Virus. Hoofdstuk 2 deel 1

Rupsen

 

Hoofdstuk 2 deel 1

Heb je al een tijd geleden voor het laatst geschreven, of voelt het zo? We hebben besloten een kalender bij te houden, want zonder daglicht heb je weinig houvast. Eerst hadden we nog onze bewakers die ons driemaal op een dag een maaltijd brachten, maar nu krijgen we in de ochtend per unit een aantal kratten met brood, aardappels en groenten en we moeten zelf aan de slag. Dat is wel fijner, je krijgt een ritme een doel en je kunt ergens je best voor doen, maar de ijkpunten van de tijd zijn weg, alleen de ochtend is een vast moment, dan komt het voedsel, maar is het dan wel ochtend?

Regelmatig moeten we allemaal in onze unit kijken naar het grote scherm, dan zien we de minister van gezondheidszaken weer bepaalde zaken uitleggen, heel summier met hier en daar een dia met grafiekjes. Het virus, boven ons is heftiger dan maanden geleden heel de wereld is besmet en oogsten bereiken niet de consument omdat er niemand is die de oogst kan binnenhalen, er dreigen hongersnoden en de plunderingen schijnen enorm te zijn. Wij hebben hier geen beelden van gezien, het lijkt wel of ze ons alleen nog maar van binnenuit informatie geven, de nieuwssites zijn voor ons geblokkeerd.

Onder ons zijn twee artsen en na een onderzoek van hen, zijn we tot de conclusie gekomen dat we zeker een vaccin hebben gehad en nog iets, maar dat kunnen ze nog niet thuisbrengen, de uitwerking is die van medicatie die ons dempt, maar ook visioenen geeft.

We weten nu ook zeker dat er veel units hier onder de grond zijn. We hebben met veel kunst en vliegwerk trucks bedacht om uit onze eigen unit te komen en ons halfdood te houden en op een brancard te worden rondgereden en stiekem te zien, wat er hier allemaal is.

Het is heel verdrietig dat we onze kinderen vaak alleen in de avond zien, ze worden grote delen van de dag meegenomen door die enge bewakers. Ze mogen niks zeggen, maar je ziet de angst in die lieve ogen, mijn tweeling is aan het veranderen, die lieve schatten worden regelmatig gescheiden en vaak kijken ze me met grote angstige kijkers aan. Twee dagen in de week geven wij moeders ze twee uur les, het rekenen, de taal, we apen de lagere school na, dat wordt ook van ons verwacht, maar de rest van de tijd worden ze opgehaald door die bewakers en we hebben geen idee wat in hun hoofdjes wordt gestopt.

Tegenwoordig worden we regelmatig gestraft. Is er een verrader onder ons, of worden onze bewegingen opgenomen? We gaan er wat op bedenken, een geheime taal, of zoiets. Zelf heb ik al een week in een soort van isoleercel gezeten, gruwelijk was dat, maar ik ben toen wel per ongeluk dingen te weten gekomen, onze bewakers zijn geen mensen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Covid

Trudy den Herder.

Foto: 1 Annemieke 2 Zilvertje

Hoofdstuk 1

Hoofdstuk 1 deel 5

IMG-20190820-WA0007

Virus deel 5

Onze woonunit heeft de vergadering achter de rug en al mijn vragen en onrust kon ik delen met de mensen waarmee ik woon. We hadden de kinderen allemaal vroeg op bed en om beurten gingen we bij ze kijken, want het is gek ze niet zo dicht bij je te hebben zoals thuis op gehoorafstand, onze gezamenlijke woonkamer ligt ver van onze slaapkamers waar we met onze kinderen slapen. We hebben het vertrouwen, als het er al was, verloren in de mensen die ons hier heen hebben gebracht. Aan een kant laten ze ons alles zien wat er op de wereld gebeurt via tv-beelden, maar aan de andere kant is hun informatie aan ons vaag. Het zou fijn zijn als we allemaal een aanpreekpunt hebben, maar de mensen die ons eten komen brengen en het matige contact onderhouden, zijn denk ik net zo gevangen als wij allemaal en ze zijn meedogenloos, ze dragen stokken met een lichtje, met een knopje en een soort van mes aan het einde van de stok. Hun ogen staan koud en hol, ze geven korte commando’s en laten geen ruimte voor medemenselijkheid. 

We hebben zitten vissen waar we nu opgesloten zitten en we zijn bijna allemaal overtuigd dat we ergens in Limburg onder de grond zitten in een grot, een grot die ooit voor hooggeplaatste was in de Koude oorlog.

We vroegen ons af, of we de enige waren, of dat er meer plaatsen in Nederland of op de wereld mensen onder de grond hield. In grote steden waar een metro rijdt heb je ook van deze plaatsen waar je lang kunt overleven, maar dan op kleinere schaal.

We hadden samen besloten elke keer dat we gingen vergaderen een zaak centraal te stellen en dat was deze keer: wat hebben ze in ons gespoten? Zowel de vrouwen als alle kinderen hadden allemaal een vaccinatieplek op de rechterbovenarm en we waren er alle ziek van geworden, koorts, hoofdpijn en misselijk en bijna allemaal dachten we dat ons denken werd beïnvloed, we moeten veel moeite doen om ons te focussen op het hier en nu en waarom we hier waren en hoe gek dat was verlopen zonder een aankondiging, nee, juist een brute overval.

Zelf had ik enorme zin in een kopje koffie met een taartje en dan het liefste buiten op een terras aan zee……

Foto: Zilvertje aan zee in Egmond rond 2018

 

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

 

Genieten aan zee…..

 

puzzel 6

Het schijnt nu elke dag erg druk te zijn aan zee. Het is een lange hittegolf van ongeveer een week. Er gebeuren veel nare dingen, mensen verdrinken of worden op het nippertje gered. Mijn opa heeft het mij vroeger allemaal geleerd, het mooie, maar ook gevaarlijke van de kust, over de muien, de kwallen, de haaien en de hitte van de zon en het leren kijken naar de lucht om het weer goed in te schatten. Mijn opa was een zeeman geweest.

Op al mijn vier kinderen heb ik altijd goed gepast, ik verloor ze geen moment uit het oog en gingen ze richting vloedlijn, dan ging ik mee. De laatste jaren viel het me op, veel ouders zitten op hun mobiel of zonnen en hun kroost kan gevaar lopen. Zelf maakte ik afspraken met de kinderen en net als mijn opa deed, heb ik het waarom uitgelegd.

Met dit hete weer is de kust geen vriend van mij, te vol, te warm. Voorheen ging ik met dit weer fietsen in de duinen en dan daar waar het bos heerlijk verkoeling geeft. Ik heb elk jaar een duinkaart.

Dit jaar lukt het me niet om op eigen kracht in de bossen te komen, maar Blanca zet me wel regelmatig op een stoel aan zee, op dagen dat het niet druk is, met haar auto zitten we er zo en de lucht is weldadig, daar kan ik goed ademen.

Toch kan ik de zee niet loslaten, ik heb een puzzel laten maken van een foto van mij.

Zit ik toch helemaal in de zee zonder nat te worden.

 

Foto: Puzzel van mijn foto.

Zilvertje.

Virus. Hoofstuk 1 deel 5

Help

Als we het nieuws konden geloven waren heel veel mensen ziek boven de grond en men had het over dat dit de eerste golf was en daarna, zou er een tweede golf komen en na die golf nog een, net zo lang tot de hele mensheid aan een draadje hing, de economie zou geen economie meer te noemen zijn, ziekenhuizen verlaten, omdat geen zorgverlener nog zijn leven in de waagschaal stelde, winkels zonder voorraad, scholen dicht, heel onwerkelijk allemaal.

Schouders er onder! Er waren wooneenheden onderverdeeld in de taak die je had. Onze wooneenheid was: Onderwijs en bestond uit een grote keuken, een gezamenlijke woonkamer en een kamer waar ik sliep met de tweeling. Echt privacy had ik niet, had niemand en dan was er nog die gruwelijke bewaking, die alles zag en wist. Om onze arm droegen we allemaal een armbandje, door dit bandje gingen deuren open, maar bleven ook deuren dicht.

En nu na een maand of drie, vier hier onder de grond heb ik vreselijke zin om te ontsnappen en daarin ben ik niet de enige, in onze woonunit hebben we het er vaak over, we willen allemaal weg. Klopt het wel wat men beweert? En waarom hadden we geen keuze? Ik was zelf liever in mijn eigen huis gebleven en was dan ten onder gegaan met alle lieve mensen die ik ken, nu heb ik geen afscheid kunnen nemen, niks kunnen meenemen en nog erger, wat is de waarheid? Is er wel een virus? Zijn we geen proefpersonen die ze straks op Mars zetten? Of zijn we gevangengenomen door een sekte, een ideologie?

Vanavond hebben we met de woonunit een geheime vergadering en als de vergadering is afgelopen vertel ik je alles, hoe het verliep en wat we hebben besloten. Ik hoop lieve lezer, dat je al mijn gegevens vindt, dat je ons komt helpen, of als het wel om een virus gaat, de mensheid na ons dit vindt en leest, om te weten wat er met ons is gebeurd en er hopelijk van leert, want zoals wij leefden op moedertje aarde, was een schande, we hebben haar uitgebuit, mensen laten verhongeren, oorlogen gevoerd en vreselijk vervuild en we stonden er bij en keken er naar.

 

Zilvertje.

Foto: Zilvertje, poster op een bushokje 2019

Deel  1

Deel  2

Deel  3

Deel  4

Jarig! 22 jaar! Blanca!

Op 6 augustus was mijn leven lang mijn tante Riet jarig, het jongste zusje van mijn moeder en het was ook een trieste dag omdat de bom op Hiroshima was gevallen ver voor mijn geboorte maar altijd werd herdacht op die dag.

Net voor mijn 40ste verjaardag 1998, kreeg ik mijn laatste kindje, Blanca-Maria. Heel vroeg in de morgen werd ze geboren en het was een bloedhete dag. Ze had pikzwarte haren met krulletjes en was een heel donker kindje. Ze rook zo lekker en was zo heerlijk zacht.

Door de brand eind 2018 heb ik weinig over aan foto’s, of het moet op internet gestaan hebben….. dat kan ik dus niet tonen.

Ze kan heel hard werken en rijdt al een eigen auto, fonkelnieuw, de eerste maal haalde ze dadelijk haar rijbewijs, ze had die dag hoge koorts en een ontsteking aan haar amandelen, afzeggen was geld kwijt, dus ze ging en haalde het!

Ze is dol op Spanje en zit er heel vaak, maar gelukkig luistert ze nu goed en geniet nu vaak aan het Nederlandse strand. Ze is zo dun als een tak, maar is dol op lekker eten. Ze maakt grappige filmpjes en zet die op TikTok en heeft haar eigen kledingmerk, zo creatief als  een als een, nou ja, als een Blanca!

Nou lieverd, van harte en dat het maar een heel mooi en gezond jaar mag worden voor je.

Mama xxxx

Blanca aan zee eten 1

Blanca en Trudy 2020

1167086508-341

6maartemiliommablanc4zsBlanca autoBlanca aan zee

Blanca kaart

Virus. Hoofstuk 1 deel 4

landing Nasa

De eenzaamheid was enorm en ik vond het moeilijk om voor mijn lieve tweeling optimistisch te blijven. Ze hadden het elke dag over oma, die bloedend bij de voordeur lag en waarom we niet naar haar toe konden. Al snel besloot ik ze te vertellen hoe het echt zat, ook al duurde het wel een poosje voor ik het zelf begreep, ik had eerst nog de idee gehad dat we waren ontvoerd door een sekte.

We hadden in de avond altijd de gelegenheid om naar beelden van het nieuws te kijken. En we keken ook veel NASA Live. We zagen de landing op zee van de astronauten die naar het Ruimtestation waren geweest, voor het eerst commercieel door Elon Musk.

We zagen dat over de hele wereld een nieuw virus zich verspreidden. Er waren ziekenhuizen te kort en artsen werden net zo ziek en gingen dood. Verpleegkundigen waren niet aan te slepen. Mensen die blootgesteld waren geweest aan het virus werden of mild ziek, of hadden er niks geen last van, of stikte een vreselijk dood. De overlevers hadden veel moeite om na het ziekenhuis weer het leven op te pakken, ze bleven zwaar ziek.

Elke ochtend werd ik wakker met een vreselijke hoofdpijn, kwam het door de vaccinaties of door de smerige lucht die we inademden? Was het leven hier onder de grond wel het leven van iemand die uitverkoren was? Vaak dacht ik dat ik liever samen met mijn moeder met mijn hoofd tegen de kapstok was gevallen, dat we nog afscheid hadden kunnen nemen en dan samen sterven… maar als ik dan weer aan de tweeling dacht….. die hadden nog een heel leven voor zich, om hen moest ik doorzetten en niet zo zwartgallig denken.

 

Zilver.

Foto: Landing op zee door Trudy

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Virus hoofdstuk 1 deel 3

58379734_119149059272122_8231753058455912448_n

3

Pas in de avond zag ik mijn lieve tweeling weer, gelukkig! Wat had ik me daar een zorgen over gemaakt, nu alleen nog de knagende zorg om mijn moeder, waar was ze, leefde ze nog? Ik zag steeds haar lieve gezicht voor me. We werden met veel vrouwen in een grote zaal gelaten en op een mega scherm zagen we het hoofd van onze minister van Gezondheidzorg. Vreemd, mijn ogen registreerden geen mannen, waarom waren hier geen mannen? “Zitten nu!” Maande een geagiteerde stem. De stem hoorde bij een stevige vrouw in een soort van uniform, ze had een stok met een lampje in het midden in haar handen, wilde ze me slaan? 

Snel en bijna zonder geluid werden alle vrouwen naar een stoel verwezen en begon het beeld op het scherm te lopen…… De minister van gezondheidszorg had ons kort en bondig uitgelegd dat een nieuw virus de aarde had getroffen, het was al in verschillende werelddelen opgedoken en de uitwerking van dit virus was gruwelijk. De hele mensheid zou uitsterven.

Decennialang had men gehoopt dat we bij het uitbreken van dit virus al naar Mars zouden kunnen emigreren, maar helaas, was dit immense project keer op keer vertraagd en ook al zouden in 2020 veel onbemande vluchten uit verschillende landen naar Mars gaan, een bemande vlucht lag nog ver voor ons.

Overal op de wereld waren mensen geselecteerd om te overleven, diep onder de grond verzameld, jonge vruchtbare vrouwen en kinderen die nog makkelijk zouden kunnen wennen aan het leven diep in de aarde. De vrouwen voor het baren, de kinderen om het leven dragelijk te houden, kinderen die nog zo jong waren dat ze nog konden wennen aan dit leven in de diepe schoot van moeder Aarde, maar 00k nog de taal en gebruiken van boven de aarde kenden.

 

Zilvertje.

 

Foto: Zilvertje, bij Akersloot in de wei.

Virus 1

Virus 2

 

Virus. Hoofdstuk 1 deel 2

Marion maas sluis

 

2

Buiten voelde ik dadelijk een blinddoek voor mijn ogen, strak en ruw en mijn armen en benen werden vastgebonden, het ging razendsnel, ik wist nog te roepen om hulp en naar mam! Gaat het goed! Ben je er ook? En ik riep om Tim en Tuintje en daarna werd het donker………..

Tijdens het bijkomen was ik even de kluts kwijt en ik had het gevoel van een enorme kater, ik probeerde de puzzel weer compleet te maken en mijn ogen zochten naar mijn kinderen……Waar ik was, ik had geen idee, het was vooral stil en donker wel merkte ik dat mijn bovenarm vreemd gloeide en pijn deed en bij nader onderzoek concludeerde ik, dat ze me wat hadden ingespoten.

Het wachten in het nare kamertje duurde lang, af en toe viel ik in een slaap. Mijn moeder, mijn kinderen, mijn gezellige avond, mijn haar…..mijn hand voelde op mijn hoofd een stugge massa en het stonk door de haarverf en het brandde op mijn hoofdhuid.

 

Zilvertje.

Deel 1 van hoofdstuk 1

Foto: het mooie werk van Marion Maas is door lijstenmaker Slort Krommenie, in een mooie lijst gezet, staat nog ingepakt, mijn nieuwe boor heeft een Poolse gebruiksaanwijzing en geen batterijen in de oplader, dus ik moet nog even geduld hebben, eerst maandag zorgen voor oplaadbare batterijen en dan proberen of ik de boor begrijp, alles zit heel strak en is anders dan de boor die verloren ging in de brand……