Het oude jaar. De tijd. Deel 1

kersthart

Onder de kast lag een haarborstel en kom daar maar eens bij als je op leeftijd bent…..Ze was wel boerenslim geworden met het voortschrijden der jaren en had haar trucjes, zo wist ze dat alles onder deze kast geschoven, er weer onder tevoorschijn kwam met de kop van de zachte bezem, even vissen en ja, daar was de haarborstel weer….. dan moest de haarborstel nog van de grond naar haar hand en daar was de stoel voor…zittend in de stoel, kon ze met veel kunst-en vliegwerk bij de borstel, en dan eindelijk de knoopjes uit het haar halen en zo was ze al snel een kwartier verder in de tijd.

De tijd, waar was de tijd gebleven? Lang was ze overal de jongste geweest, de jongste thuis, de jongste in de klas, de jongste in de buurt waar ze was gaan wonen na haar studie.

Maar nu was ze bijna overal de oudste en dat was soms pijnlijk, verdrietig en om bijna wanhopig van te worden, want de jeugd begreep de oudere mens niet altijd, had er soms zelfs hekel aan, want oud is lelijk, oud stinkt en oud is traag en oud heeft altijd hulp nodig…… was ze zelf zo ook niet geweest in haar jonge jaren?

Van haar kleine buurmeisje had ze een paar dagen terug een mooie kerstgroet gehad, een kerstgroet op een kerstschoteltje, een aardappelhart.

De tijd, zelfs het oude jaar was bijna om, en dat ging elk jaar sneller, de dagen werden leger en de tijd tikte sneller…….

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

 

 

 

 

10 gedachten over “Het oude jaar. De tijd. Deel 1

  1. Het aardappelhart herinner ik mij uit eerdere verhalen.

    De haarborstel is hier al heel lang uit huis verdwenen. Samen met de verdwenen hoofdharen.

    Ik ben benieuwd naar het vervolg van dit verhaal.

    Fijn dat je weer iets schrijft.

    Fijne jaarwisseling!

    Stille groet,

    Like

    1. Het aardappelhart heb ik geleend van mijn andere weblog, bij gebrek aan eigen archief na de brand. Maar blijf het mooi vinden, vind nog steeds mooie aardappels, maar het schoteltje bleef ook in de brand.

      Fijn dat jij wel op het verhaal in gaat, want daar gaat het om, het weer oefenen van de pen in de inktpot, soms denk ik wel eens, ik heb alles al verteld, maar wil het toch nog steeds proberen en als ik dan eens goed in een verhaal zit, kom ik weer tijd te kort, soms is mijn leven zo druk, met allemaal verplichtingen, maar ik woon toch het liefst tussen de letters, die zinnen vormen, die een wereld scheppen die er eerst niet was, de verbeelding, het creatieve aspect.

      Dank, jij ook een goede jaarwisseling, ik denk dat ik het nu heel naar ga vinden met de vuurwerkwinkel 5 huizen naast mij, ik ben bang voor elk rookpluimpje, voor elke knal, ik ben schrikachtig gebleven, ik brand niet eens meer een kaarsje en dan was de brand nog niet eens mijn schuld, maar het verlengde van de gasexplosie van de buurman.

      Maar gelukkig is dit nare jaar straks om, de brand die mijn hele verleden heeft opgeslokt, al die dingen waar je nog graag naar kijkt als je ouder word. Hopelijk blijven de plaatjes in mijn hoofd nog lang in tact. De brand heeft mijn eigen blije levensvlammetje aardig geblust en dat is nog het ergste.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s