Bij opa en oma in Edam…..

Huisje van Opa en Oma, met de blauwe deur. Vroeger was de deur groen. 2020

Het vermicelli knijpen boven de grote pan met soep

De geur van het pieteroliestelletje

Oma, wie is Pieter Olie?

Het huiske met de houten deksel op de pot

Het haakje………….

Zo ging de deur op slot

Aan een hanger krantenpapier

Oh, god, dacht ik, wat stinkt het hier

Maar zo was het

Klein geluk van eenvoud

Momenten van zilver en goud.

Trudy.

Wijgaardgracht, de voorkant waar ze woonden.
De Dam in Edam, hier op de bank, zag ik mijn oma voor het laatst.

Liefde.

Lieve Luffy.

Wat heeft hij in zijn korte leventje al veel meegemaakt. Het was nog maar een klein hoopje op het moment dat ons huis in brand stond. We hadden net onze Simba verloren, die was overreden. Omdat ik de zoektocht niet opgaf, kwamen we uit bij het dierenasiel en die hebben gezorgd dat onze Simba werd gevonden. We hebben Simba opgebaard gezien en meegenomen naar een centrum waar ze dieren cremeren en nu zit Simba in een mooi potje en is altijd bij ons.

Vooral groot Suikerhartje ging bijna onderdoor aan het gemis en verdriet over Simba, het was ook zo onwerkelijk, hij lag er zo mooi bij toen we heb mochten bezoeken en kwamen ophalen, alsof hij zo kon gaat kopjes geven, hij was nog zo gaaf, maar toch dodelijk aangereden. Groot Suikerhartje droeg hem op een mooie handdoek, de mooiste die we hadden, Simba was ingevroren, dus het zag er heel statig uit, maar mijn hart huilde, om die lieve Simba, maar ook om het verdriet van het grote Suikerhartje.

Ik moest wel actie ondernemen en besloot een nieuwe kater aan te kaarten, nou dat viel niet in goede aarde, maar uiteindelijk, met een beetje kneden met masseren kwam Luffy in ons leven, een piepklein katertje met witte sokken en een heel zacht prrr, prr geluidje. Hij stal onze harten, hij was zo suikerzoet, zo vriendelijk en altijd hulpvaardig, als ik de trap neem en die schat zit er op, dan maakt hij plaats, hij weet dat ik moeite heb met de trap.

Maar in de nacht dat de buurman een gasexplosie had en ons huis ook in brand stond, heeft grote Suikerhart ons allemaal gered. Daar stonden we buiten in ons nachtgoed, moeder twee kinderen en een kater, gruwelijk, de vlammen, de stank, het geknetter, de geluiden die je nog nooit had gehoord.

Die arme Luffy moest met ons mee naar een nieuwe woonplek en kon zo niet naar buiten, hij zou de weg niet meer weten en hij was ook lang in een soort shock net als wij.

Buiten kan hij niet meer, hij is bang, logisch, hij neemt verkeerde beslissingen, we hebben het geprobeerd, maar in zo een drukke straat en met zoveel gemene katten die hem van alles aandoen, hebben we besloten om hem binnen te houden, we vonden het een vreselijk moeilijke beslissing want we benemen hem zijn vrijheid en zijn poep en plas stink enorm, maar alles afwegende vonden we dit de beste oplossing, het ging gewoon niet en ook deze moeten missen dat trek grote Suikerhart niet.

Luffy ziet er altijd heel gelukkig uit, voetbalt, prrrrrrrrrrrrrrrrrrrt, speelt en is vooral heel lief voor ons, een echt huisgenootje en elke keer als ik hem zo gelukszalig zie liggen vult hij mijn hart met geluk. Hij is en blijft altijd waakzaam, ook hier, de foto makend heel zachtje deed ik het, maar hup, die oortjes gespitst en de oogjes open. Lief he!

Trudy.

Foto: Luffy, gemaakt door Trudy.

Josefien is dood………..

Nog zag ze dat lieve poppengezichtje voor zich, haar gebedje was verhoord, ze had een zusje gekregen. Alles wat mama deed, deed ze na bij haar lievelings beer. Een schone luier was bij haar, beer een zakdoek om zijn billen knopen, een flesje geven was het flesje van de Friese vlag koffiemelk gevuld met een laagje water, beertje genoot en zij helemaal!

Josefien had moeite met groeien, ze zag mama vaak zorgelijk kijken, papa gaf mama dan een extra knuffel en zo ging het jaar in jaar uit. Josefien kreeg een bril, een hoorapparaat, een looprekje, een andere school en oh, wat waren ze dol op die meid.

Later op haar kamer plaatjes draaien met zusje, Paul Anka vonden ze allebei geweldig, ze hadden de idee dat hun vader die liedjes inzong en overdag stiekem net deed alsof hij bouwvakker was en naar zijn werk vertrok, ze waren zo trots op papa.

Opa en oma waren schatten en pasten vaak op de kinderen, dan gingen papa en mama dansen en een nachtje in een hotel, maar de meiden wisten wel beter, dan ging papa op tournee en mama zat dan voor in de zaal. Die heerlijke fantasie van hen heeft ze gered in moeilijke tijden. Als die arme Josefien weer geopereerd moest worden, als iemand vond dat ze haar niet thuis konden houden. Als ze op straat werd nageroepen………

Hun thuisbasis was zo veilig, zo knus, maar wat was die buitenwereld hard. Op de middelbare school werd ze gepest met haar looprekzusje, maar daar gaf ze niks om, wat wisten ze nou van haar zusje, die schat, die lieverd, die grappige, dappere meid.

Maar ook rond het huis leek het wel eens oorlogsgebied. Sommige genoten er van Josefien te treiteren of haar uit te lokken. Vooral Tim was een plaaggeest, een bloedmooie jongen, maar met een vervelend karakter en te oud voor haar.

Op een mooie zomeravond, Josefien was net 15 geworden mocht ze even rijden op de brommer van Tim. Ze was heimelijk verliefd op Tim, daar had ze het vaak over, dus ze nam zijn aanbod maar wat graag aan, eindelijk liet hij haar niet links liggen, hoorde ze er ook bij……

Die avond was grote zus niet thuis, had altijd gitaarles op die avond. Op de terugweg haalde een ambulance haar in. Hij stopte bij haar in de straat…..Daar lag Josefien op het wegdek, haar benen lagen raar en haar nek, leek wel geknakt.  Op haar knieën zat ze naast haar en liet zich niet wegsturen, Josefien had een lieve lach op haar lippen…..

Later die avond hoorden ze van buurvrouw dat ze net te laat was buitengekomen om Josefien te redden. Josefien, die een brommer aangeboden kreeg was zo blij, ze was te snel van start gegaan en tegen een muur gereden.

Verslagen waren ze……..

Trudy.

Foto: zeeraket.

Laten we het voor elkaar doen…..

Het wordt stiekem kouder en kouder en maandag merkte ik te laat dat er aan beide kanten veel treinen uitvielen, het kwam erop neer dat ongeveer de helft uitgevallen was. Maar ik zou wel op tijd zijn, ik ga altijd te vroeg weg om deze dingen te voorkomen. Zou het nu zo blijven? Of is er iets gebeurd op het spoor? Ben bang dat het een voorbode is van wat gaat komen. Het is ook rustig in de trein, je ziet het al bij aankomst, hele grote lege plekken in de fietsrekken waar het anders moeilijk is een rekje voor je fiets te vinden. Het parkeerterrein voor de auto’s haast leeg.

Overal mensen met mondkapjes, moet nu ook op het perron. Bij een lange reis, wacht ik niet op het perron, anders zit je heel lang met het kapje op je toet, maar als er mensen op mijn plekje komen staan doe ik hem toch maar op. Ik wil me heel graag aan de regels houden en doe het ook, in de trein, kapje op, op het perron kapje op, in de winkel van het spoor kapje op en goed de handen schoonhouden. Het is een kleine moeite. Afstand houden!

Waar ik was, vroeg de ene met een mondkapje aan de ander zonder mondkapje: “wil je voor mij een mondkapje op doen?” Op een tafel lagen ze klaar. De toon was zo vriendelijk. Zo hoort het, we moeten elkaar helpen.  De toon is belangrijk en het bij jezelf houden, dan komen we volgens mij verdere dan een heksenjacht.

Ja, laten we het voor elkaar doen.

Trudy.

Foto: Mondkapjes. zelf draag ik het liefste de katoenen die je kunt wassen, maar ik ben er erg secuur mee, op de heenweg een ander dan op de terugweg en bewaren in een zakje en thuis hup in de was, maar soms heb je er zoveel nodig, of heeft de ander niet, vandaar dat ik altijd een grote voorraad bij me heb.

Zie veel dat mensen aan de buitenkant aan hun kapje zitten ( rechtzetten ) of het kapje zonder zakje in de tas of broekzak stoppen, dat is nu niet slim, niet de buitenkant aanraken en veel wisselen!

Met Blanca naar Volendam.

Blancie.

Ze had zoveel gewerkt de laatste tijd en toen ze dacht nu heb ik mijn vrije dagen, werd het veranderd en kon ze nog een hele reeks werken. Maar we gingen toch frisse lucht halen.

Opmerkelijk stil overal tijdens het wandelen mondkapje op, in de auto ook, we behoren niet meer tot het zelfde huishouden.

De wandeling aan de Gouwzee deed ons goed.

Trudy.

Waar groeit het toch?

Zee Castricum.

In een dauwdruppel gevangen
sliep een puntje regenboog
armpjes onder het koppie gevouwen
haartjes bijna droog

Rupsbanden reden voorbij
de wereld voerde oorlog
koeien loeiden
gras groeide
maar die kleine punt
sliep onverstoorbaar in mij

In een dauwdruppel gevangen
lag mijn kleine zonnestraal
Moeders herkennen dit allemaal
Maar waar  groeit oorlog?

Trudy ( wie de schoonheid van een kind ziet, gunt het die gruwelijke oorlog niet)
Foto: Zilvertje 2008

Zembla. Het kippenexperiment.

Gelukkig zijn er programma’s zoals Zembla.

Kijk hier terug, ongeveer 37 minuten.

Is biologisch eten nu wel of niet gezond?

Voor mijn kinderen en mezelf kocht ik altijd biologisch, maar na bekendmaking van het onderzoeksrapport, heb ik ook wel eens gedacht, als het toch niet uitmaakt, waarom doe ik het dan? Want als alleenstaand ouder was het vaak krap met de centjes, dus ik smokkelde ook wel eens, toch die goedkopere bloemkool, toch een gewoon brood, ook al zei mijn hart dat ik fout zat, biologisch is beter voor moeder aarde, beter voor onszelf. Maar als overleven in het geding komt, neem je makkelijker die foute beslissing als het rapport zegt dat het niet aangetoond is dat biologisch beter is.

De onderzoeker heeft nu opgebiecht dat ze onder druk haar uitkomst heeft veranderd. En nu speelt ze de zieligerd. Ik ben boos op haar, ze had onafhankelijk haar uitkomst moeten geven. Daar werd ze voor betaald, daar werd ons belastinggeld voor uitgegeven. Ik zou graag met haar in gesprek gaan, de wetenschap moet eerlijk zijn, anders blijven we nergens meer. Is dit een gegeven dat men zo omgaat in de wetenschap met onderzoeken, ik ben echt boos.

Trudy.

Foto kippen vond ik op internet.

Een meisje uit 1926 werd mijn mama.

Edam, oktober 2020

Ze was zo trots op haar geboorteplaats, Edam. Maar later in haar huwelijk had ze dagelijks heimwee naar het nestje van weleer. Haar lieve moeder en vader en haar drie zusjes.

In de oorlog van 1940 1945 werd haar vader in het Oranje Hotel gezet, een gevangenis voor verzetsstrijders. Met haar moeder en haar drie zusjes bleef ze achter. Ze werkte als jong meisje bij een Joodse familie en zorgde voor de baby, Peter. Ze was dol op die mensen en op Peter. Helaas werd ook de familie weggevoerd. De angst om haar vader, de angst om Peter. Deze dingen hebben haar getekend. Jaren bleef ze zoeken naar wat er met Peter was gebeurd en het wonder, Peter heeft het overleefd. Mijn moeder overleed twee jaar geleden, maar Peter had ze gevonden. Vorig jaar was een familielid van Peter naar Edam gekomen, er werd iets onthuld, helaas heeft mijn moeder dit niet meer mee mogen maken.

Vandaag is ze jarig, dat was altijd een enorm feest, met gebak ( hadden we zelden ) met drank ( bij ons thuis werd niet gedronken ) met pepsels en blokjes kaas en de hele familie die kwam. Opa en oma bleven logeren. En het mooie was, we hadden vakantie, het was altijd herfstvakantie als mijn moeder jarig was en daar denk ik nu allemaal aan.

Waar blijft de tijd…… had ik maar eerder geweten wat ze allemaal had meegemaakt, had ik het maar beter begrepen………..

Ons gezin, mama was al 42 en had mijn broertje gekregen, Peter.

Trudy.

Lezend, de donkere dagen door.

Boeken.

Viroloog Ab Osterhaus en antropoloog Ginny Mooy pleiten voor een totale lockdown van enkele weken. „We moeten het virus wegdrukken, uit het land drijven. Met een totale lockdown. Binnen 4 weken zijn we het kwijt. Er zijn een aantal landen die het virus op die manier hebben weggedrukt, zoals Nieuw-Zeeland en Japan.”

Het bovenstaande lees ik nu overal en werd gister ook uitgesproken in een programma. Zelf denk ik ook dat dit het beste is, hoe naar ook, anders blijven we sukkelen, met grote gevolgen, doden, zieken en veel verlies voor de economie. En na die 4 weken, heel voorzichtig blijven zolang er nog niet echt een oplossing is om het virus in de hand te houden.

Als oud-verpleegkundige ken ik het belang van handhygiëne, van afstand houden, van oppervlakten reinigen en nu ook van ventileren, iets wat in het verleden aandacht verloor tijdens het verplegen. De frisse lucht was meer uit de tijd van de TBC. Er waren toen halfopen afdelingen, de patiënten lagen zoveel als mogelijk buiten, liefs aan zee of in de bossen.

Het is tijd voor actie, dit werd al heel lang geroepen door deskundigen, maar de maatregelen bleven slap. Was er toen goed geluisterd, dan was de kans groot geweest, dat we er nu beter voor stonden.

De voorlichting over het virus, vind ik nog steeds slecht, ik mis een journaal op een vast moment op de dag, niet alleen de feiten, maar waarom we moeten doen wat we moeten doen. Ik mis een inkijkje in het leven van familie die geconfronteerd werd met Covid-19. De lange weg die de mensen die opknappen hebben om weer een beetje mee te kunnen doen.

Het gaat te veel over de bedden en het te kort aan personeel, maar niet over de slachtoffers. Mis in het verhaal steeds het menselijke. De taal die Rutte spreek, wordt niet door eenieder begrepen en is het handig? Sommige dingen uit te laten spreken door een politicus? Er hoort tijdens zo een persconferentie ook een arts te staan, die uitlegt waarom.

Mijn boodschappen laat ik weer bezorgen en ik werk goed aan mijn conditie om fit te blijven. Ook heb ik leesvoer in huis gehaald.

Ik lees:

De kaasfabriek van Simone van der Vlugt. Omdat ik haar boek Schilderslief zo prachtig vind en het oude decor dat ze gebruikt, bijna opvreet.

’t Hooge Nest van Roxane van Iperen, omdat ik er al zoveel over had gehoord maar nooit aan het boek toekwam, omdat die oorlog een deel van mijn ouders was, dus ook van mij, omdat de eerste eigenaar van ’t Hooge Nest een Zaankanter was en ik het allemaal graag wil weten.

Het Churchillcomplex van Ian Buruma, omdat ik te kort informatie krijg over de verkiezingen in Amerika, de achtergrond vaak mis en ik het ook niet meer kan opzoeken omdat bij de brand december 2018, mijn zeer grote collectie boeken is verbrand. Op de radio luister ik podcasts die gaan over dit onderwerp, maar toch, ik mis nog steeds een deel van het verhaal.

De boeken die nu op mijn tafel liggen zijn allemaal zo boeiend, dat ik ze allemaal tegelijk lees.

Trudy.