Jadinda kind van de bergen deel 17

Jadinda kind van de bergen deel 17

Langzaam werd de straat weer rustiger, de meeste toeristen waren weer thuis vol verhalen, al zou het nooit erg rustig worden er waren altijd mensen die juist nu op vakantie kwamen, of mensen die altijd vakantie hadden. Jadinda ging weer naar school, vader en Paolo hadden dit zo besloten, in dit meisje zagen ze veel goeds en toekomst, al moest Paolo er wel aan wennen dat het een meisje bleek te zijn. Nu hij beter opgelet had, zag hij het ook wel, ze was zo handig, zo verfijnd, maar de korte haren gaven toch als eerste indruk dat je met een jongen van doen had. Met zijn drietjes besloten ze dat het maar een poosje zo moest blijven, veel veiliger, er waren zo veel rare kwasten op de wereld.

Jadinda had in haar eigen dorpje in de bergen ook al veel school gevolgd en kon goed meekomen en na schooltijd bleef ze haar taken uitvoeren, de kippen, de menukaarten, de kruidentuin en het kleine herstelwerk van tafelkleedjes en kussentjes en dergelijke, ze genoot van haar nieuwe leven, maar dacht ook vaak terug aan hun huisje in de bergen, aan de grot waar ze welke week met vader was. Aan haar oom die zo verdrietig was geweest en aan de geur van de bergen en de serene rust bij het  graf van haar mama. Vader had gezegd, dat ze dit jaar terug zouden gaan, kijken hoe de situatie bij de bergen was, kijken hoe ze het leven weer gingen oppakken, of dat ze weer terug zouden gaan naar het restaurant, vader hield een slag om de arm en Jadinda wist eigenlijk ook niet wat beter was, ze miste de bergen, het huisje het gevoel van vrijheid en vertrouwen van haar eigen plekje op de wereld, maar het leven in en rond het restaurant gaf haar ook veel voldoening en zeker nu ze ook weer naar school ging en nieuwe dingen leerde en om ging met kinderen van haar eigen leeftijd.

Op school had Jadinda een vriend, een jongen die haar leerde te vissen en hout te snijden en op mooie avonden maakten ze hele lange wandelingen in de natuur, dan namen ze een zelfgemaakte vlieger mee en kwamen moe en voldaan weer thuis.

Jadinda haar overbuurman riep haar eens na zo en avond en vroeg om haar hulp, maar haar vriend schudde van nee, “kom, we gaan snel naar je vader, die man vertrouw ik niet!”

The Hoi, beet zowat op zijn tong van kwaadheid, dat er nou juist iemand bij was om te waarschuwen. The Hoi, was al helemaal niet in een goede stemming, hij had veel geld moeten betalen aan corrupte dienders die hem wel wilden laten gaan, maar voor een grote som geld. The Hoi kon niet anders dan betalen, want er waren beelden van het oproer en de vernielingen, die hij niet alleen had georganiseerd, maar waar hij ook aan mee had gedaan………

Trudy Den Herder

Deel 1 t/m 16

8 gedachten over “Jadinda kind van de bergen deel 17

  1. Hier is de straat ook flink rustiger, het is een verademing.
    Jadinda verdiend een goede toekomst met zo’n positieve instelling.
    En toch blijft het gemis knagen. Hans

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s