Mijn opa en “zijn” Hans de zwaan.

IMG_0999

 

Mijn opa was een bijzonder lieve, trouwe, grappige en moedige man. Hij was geboren als kind van een tuinder dicht bij Alkmaar en zijn moeder had een winkeltje. Hardwerkende ouders had hij. Mijn opa ging naar zee, wat wil je zo dicht aan de kust wonend. Soms denk ik wel eens: zou ik mijn hang naar de kust van mijn opa hebben? Alkmaar ligt dicht aan zee bij Egmond aan zee.

Mijn opa had ook echte zeemannenhanden, hij miste het topje van de rechterwijsvinger, omdat hij bij barre koude en bij het aanmeren van het schip, na het uitgooien van het anker, de touwen moest vastmaken aan de bolders op het land in de haven, door de bitter koude en de harde wind, merkte hij niet dat hij in de haast om het schip vast te leggen, ook zijn vinger vastbond aan de bolder en na aanleggen schip, was opa zijn topje kwijt, dat zat onder de touwen. Hij had er geen erg in gehad, hij had wel een raar dingetje zien liggen op de kade, dat rood was en had het in het water geschopt. Later dacht hij: dat was dus mijn topje.

Mijn opa ging op het land werken op het moment dat mijn oma in blijde verwachting was. Mijn opa vond, dat hij er moest zijn voor zijn vrouw en samen kregen ze vier dochters en opa vaderde heerlijk mee.

Hij ging werken bij de Waterlandse tram en reed elke dag mooie rondjes van Edam/Volendam, naar Amsterdam en op een dag zag hij een Zwaan in nood midden in de polder. Opa zette de tram stil en redde de zwaan uit zijn benarde situatie. Gaf de zwaan eerste hulp en verzorgde de zwaan een poosje tot hij weer naar de polder kon.

De zwaan is dat nooit vergeten, bij elke rondje dat mijn opa op de tram zat, kwam de zwaan aan de baan en liet zich even knuffelen door mijn opa, als opa tijd had, soms ging de zwaan een rondje mee.

In die jaren ver voor de eerste wereldoorlog, genoten de trambezoekers en personeel van dit bijzondere moment, want zwanen zijn niet makkelijk te benaderen en kunnen vreselijk uithalen met hun vleugels, maar de zwaan die mijn opa had gered en die hij Hans noemde, was voor mijn opa een vriend geworden, als opa riep: “Hans kom eens bij Toon,” dan rende hij naar mijn opa.

Kranten kregen er lucht van en mijn opa stond vaak met zijn Hans op foto’s in de kranten. Dankbaar denk ik altijd terug aan mijn lieve opa, mijn opa, die moedig was in de oorlog, die als een echte kerel goed voor zijn gezin heeft gezorgd, mijn opa die zeer sociaal was en alles kon, muziek maken, houtsnijden en mooie verhalen vertellen en hard werken.

Lieve opa, vandaag kwam je verhaal van Hans, door een zwaan op een foto weer tot leven, met dank aan YOVA. Opa, ik denk nog heel vaak aan je, je was een bijzonder mens en je leeft nog elke dag in mijn hart. Als ik aan je denk zie ik weer die foto, een foto met een wit gekarteld randje, jij stond daar als stoere maar toch zachte jonge kerel, heel liefde vol met een mega grote zwaan in je armen en die zwaan gaf jou kopjes, zo lief jouw hoofd tegen zijn mooie witte koppie aan, een wereldfoto!

 

Trudy Den Herder

Foto: studio Den Herder gemaakt in Castricum net voor de duinen

 

 

 

12 gedachten over “Mijn opa en “zijn” Hans de zwaan.

  1. Wat liefdevol geschreven Trudy
    Bij dat topje aan de wijsvinger dat je opa miste moest ik denken aan een oom van mij. Bijna een gelijkaardig verhaal alleen gebeurde het bij hem in de mijn. Ook hij zag het topje liggen en had niet door dat het van hem was

    Liked by 1 persoon

  2. De hang naar de kust kan zeker in je genen zitten daar ben ik wel zeker van.
    Dat was zeker een vreemde ervaring voor opa als je eigen vingertopje in de haven hebt geschopt.
    Er zijn heel wat tramlijnen opgeheven in de tijd, nu is het het groene vervoer.
    Prachtig verhaal over de zwaan, beesten vergeten niet wie goed voor ze is.
    wie weet is het verhaal nog wel in een krantenbericht terug te vinden op het internet. Hans

    Liked by 1 persoon

  3. Hallo Trudy,

    Wat een mooie verhaal over je lieve opa en oma. Maar je opa had een grote hart voor de dieren. Door ons verhaal over de zwanen (wat nog steeds verder gaat en nu met een nieuwe logje…), komt het oude verhaal van opa weer tot leven/terug. Je opa zette toen de tram stil om de grote zwaan uit benaderde positie te bevrijden en de zwaan moest zelf verzorgd worden voordat ie weer verder kon. En dit lukte! Dit is heel bijzonder goed gelukt en zo zie je maar weer dat ook vogels (dus zwanen…) heel slim zijn en hebben dus ook sterke geheugen. En die zwaan wist dat heel goed en wachtte iedere keer op opa. Prachtig verhaal en daar worden we heel warm van. Dierenliefde heet dit dan… en dan z’n topje van een vinger! Wauw en hij voelde dit toen nog niet eens en schopte later zelfs z’n topje van de vinger het water in. Hij moest er zelf toen van lachen, achteraf dan… Ja, de winter waren toen nog streng en dit hebben wij de laatste jaren niet meer gehad. Er zijn heel veel tramlijnen verdwenen, hier in Haarlem ook. Er was hier toen ook tramlijnen en dit is nu helemaal verdwenen. In Amsterdam en verschillende plekken kom je zo nog tegen. Maar voor hoe lang nog?

    We wensen je nog een fijn weekend toe.
    Lieve groetjes, Ferry & Jacqueline.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s