Lezend, de donkere dagen door.

Boeken.

Viroloog Ab Osterhaus en antropoloog Ginny Mooy pleiten voor een totale lockdown van enkele weken. „We moeten het virus wegdrukken, uit het land drijven. Met een totale lockdown. Binnen 4 weken zijn we het kwijt. Er zijn een aantal landen die het virus op die manier hebben weggedrukt, zoals Nieuw-Zeeland en Japan.”

Het bovenstaande lees ik nu overal en werd gister ook uitgesproken in een programma. Zelf denk ik ook dat dit het beste is, hoe naar ook, anders blijven we sukkelen, met grote gevolgen, doden, zieken en veel verlies voor de economie. En na die 4 weken, heel voorzichtig blijven zolang er nog niet echt een oplossing is om het virus in de hand te houden.

Als oud-verpleegkundige ken ik het belang van handhygiëne, van afstand houden, van oppervlakten reinigen en nu ook van ventileren, iets wat in het verleden aandacht verloor tijdens het verplegen. De frisse lucht was meer uit de tijd van de TBC. Er waren toen halfopen afdelingen, de patiënten lagen zoveel als mogelijk buiten, liefs aan zee of in de bossen.

Het is tijd voor actie, dit werd al heel lang geroepen door deskundigen, maar de maatregelen bleven slap. Was er toen goed geluisterd, dan was de kans groot geweest, dat we er nu beter voor stonden.

De voorlichting over het virus, vind ik nog steeds slecht, ik mis een journaal op een vast moment op de dag, niet alleen de feiten, maar waarom we moeten doen wat we moeten doen. Ik mis een inkijkje in het leven van familie die geconfronteerd werd met Covid-19. De lange weg die de mensen die opknappen hebben om weer een beetje mee te kunnen doen.

Het gaat te veel over de bedden en het te kort aan personeel, maar niet over de slachtoffers. Mis in het verhaal steeds het menselijke. De taal die Rutte spreek, wordt niet door eenieder begrepen en is het handig? Sommige dingen uit te laten spreken door een politicus? Er hoort tijdens zo een persconferentie ook een arts te staan, die uitlegt waarom.

Mijn boodschappen laat ik weer bezorgen en ik werk goed aan mijn conditie om fit te blijven. Ook heb ik leesvoer in huis gehaald.

Ik lees:

De kaasfabriek van Simone van der Vlugt. Omdat ik haar boek Schilderslief zo prachtig vind en het oude decor dat ze gebruikt, bijna opvreet.

’t Hooge Nest van Roxane van Iperen, omdat ik er al zoveel over had gehoord maar nooit aan het boek toekwam, omdat die oorlog een deel van mijn ouders was, dus ook van mij, omdat de eerste eigenaar van ’t Hooge Nest een Zaankanter was en ik het allemaal graag wil weten.

Het Churchillcomplex van Ian Buruma, omdat ik te kort informatie krijg over de verkiezingen in Amerika, de achtergrond vaak mis en ik het ook niet meer kan opzoeken omdat bij de brand december 2018, mijn zeer grote collectie boeken is verbrand. Op de radio luister ik podcasts die gaan over dit onderwerp, maar toch, ik mis nog steeds een deel van het verhaal.

De boeken die nu op mijn tafel liggen zijn allemaal zo boeiend, dat ik ze allemaal tegelijk lees.

Trudy.

10 gedachten over “Lezend, de donkere dagen door.

  1. Ik denk niet dat de meeste mensen om een volledige lockdown zitten te wachten. Mentaal is dat voor velen niet te doen. Ik hoop dat met de huidige maatregelen in NL en B rekening zal gehouden worden. Deze maatregelen niet naleven betekent gevaar voor jezelf en de mensen om je heen.

    Geliked door 1 persoon

    1. Dan werd je al vroeg geconfronteerd met een nare ziekte. Mijn vader had TBC voor mijn geboorte, hij vertelde al die verhalen over buitenverpleging. Wij als zijn kinderen kregen allemaal BCG en op school als de zuster kwam en een krasje zette, werkte het bij mij andersom, maar mijn moeder had me een briefje meegegeven, zodat niemand schrok. Ook altijd longfoto’s, tegen een koud apparaat, zat al jong onder de straling. Dus ik herken je verhaal, vreselijk en dat voor een kind. Ja, ik denk ook dat het niet anders kan, de besmettingen lopen op en de verpleging kan het niet meer aan op sommige plaatsten, we zijn al te laat.

      Like

      1. Ach, ja, de omstandigheden in de kampen was zo slecht, daar krijg je allerlei besmettelijke ziekte, in en na de oorlog was het heftig, veel jonge mannen hadden TBC, ook de mensen die te werk waren gesteld in Duitsland, zo had mijn vader het opgelopen en om hem heen zoveel mensen. Ja, vreemde wereld waar we nu in leven, ik ben al begonnen met kleine kerstspullen te kopen, maakt alles wat zachter. Wat zullen de mensen om je heen het moeilijk hebben gehad, de zorgen en jij, het gemis, ver van huis en een wereld die niet te bevatten is.

        Like

  2. Ik vond het thuiswerken moeilijk, maar werd al snel zelf ook ziek. Heb toen weinig gemerkt van het niet mogen, ik was te ziek. Nu wandel ik waar het rustig is elke dag, of ik fiets, mondkapje op en laat boodschappen bezorgen, ja, wel naar de bakker en slager, in de straat, ik wil niet dat ze er aan ten onder gaan.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s