het vinden? Het plan dat ze dadelijk ging uitvoeren met zijn goedkeuring was: vruchtjes en stukje vrucht invriezen in de bakjes van de ijsklontjes, dan zouden de mensen een drankje krijgen met een mooi ijsklontje en het water dat veel verkocht werd, zag er met een ijsklontje met een vrucht, of stukje vrucht, of groenten er dadelijk zo vrolijk uit en de prijs kon omhoog, zou dat mogen?

Haar vader was die ochtend ook al vroeg op geweest en had toestemming gevraagd om te beginnen met het schilderen van de veranda, de eerste aanblik als toeristen langsliepen. Wat een geluk deze mensen in zijn huis en restaurant, het leken wel zielsverwanten.

Nog voor het erg warm werd had vader de veranda in de grondverf, hij had zo hard gewerkt dat hij bijna sterretjes zag. Voor de grondverf had hij een mooie kleur gevonden en de kleur misstond niet, zeker niet van een afstand. Jadinda was al druk bezig met de tafeltjes en de stoeltjes leuk neer te zetten en nog voor ze officieel open waren reed er al een bus het terrein op, een bus vol vrolijke Amerikanen die even de benen kwamen strekken en wat kwamen eten, een hele bus vol!

Konden ze nog een ontbijt krijgen? Drie harten gingen heel snel kloppen, er werden verse eieren geraapt, er werd snel vers brood gehaald en Jadinda maakte bladen vol water en vruchtensap, op de achtergrond stond heerlijke muziek op en het restaurant draaide die hele dag als een geoliede machine en de gasten waren allemaal tevreden.

Op een rustig moment zag Jadinda zelfs nog kans om een geweldig lekkere soep te maken en soep was een pan vol winst, geserveerd met een goed stuk brood was het een heerlijke maaltijd die wat mocht kosten, maar ook veel geld in de kassa bracht.

 

Trudy Den Herder.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Deel 11

Deel 12