Mijn oude weblog.

De laatste tijd lees ik veel op mijn oude weblog, veel lezers doen dit nog, het trekt meer kijkers dan dit weblog, vooral kijkers uit Amerika.

Wat moet ik vaak lachen om doldwaze dingen en de reacties van vele die nog grappiger waren. We schreven onder de paraplu van De Volkskrant, dus we hadden altijd veel kijkers en we vormden een hechte groep. Sommige weblogs kan ik zo missen, er was iemand die maakte een strip van het nieuws, prachtig getekend en heel gevat, het zal vast ergens zijn doorgegaan, maar waar? De mooie foto’s van Antoinette haar stenen en bomen en alles wat ze wist over de natuur en zo zijn er heel veel mooie weblogs geweest en als ik het niet vergeet, zal ik af en toe een weblog uit de vergeetkast halen

Wat was ik een opgewonden standje, had overal een mening over en veel politici gaf ik een veeg uit de pan. Nu ben ik veel milder, ook meer bang om een lont in een kruitvat te zijn, kort en goed, ik word oud. Maar het voelt goed, ik heb er geen moeite mee, ik vind het eigenlijk wel heel fijn rustig. Heb het altijd zo druk gehad en zoveel tegenslag en nu lijkt alles te rusten op een vaarwater dat meer aanstaat.

De verhalen van mijn vader lees ik graag terug. De verhalen van het dekentje op zijn motor van zijn auto, zijn humor en geduld, zijn liefde voor de mensheid en vooral voor zijn kinderen. Wat zou ik nu graag naast hem zitten en praten over de wereld, over sport, over vroeger, ik heb nog zoveel te vragen, zaken waar je als kind of jong volwassenen aan niet aan denkt. Maar ook al zegt hij niks terug, hij is altijd dicht bij me, heel gek, maar dat voel ik aan alles, het voelt alsof hij nog steeds over mij waakt.

De brand die de buurman twee jaar geleden had door een gasexplosie werd eigenlijk al aangekondigd. Blanca en ik roken die avond al een brandlucht en we stonden buiten te kijken waar het was, om mensen te alarmeren, maar we roken het wel, maar zagen niks. Het brandalarm dat bij Annemieke in huis afging midden in de nacht.

Allemaal tekenen om ons te alarmeren, helaas Annemieke sloeg er geen acht op, die had die avond haar verjaardag behoorlijk gevierd en was geschrokken van het alarm, maar viel als een blok in slaap. Tot even na 3 uur Blanca haar belde, we zitten in een politieauto zus, ons huis staat in brand!

Mijn vader heeft ons willen waarschuwen, we geloven er allemaal heilig in. De band is er nog steeds, hoe, ik kan je er geen antwoord op geven, maar het voelt heel fijn en ik ben dankbaar.

Foto: Zaanse Schans op weg naar Blanca haar huisje 2020

Trudy.

8 gedachten over “Mijn oude weblog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s