Vuurwerk, deel 4 van De tijd.

gele trein

Het buurmeisje had die middag zalig in het mooie doosje zitten neuzen, een doosje dat altijd de aandacht trekt van het jonge grut…. knoopjes, kantjes speldjes, ringen, armbandjes, haarspelden en alles wat klein is en in een doosje gekoesterd dient te worden, vooral de glazen knoopjes hadden de belangstelling van die mooie engel, ze vroeg het niet, want het kind was keurig opgevoed, maar Stien las het in die gretige ogen en die belangstellende vingers die alles aaiden en oppoetsten woog en wiegden..

 

“Neem maar mee wat je mooi vindt lieverd, tante gebruikt het toch niet meer.” 

Stralende ogen die naar Stien keken, de schat nam heel bescheiden een knoop mee, wel een hele mooie… Stien kreeg een dikke warme knuffel en daar ging die lieverd weer naar haar mama.

Stien was stram geworden en terwijl ze naar het raam liep, zag ze dat de sneeuw die voorspeld was, al was gekomen, op de achtergrond het knallen van vroeg ontsnapt vuurwerk…. Het vuurwerk klonk bijna sprookjesachtig met de sneeuw als dempend dekentje.

sneeuw

Daar ging haar reisje met de trein naar een volgend dorp, daar was een winkel dadelijk langs het spoor, dat maakte het boodschappen doen voor haar makkelijk, maar met die sneeuw kon ze de deur niet uit, dat werd te link, ze kon uitglijden, ze kon vast komen te zitten tussen twee dorpen, want sneeuw en de trein gingen niet goed samen, dat was haar ervaring van jaren……

intel

Ze had morgen nog, oudejaarsdag, dan zou ze de laatste dingen halen en zeker de bubbels, de bollen bakte ze zelf, dat was haar trots.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

7 gedachten over “Vuurwerk, deel 4 van De tijd.

  1. Ach wat een mooie foto’s.
    De trein reisjes ik ken ze nog.
    Vandaag heeft mijn zus een boek voor me gekocht bij Stupel, over de Militaireweg, wat bij het historisch genootschap Crommenie werd aangekondigd.
    Daar kwam ze ook weer iemand uit haar jeugd tegen, ach soms denk ik, laat ik maar terug gaan.
    Dank dat je me jaren geleden hebt geattendeerd op het historisch genootschap Crommenie. Hans

    Like

    1. De trein bij Uitgeest in de winterlucht 2019 en dat hotel staat nu in Zaandam net over het spoor, maar niet aan de stadskant en de besneeuwde weg is de weg naar mijn werk achter het station, er verandert veel, je zou het niet meer terug kennen, ik verlang nog naar het oude station, met echte koffie en de lieve man die er werkte, de overgang met spoorbomen i.p.v. al die rare trappen. Ik droom er regelmatig over, dat sta ik er weer. Ja, ik zou hier niet wegkunnen, hooguit naar de kust, maar dat is ook dichtbij, het voelt geborgen.

      Fijn van het boek, ja, het is echt genieten he met al die oude foto’s en verhalen.

      Maar ondanks dat ik hier geboren ben, pas ik er niet echt meer tussen, dat komt omdat we in de jaren 60 gingen verhuizen, ik vond het zo erg, maar mijn wortels die toen werden afgeknipt zijn nooit meer aangegroeid, en iemand herkent me hier nog, ze denken allemaal dat ik import ben, vaak dat ik Turks ben en ik ben verdories in mijn eigen dorp. Ik pas er tussen omdat ik het wil, maar men gedoogt mij……… en daar is alles mee gezegd.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s