Virus. Hoofstuk 1 deel 5

Help

Als we het nieuws konden geloven waren heel veel mensen ziek boven de grond en men had het over dat dit de eerste golf was en daarna, zou er een tweede golf komen en na die golf nog een, net zo lang tot de hele mensheid aan een draadje hing, de economie zou geen economie meer te noemen zijn, ziekenhuizen verlaten, omdat geen zorgverlener nog zijn leven in de waagschaal stelde, winkels zonder voorraad, scholen dicht, heel onwerkelijk allemaal.

Schouders er onder! Er waren wooneenheden onderverdeeld in de taak die je had. Onze wooneenheid was: Onderwijs en bestond uit een grote keuken, een gezamenlijke woonkamer en een kamer waar ik sliep met de tweeling. Echt privacy had ik niet, had niemand en dan was er nog die gruwelijke bewaking, die alles zag en wist. Om onze arm droegen we allemaal een armbandje, door dit bandje gingen deuren open, maar bleven ook deuren dicht.

En nu na een maand of drie, vier hier onder de grond heb ik vreselijke zin om te ontsnappen en daarin ben ik niet de enige, in onze woonunit hebben we het er vaak over, we willen allemaal weg. Klopt het wel wat men beweert? En waarom hadden we geen keuze? Ik was zelf liever in mijn eigen huis gebleven en was dan ten onder gegaan met alle lieve mensen die ik ken, nu heb ik geen afscheid kunnen nemen, niks kunnen meenemen en nog erger, wat is de waarheid? Is er wel een virus? Zijn we geen proefpersonen die ze straks op Mars zetten? Of zijn we gevangengenomen door een sekte, een ideologie?

Vanavond hebben we met de woonunit een geheime vergadering en als de vergadering is afgelopen vertel ik je alles, hoe het verliep en wat we hebben besloten. Ik hoop lieve lezer, dat je al mijn gegevens vindt, dat je ons komt helpen, of als het wel om een virus gaat, de mensheid na ons dit vindt en leest, om te weten wat er met ons is gebeurd en er hopelijk van leert, want zoals wij leefden op moedertje aarde, was een schande, we hebben haar uitgebuit, mensen laten verhongeren, oorlogen gevoerd en vreselijk vervuild en we stonden er bij en keken er naar.

 

Zilvertje.

Foto: Zilvertje, poster op een bushokje 2019

Deel  1

Deel  2

Deel  3

Deel  4

Jarig! 22 jaar! Blanca!

Op 6 augustus was mijn leven lang mijn tante Riet jarig, het jongste zusje van mijn moeder en het was ook een trieste dag omdat de bom op Hiroshima was gevallen ver voor mijn geboorte maar altijd werd herdacht op die dag.

Net voor mijn 40ste verjaardag 1998, kreeg ik mijn laatste kindje, Blanca-Maria. Heel vroeg in de morgen werd ze geboren en het was een bloedhete dag. Ze had pikzwarte haren met krulletjes en was een heel donker kindje. Ze rook zo lekker en was zo heerlijk zacht.

Door de brand eind 2018 heb ik weinig over aan foto’s, of het moet op internet gestaan hebben….. dat kan ik dus niet tonen.

Ze kan heel hard werken en rijdt al een eigen auto, fonkelnieuw, de eerste maal haalde ze dadelijk haar rijbewijs, ze had die dag hoge koorts en een ontsteking aan haar amandelen, afzeggen was geld kwijt, dus ze ging en haalde het!

Ze is dol op Spanje en zit er heel vaak, maar gelukkig luistert ze nu goed en geniet nu vaak aan het Nederlandse strand. Ze is zo dun als een tak, maar is dol op lekker eten. Ze maakt grappige filmpjes en zet die op TikTok en heeft haar eigen kledingmerk, zo creatief als  een als een, nou ja, als een Blanca!

Nou lieverd, van harte en dat het maar een heel mooi en gezond jaar mag worden voor je.

Mama xxxx

Blanca aan zee eten 1

Blanca en Trudy 2020

1167086508-341

6maartemiliommablanc4zsBlanca autoBlanca aan zee

Blanca kaart

Virus. Hoofstuk 1 deel 4

landing Nasa

De eenzaamheid was enorm en ik vond het moeilijk om voor mijn lieve tweeling optimistisch te blijven. Ze hadden het elke dag over oma, die bloedend bij de voordeur lag en waarom we niet naar haar toe konden. Al snel besloot ik ze te vertellen hoe het echt zat, ook al duurde het wel een poosje voor ik het zelf begreep, ik had eerst nog de idee gehad dat we waren ontvoerd door een sekte.

We hadden in de avond altijd de gelegenheid om naar beelden van het nieuws te kijken. En we keken ook veel NASA Live. We zagen de landing op zee van de astronauten die naar het Ruimtestation waren geweest, voor het eerst commercieel door Elon Musk.

We zagen dat over de hele wereld een nieuw virus zich verspreidden. Er waren ziekenhuizen te kort en artsen werden net zo ziek en gingen dood. Verpleegkundigen waren niet aan te slepen. Mensen die blootgesteld waren geweest aan het virus werden of mild ziek, of hadden er niks geen last van, of stikte een vreselijk dood. De overlevers hadden veel moeite om na het ziekenhuis weer het leven op te pakken, ze bleven zwaar ziek.

Elke ochtend werd ik wakker met een vreselijke hoofdpijn, kwam het door de vaccinaties of door de smerige lucht die we inademden? Was het leven hier onder de grond wel het leven van iemand die uitverkoren was? Vaak dacht ik dat ik liever samen met mijn moeder met mijn hoofd tegen de kapstok was gevallen, dat we nog afscheid hadden kunnen nemen en dan samen sterven… maar als ik dan weer aan de tweeling dacht….. die hadden nog een heel leven voor zich, om hen moest ik doorzetten en niet zo zwartgallig denken.

 

Zilver.

Foto: Landing op zee door Trudy

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Virus hoofdstuk 1 deel 3

58379734_119149059272122_8231753058455912448_n

3

Pas in de avond zag ik mijn lieve tweeling weer, gelukkig! Wat had ik me daar een zorgen over gemaakt, nu alleen nog de knagende zorg om mijn moeder, waar was ze, leefde ze nog? Ik zag steeds haar lieve gezicht voor me. We werden met veel vrouwen in een grote zaal gelaten en op een mega scherm zagen we het hoofd van onze minister van Gezondheidzorg. Vreemd, mijn ogen registreerden geen mannen, waarom waren hier geen mannen? “Zitten nu!” Maande een geagiteerde stem. De stem hoorde bij een stevige vrouw in een soort van uniform, ze had een stok met een lampje in het midden in haar handen, wilde ze me slaan? 

Snel en bijna zonder geluid werden alle vrouwen naar een stoel verwezen en begon het beeld op het scherm te lopen…… De minister van gezondheidszorg had ons kort en bondig uitgelegd dat een nieuw virus de aarde had getroffen, het was al in verschillende werelddelen opgedoken en de uitwerking van dit virus was gruwelijk. De hele mensheid zou uitsterven.

Decennialang had men gehoopt dat we bij het uitbreken van dit virus al naar Mars zouden kunnen emigreren, maar helaas, was dit immense project keer op keer vertraagd en ook al zouden in 2020 veel onbemande vluchten uit verschillende landen naar Mars gaan, een bemande vlucht lag nog ver voor ons.

Overal op de wereld waren mensen geselecteerd om te overleven, diep onder de grond verzameld, jonge vruchtbare vrouwen en kinderen die nog makkelijk zouden kunnen wennen aan het leven diep in de aarde. De vrouwen voor het baren, de kinderen om het leven dragelijk te houden, kinderen die nog zo jong waren dat ze nog konden wennen aan dit leven in de diepe schoot van moeder Aarde, maar 00k nog de taal en gebruiken van boven de aarde kenden.

 

Zilvertje.

 

Foto: Zilvertje, bij Akersloot in de wei.

Virus 1

Virus 2

 

Virus. Hoofdstuk 1 deel 2

Marion maas sluis

 

2

Buiten voelde ik dadelijk een blinddoek voor mijn ogen, strak en ruw en mijn armen en benen werden vastgebonden, het ging razendsnel, ik wist nog te roepen om hulp en naar mam! Gaat het goed! Ben je er ook? En ik riep om Tim en Tuintje en daarna werd het donker………..

Tijdens het bijkomen was ik even de kluts kwijt en ik had het gevoel van een enorme kater, ik probeerde de puzzel weer compleet te maken en mijn ogen zochten naar mijn kinderen……Waar ik was, ik had geen idee, het was vooral stil en donker wel merkte ik dat mijn bovenarm vreemd gloeide en pijn deed en bij nader onderzoek concludeerde ik, dat ze me wat hadden ingespoten.

Het wachten in het nare kamertje duurde lang, af en toe viel ik in een slaap. Mijn moeder, mijn kinderen, mijn gezellige avond, mijn haar…..mijn hand voelde op mijn hoofd een stugge massa en het stonk door de haarverf en het brandde op mijn hoofdhuid.

 

Zilvertje.

Deel 1 van hoofdstuk 1

Foto: het mooie werk van Marion Maas is door lijstenmaker Slort Krommenie, in een mooie lijst gezet, staat nog ingepakt, mijn nieuwe boor heeft een Poolse gebruiksaanwijzing en geen batterijen in de oplader, dus ik moet nog even geduld hebben, eerst maandag zorgen voor oplaadbare batterijen en dan proberen of ik de boor begrijp, alles zit heel strak en is anders dan de boor die verloren ging in de brand……

Virus!

Hoofdstuk 1

De ontvoering.

Trudy 2020 bij Annemiek

1

Het was op een gewone zaterdag, vlak na de feestdagen in het jaar 2020. Een harde bons op de deur, alsof de bel niet bestond. Mijn moeder die op visite was, nog een logee van de kerstdagen die overbleef omdat het zo gezellig was, deed open, want ik stond onder de douche mijn haar een verfje te geven omdat ik in de avond een feestelijke moment had met Het Gezellige Gezelschap, een overblijfsel van mijn studie aan de Vu in Amsterdam. Mama had me aangeboden langer te blijven omdat ik dan geen oppas hoefde te regelen voor Tim en Tuin, mijn tweeling van vier jaar. Van Tim en Tuin hoorden ik in de avond dat mijn moeder wreed werd weggeduwd, ze viel, met haar gezicht tegen de grote kapstok met ombouw, ze had gebloed.

Met de verf nog intrekkend en hier en daar een roodbruine veeg die ineens opbloeide, wat je altijd hebt als je zelf je haar kleurt, zag ik in een flits in de spiegel dat ik werd meegetrokken door drie mannen in beschermende kleding. Ruw verlieten we via de achterdeur mijn huisje en mijn moeder heb ik nooit meer gezien.

Zilvertje, met een nieuw vervolgverhaal en zal ze het einde nu eindelijk halen?

Fotograaf: Blanca-Maria, in de tuin van Annemieke.

Een gewone kater?

Luffy

 

Als ik in de morgen wakker word

Ligt er een hoopje liefde aan het voeteneinde

Nooit op mijn benen

Nooit plaats innemend

Die lastig zou zijn voor mij

 

Als je dan je oogjes open doet

En miauwt als groet

Voel ik mij een prinses

Jij leert mij een wijze les

 

Liefde is een wonder

En zeker die van mens tot dier

Vroeger vond ik alle dieren lief, op afstand

Maar eentje op mijn bed?

 

Had hem dadelijk, het huis uitgezet!

Maar nu koester ik dat warme hoopje, die kleine kattenvent

Je hoort bij de liefste dingen in mijn leven

Ook al weet ik dat je een bloeddorstige smeerlap bent.

 

Zilvertje.