Foto’s, over mijn oma aan moederskant………

Mijn lieve oma met mijn kleine broertje, 1968 in Zaandam. Links mijn vader en mijn tante Guus. Ik ben naar mijn oma vernoemd.

Twee jaar geleden in de nacht van 8 op 9 december had mijn buurman een gasexplosie en ons huis stond ook al snel in brand. We sliepen allemaal, mijn jongste zoon heeft ons gered, verslagen stonden we buiten in nachtgoed en zagen vlammen en groen en blauw in wolken uit ons huis komen.

De weg die je daarna gaat kun je niet vermoeden, maar een van die dingen is, ondanks dat je heel dankbaar bent dat je gered bent, zelfs de jonge kater, het verlies van al je spullen. Als je ouder wordt hecht je aan je foto’s, je platen en cd’s, je plakboeken met je kleine successen, omdat je vergeet als je het niet meer kunt zien.

Onlangs kreeg ik per app wat foto’s toegestuurd.

Wat was ik blij oma weer te zien. Een foto van ruim 52 jaar terug, ze heeft mijn broertje in haar armen en naast haar zit mijn vader en ik zie een stukje tante Guus. De foto is gemaakt in ons huis aan de Leeghwaterweg in Zaandam.

Mijn oma aan moederskant was een schat, haar huis stond open voor iedereen, ze was heel schoon en kon heel goed met geld omgaan. In de oorlog van 40 45 heeft ze alleen haar vier dochters moeten opvoeden omdat mijn opa was opgepakt door de Duitsers, mijn opa zat in het een Oranje Hotel, een gevangenis voor politiek gevangenen.

Dapper heeft ze die tijd doorgezet, haar dochters goed verzorgd en van hun karige inkomen nog zegeltjes weten te sparen voor als haar man weer terug zou komen, want voedsel was op de bon. Haar man kwam terug, vlak voor de bevrijding, maar hij was een en al bot, hij had honger geleden. Ze herkende hem niet eens.

Omdat mijn opa en oma heel geliefd waren, kwam eenieder iets te eten brengen en de bonnen van oma werden besteed. Opa heeft die avond zoveel gegeten dat het bijna zijn leven had gekost, hij werd doodziek. Ik denk dat opa en oma toen hadden besloten het leven te vieren, nog meer dan ze al deden.

Als kind weet ik dat het bij opa en opa een groot knus holletje was. Er was aandacht voor iedereen. Elk feest werd gevierd, eenvoudig, maar zo gezellig. En in de jaren zestig gingen we met de hele familie vliegen, opa en oma vierden een huwelijksfeest en we gingen met een vliegtuig vol familie naar België en gingen daar eten en naar de grotten, een geweldige ervaring. In die jaren ging je in mijn milieu niet vliegen of naar het buitenland.

Tijdens de kermis van Volendam, kregen de 15 kleinkinderen van oma een rolletje geld, keurig in een papiertje zoals je het nu bij de bank kunt kopen, om het zelf uit te geven op de kermis. Nu begrijp ik hoe ze hebben moeten sparen om dit te kunnen doen, zo lief.

Opa en oma hebben hun leven lang gedeeld, met de bus naar de Efteling met de hele familie, enz., enz., als kind is dat zalig, met al je neefjes en nichtjes op stap onder de vleugels van je familie.

Oma straalde altijd, ze genoot van haar familie en van haar man. Op de Dam in Edam zag ik oma voor het laatst, ik kwam op visite en samen waren ze een stukje gaan lopen, op het bankje van de Dam genoten ze van het buiten zijn, van hun stadje. Die nacht overleed ze, voor mij als meisje van 17 onbegrijpelijk, ze had zo lekker die dag op de Dam gezeten. Mijn lieve oma, met wie ik soep maakte, die me veel had geleerd en zo lekker kon knuffelen.

Bij de nonnen werd ze opgebaard en ik heb op mijn knieën bij oma gehuild, gepraat en de tijd genomen het te bevatten, ik had nog nooit iemand aan de dood verloren. Een non stuurde me weg, ik moest me niet zo aanstellen zei ze…………

Trudy.

13 gedachten over “Foto’s, over mijn oma aan moederskant………

  1. Nou, wat een kreng was dat zeg, ik was dadelijk ontnuchterd en heel voorzichtig, ze had geen hart. Nou we hebben rare jaren achter de rug. Gelukkig overleefd, erg he van die brand in Assendelft.

    Geliked door 1 persoon

  2. Het Oranje Hotel was het huis van bewaring in Scheveningen. Mijn vader heeft er ook gezeten, opgepakt omdat hij bij controle een foto van Koningin Wilhelmina op zak had. Hij is er gelukkig ook weer uitgekomen, wat de meeste gevangenen niet meemaakten. Eén van de gevangenen die mijn vader er zag was Drs. P., die dank zij zijn Zwitserse nationaliteit tot 2 keer toe ook eruit gekomen is.
    En die harteloze non was natuurlijk schandalig; helaas was dat toen ook in die religieuze kringen een gebruikelijke ‘flinke’ benadering.
    Fijn dat je weer wat oude foto’s hebt, die zijn hoe ouder je wordt heel waardevol.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s