Jadinda kind van de bergen… deel 3

20180504_144650

Jadinda kind van de bergen… deel 3

Op het erfje stond een zeer oude auto maar hij glom als een diamant. Het was een enorme aanschaf geweest en het onderhoud was ook duur, maar deze auto zou in geval van nood zijn geld opbrengen, levens redden. Op zaterdag werd de auto gewassen, werd de olie gepeild, en werd hij gestart. Jadinda werd geroepen als alles klaar was en dan reden ze een rondje, want de auto moest wel zijn kilometers maken, anders werd hij lui. Het was niet makkelijk geweest om aan alle onderdelen te komen van zo een oude auto, maar vader had bijna alles op voorraad en was handig geworden in het repareren en onderdelen goedkoop opkopen, hij had dingen opgezocht, hij had vrienden gevraagd en mensen dingen voor laten doen en de auto had sinds vijf jaar geen geheimen meer voor hem.

Toet toet! Deed de claxon en Jadina wist dat dit het teken was. Ze sloot de deuren en de ramen en pakte de noodtassen van de haak. Twee maal toeteren was  de wekelijkse oefening. De reis ging naar de geheime grot. Vader had een plaats gevonden die veilig was in geval van nood. Elke week keken ze of de plek nog in orde was en of het droog bleef, want dat was vaders grootste zorg, water in hun veilige haventje zou funest zijn, maar  na al die jaren van oefenen, was de grot droog gebleven. Jadina stapte snel in en zette haar timer aan, het was een sport om het binnen een uur te bereiken.

Dan verbleven ze een halve dag bij de grot. Vader schikte de bedden, ververste de water voorraad en testte de radio uit en Jadina maakte de wanden schoon en maakte het gezellig. Ze stookte een vuurtje en na al het klussen aten ze hun avondeten in de grot en wisten zo dat als er nood was, de grot hun veiligheid kon bieden.

 

Trudy Den Herder

Foto: Studio Den Herder

 

Deel 1

Deel 2

Luffy is een lieverd….

 

 

Gistermiddag was Emilio met Luffy naar de dierenarts geweest en Luffy was ruim een kilo gegroeid. Hij kreeg een prik en meer van dat soort dingen. ( nu twee kilo )

We missen onze Simba nog steeds heel erg, maar Luffy maakt het verdriet wel zachter.

Simba was nog te jong om dood te gaan, hij mocht niet eens drie jaar worden. Nu met dit verdriet is zo een jong katertje een extra groot geschenk. Hij is zo lief, je roept. Hij komt. Je zegt: dat mag niet, hij doet het niet. Je zet zijn bakje water voor zijn kopje en hij gaat drinken. Wel vinden wij het heel bijzonder dat hij altijd eerst zijn pootje in het water steekt en dan pas gaat hij het drinken en hij houdt niet van een vieze bek, hij blijft likken en schoonmaken. Hij loopt heel vaak op zijn achterpootjes en dan weet je niet wat je ziet.

Hij slaapt ook veel, omdat het warm is, strekt hij zich dan helemaal uit en als hij het dan nog niet koel krijgt, dan gaat hij op de houten vloer liggen of boven op de tegels van de badkamer.

Hij is gek van Emilio, dat is aandoenlijk om te zien, gelukkig maar want Emilio had het meeste verdriet van Simba en als een katertje dan zo naar je toetrekt en je zo lief knuffelt, dan doet dat goed.

We hebben het maar getroffen met die lieve Luffy. Zijn naam komt van een figuurtje op internet, Emilio mocht de naam kiezen, maar in mijn gedachte noem ik hem Witte Sokkies, want die heeft Luffy altijd aan.

 

Trudy Den Herder.

Foto: Studio Den Herder en morgen deel drie van: Jadinda het kind de bergen.

Deel 1

Deel 2

Brand in de duinen bij Heemskerk, het Kruisbergstrand……

 

 

Het hieronder geplaatste bericht heeft me zo laten schrikken, er is brand in het duingebied bij het Kruisbergstrand.

Foto’s: Studio Den Herder.

 

HEEMSKERK – De hulpdiensten hebben zojuist groot alarm geslagen voor een duinbrand in Heemskerk in de buurt van Gasterij Kruisberg. Een woordvoerder van de Veiligheidsregio bevestigt aan NH Nieuws dat er niet alleen uit voorzorg wegens de droogte extra wordt opgeschaald. “Het is raak”, zegt hij.

Volgens de woordvoerder zijn er zo’n dertig brandweervoertuigen opgeroepen voor de brand. Volgens een ooggetuige is er rook te zien boven de duinen, maar hoe groot het vuur is, kan de Veiligheidsregio nog niet zeggen. De Veiligheidsregio roept iedereen op het duingebied te verlaten en de hulpdiensten de ruimte te geven.

De woordvoerder kan verder melden dat hij van een collega heeft begrepen dat er vlammen zouden zijn gezien. Zijn indruk is dat de vlammenzee zich uitbreidt, maar meer details kan hij nog niet geven. Een ooggetuige laat NH Nieuws weten dat er een politiehelikopter in de lucht hangt. Bron: NH Nieuws.

Nieuws NH met foto’s van de brandweerwagens.

Noord Hollands Dagblad

Telegraaf.

NOS.

Update: om 17.00 uur hoorde ik dat de brand onder controle is, gelukkig! Dank brandweermannen en al die anderen die hielpen en nog in de weer zijn.

 

Trudy.

 

 

Jadinda kind van de bergen……… deel 2

IMG-20160319-WA0000

Foto: Annemieke mijn dochter in de Libelle. Waarom? Ik draag het verhaal van het kind uit de bergen op aan haar! Voor jou Annemieke. xxx

 

Jadinda kind van de bergen……… deel 2

In het houten bruin geschilderde schuurtje had vader een vernuftig gemaakte droogoven, op de roosters lag elke dag wel iets te drogen…. niets werd er weggegooid, wat over was aan voedsel en niet meer bewaard kon worden werd gedroogd. Vader had blikken en potten vol met zaadjes, vruchten en groenten.

Aan een haak hingen twee rugtassen, een grote en een kleine, elk gevuld met fris water, en gedroogd eten, een dekentje voor de nacht en een verschoning en een kaart en een kompas. Vader had geleerd van de woelige, woeste jaren van de wisseling van de macht in zijn land. Elke dag vulde hij de flessen met schoon water, controleerde hij de radiootjes die op batterijen liepen, deed ze even aan, keek of de batterijen niet lekten.

Ooit was hij naïef geweest, dacht dat de onrust over zou waaien, nu wist hij, dat het noodlot je altijd kon treffen. Hij zou nu de bui voor zijn en vluchten, eerst een schuilplaats, daarna naar het buitenland, nee, Jadina zou hij beschermen met zijn eigen leven, dit had hij zijn lieve vrouw beloofd.

Trudy Den Herder.

Foto: studio Den Herder met een instant camera  # 1983

Deel 1

Waar was je nou?

20180714_190322

Veel in Egmond.

20180714_181403

20180609_152156

Net bij de strandopgang, voor de duinen de kermis, bij Westenwind waait het altijd zo fijn bij heet weer.

Bij de muziek in het park van Krommenie.

20180707_143612

Bij het zingen aan de Zaan, op de achtergrond de Zaanse Schans.

Bij de sluis, kijken hoe de boten worden geschut.

IMG-20180702-WA0001

Op weg naar Antwerpen.

En nog veel meer! En vandaag ga ik op de fiets naar Nico. Dag allemaal tot snel in het vervolgverhaal!

 

Trudy Den Herder.

Foto’s: Studio Den Herder.

Jadinda kind van de bergen…… deel 1

IMG-20180712-WA0002

Ons nieuw katertje die zich helemaal uitstrekt omdat hij het warm heeft, hij is erg lief.

 

Jadinda kind van de bergen…… deel 1

Haar voeten waren vaak ontstoken, het lopen op de rotsen haalde vaak de huid open. Op warme dagen lag in het dorp zo veel vuil te rotten dat alles ging ontsteken. Vader vond dat ze naar zee moest met die zere voeten, de zee kon ontsmetten en helen……….

Vader had zich zo vaak zorgen gemaakt om zijn dochter, een kostbaar bezit, een kind in een land dat bol stond van gevaren. Op zijn kleine landje onder de berg had hij zijn rug krom gewerkt om haar eten te geven, een stukje opleiding en wat schamele kleding.

Zijn vrouw was hij verloren in een oorlog, soldaten kwamen het land bevrijden, maar namen alles mee wat op hun pad kwam en deden bij elk meisje of jonge vrouw de broek open en na hun gerief lieten ze de vrouwen achter, vaak meer dood dan levend. Zijn vrouw was na zo een laffe misselijke daad, nooit meer de oude geworden en stierf twee jaar later aan baarmoederhalskanker. Jadina had hij een week verborgen in een trog met een zeil er over.

Hij was een stille man geworden, te jong om ook te sterven, te oud om opnieuw te beginnen…. maar de laatste maanden begon hij daar toch anders over te denken. Als hij nou.., ja, als hij nou… Hij moest daar eens goed over nadenken in de nacht als het dorp stil lang te slapen aan de voet van de berg, als zijn dochter met die lange donkere haren zo gelukzalig op haar kussen lag te dromen…Ja, hij zou alles eens goed overdenken.

 

Trudy Den Herder.

Foto: Studio Den Herder.

Ben een poosje weg geweest van de pc en de kluts kwijt geraakt bij het vervolgverhaal Sterrenhemel. Dus ik begin een nieuw verhaal. Liefs voor jullie allemaal.

 

 

Castricum……

20180607_120215

 

Tussen de duinen en de zee

Staat een grote reus

Hij omarmt je 

En verwarmt je

 

Hij ziet hoe jij je koffie drinkt

Of je eigen lief verlinkt

Jou en je kinderen ziet hij opgroeien

Schudt soms zijn bladeren

Maar zal zich nooit bemoeien

Met de koffie en de dranken

De pannenkoeken en de poepbroeken

Of met jou.

 

Hij staat er gewoon generaties lang

Als het terras leeg is geruimd

Voelt hij zich wel eens ongerust en bang

 

Want de huizen rukken op

Weg zijn kar en paard

Zullen ze hem wel sparen?

Is hij het nog wel waard?

 

Trudy Den Herder

Foto: studio Den Herder van de boom bij Johanna’s hoeve in Castricum.

Dag allemaal, ik ga een poosje op stap! Hartelijke groet!

Met dank aan Herman!

 

 

Mijn opa en “zijn” Hans de zwaan.

IMG_0999

 

Mijn opa was een bijzonder lieve, trouwe, grappige en moedige man. Hij was geboren als kind van een tuinder dicht bij Alkmaar en zijn moeder had een winkeltje. Hardwerkende ouders had hij. Mijn opa ging naar zee, wat wil je zo dicht aan de kust wonend. Soms denk ik wel eens: zou ik mijn hang naar de kust van mijn opa hebben? Alkmaar ligt dicht aan zee bij Egmond aan zee.

Mijn opa had ook echte zeemannenhanden, hij miste het topje van de rechterwijsvinger, omdat hij bij barre koude en bij het aanmeren van het schip, na het uitgooien van het anker, de touwen moest vastmaken aan de bolders op het land in de haven, door de bitter koude en de harde wind, merkte hij niet dat hij in de haast om het schip vast te leggen, ook zijn vinger vastbond aan de bolder en na aanleggen schip, was opa zijn topje kwijt, dat zat onder de touwen. Hij had er geen erg in gehad, hij had wel een raar dingetje zien liggen op de kade, dat rood was en had het in het water geschopt. Later dacht hij: dat was dus mijn topje.

Mijn opa ging op het land werken op het moment dat mijn oma in blijde verwachting was. Mijn opa vond, dat hij er moest zijn voor zijn vrouw en samen kregen ze vier dochters en opa vaderde heerlijk mee.

Hij ging werken bij de Waterlandse tram en reed elke dag mooie rondjes van Edam/Volendam, naar Amsterdam en op een dag zag hij een Zwaan in nood midden in de polder. Opa zette de tram stil en redde de zwaan uit zijn benarde situatie. Gaf de zwaan eerste hulp en verzorgde de zwaan een poosje tot hij weer naar de polder kon.

De zwaan is dat nooit vergeten, bij elke rondje dat mijn opa op de tram zat, kwam de zwaan aan de baan en liet zich even knuffelen door mijn opa, als opa tijd had, soms ging de zwaan een rondje mee.

In die jaren ver voor de eerste wereldoorlog, genoten de trambezoekers en personeel van dit bijzondere moment, want zwanen zijn niet makkelijk te benaderen en kunnen vreselijk uithalen met hun vleugels, maar de zwaan die mijn opa had gered en die hij Hans noemde, was voor mijn opa een vriend geworden, als opa riep: “Hans kom eens bij Toon,” dan rende hij naar mijn opa.

Kranten kregen er lucht van en mijn opa stond vaak met zijn Hans op foto’s in de kranten. Dankbaar denk ik altijd terug aan mijn lieve opa, mijn opa, die moedig was in de oorlog, die als een echte kerel goed voor zijn gezin heeft gezorgd, mijn opa die zeer sociaal was en alles kon, muziek maken, houtsnijden en mooie verhalen vertellen en hard werken.

Lieve opa, vandaag kwam je verhaal van Hans, door een zwaan op een foto weer tot leven, met dank aan YOVA. Opa, ik denk nog heel vaak aan je, je was een bijzonder mens en je leeft nog elke dag in mijn hart. Als ik aan je denk zie ik weer die foto, een foto met een wit gekarteld randje, jij stond daar als stoere maar toch zachte jonge kerel, heel liefde vol met een mega grote zwaan in je armen en die zwaan gaf jou kopjes, zo lief jouw hoofd tegen zijn mooie witte koppie aan, een wereldfoto!

 

Trudy Den Herder

Foto: studio Den Herder gemaakt in Castricum net voor de duinen

 

 

 

Sterrenhemel deel 11 Verlangen naar Arend…….

IMG_1000

Sterrenhemel deel 11

Het leven in Amsterdam gaf zoveel prikkels, ieder normaal mens zou een huisje aan de kust zoeken als tweede verblijf. Maar Pieter koos bewust voor de drukte, omdat de drukte de waan uit hem kon halen. Juist als de nacht viel, de trams in de remise stonden en de verpleegkundigen met de benen omhoog zaten na een zware avonddienst, juist dan bij die stilte, kwamen nare beelden op zijn netvlies, maar er was net genoeg drukte om enge zaken in bedwang te houden.

Hij zat dan uren bij zijn sterrenkijker, maar de stad gaf al zo veel licht, dat hij weinig zag, de stad was met zijn lichtjes zelf een heelal van lichtpuntjes. Spaarzaam vlogen vliegtuigen over, soms zo laag dat je de buikletters goed kon lezen in de zeer vroege ochtend. Kleine miertjes krioelden om zijn glas sinaasappelsap en hij miste zijn moeder.

Hij miste Arend en de geur van olieverf, hij miste opa en oma en als zijn broers en zusters, hij miste zijn jeugd……. tegen de ochtend schreef hij vaak een brief aan Arend, hij deed dit zo trouw dat je de briefwisseling kon beschouwen als een dagboek. Arend had zich in het huis waarin hij de laatste jaren verbleef heel wat eigen kunnen maken. Arend typte brieven op de computer en stuurde die net zo regelmatig als hij brieven kreeg, er kwam altijd een antwoord, een lieve groet, een wijs woord, een troostletter.

Pieter fantaseerde graag zijn mooiste fantasie, vader in huis halen, Arend in huis halen en het huis aan de kust weer bewoonbaar maken, vader van de drank af helpen en elke dag met Arend wandelen, hem de sterren laten zien, de konijnenholen in de duinen en hem laten lachen om tekenfilms en goede grappen………Maar die stilte van de zee, de polder en de duinen, zou hij het aankunnen? Pieter stond in tweestrijd, de smachtende hunkering naar zijn familie en de angst voor de stilte aan zee………

Trudy Den Herder.

Foto: zwaan in Castricum, Studio Den Herder. 

Deel 1 t/m 10

Sterrenhemel deel 10

20180616_163543

 

Sterrenhemel deel 10 Pietertje in de grote stad.

In de chaos van die drukke wereldstad Amsterdam had hij een kamertje gevonden klein als een lade met een keukenblokje, een lavet, een nis waar zijn bed in paste en drie haken aan het plafon, waar hij zijn fiets aan ophing.

Elke drie minuten de klingeling van de tram, vaak de gillende banden met loeiharde sirene van reddingsvoertuigen, de herrie van de buren, naast, onder en boven hem. Hij had het nodig. Hij had bewust de drukte opgezocht………. De stilte in zijn vertrouwde ouderlijke huis had hij doorstaan omdat het er warm was en knus en zijn geest had afleiding, zijn flamboyante vader, zijn rotsindebranding moeder en vooral zijn kleine broertje Arend die in de moeilijkste uren hem veiligheid bood………. Zijn zieke broertje, zijn minder gelukte broertje, maar een broertje dat toch zo sterk was om anderen steun te geven, zijn hart lag bij dat broertje, nu nog steeds. Zijn gedachten dwaalden vaak weg naar die tijd, de visdagen in de polder dicht tegen de duinen aan, de zwaan, die soms kleintjes had, de geur van het pas gemaaide land. Opa die viool speelde op de veranda en oma die danste alsof ze de vuurkorf moest aan wapperen met haar lange rokken…..Het vuur uit hun ogen, zo verliefd op elkaar…..Op een oud dressoir stonden relikwieën van opa, zijn viool, zijn houtsnijwerk en de met hand geschreven manuscripten ……..

De nachten in zijn ouderlijke huis waren niet te verteren, hoe groter hij groeide, hoe angstiger hij werd, al op jonge leeftijd begreep hij dat hij er beter niet over kon praten, niemand zag wat hij zag, niemand hoorde wat hij hoorde, niemand rook wat hij rook. Op de momenten dat hij om hulp had willen vragen was zijn omgeving te druk geweest en na springtij in het gezin, had hij al begrepen dat het beter was te zwijgen…..

Zijn studie had hij niet afgemaakt, het was te druk in zijn hoofd geworden, de klap kwam op het moment dat moeder er met de nieuwe patserige buurman vandoor ging, opa was overleden en oma dement was geworden, het broertje niet meer thuis kon wonen omdat vader in een diep gat was gevallen en alleen nog maar de fles in zijn hand had na al die ellende.

Wat was er toch mis gegaan? Wat had hij niet zien aankomen? Veel zag hij wel, vooral dingen die hij liever niet zag. De man met de zeis stond centraal in zijn leven, de man die zijn leven vergalde, de man die de dood aankondigt, niemand die hem ziet, maar Pietertje zag hem al weken voor de dood intrad door huizen en gebouwen sluipen, grijnzend, grinnikend, zo van: Houd me maar eens tegen mannetje, kom maar op Pietertje, het ligt in jouw handen….. maar dat lag het niet, alleen Pietertje had dit te laat doorgekregen, gek makend was het geweest.

 

Trudy Den Herder

Wordt vervolgd. ( alle delen voor dit deel vindt u op mijn weblog, als ik nog eens de puf heb, dan link ik ze.

Foto: Studio Den Herder.

Sterrenhemel deel 1

Sterrenhemel deel 2

Sterrenhemel deel 3

Sterrenhemel deel 4

Sterrenhemel deel 5

Sterrenhemel deel 6

Sterrenhemel deel 7

Sterrenhemel deel 8

Sterrenhemel deel 9