Rust en nieuw leven…..

IMG-20180526-WA0004

 

Als je een trouw leventje verliest

En de wolken huilen zelfs in de keuken

Dan voelt alles raar en triest

Voel je overal deuken….

 

Grote voeten was ontroostbaar

En ook al vervangt niemand onze harige bol

En waren we nog niet helemaal klaar

Onze nieuwe Witte Sokkies

Bezorgt ons warmte, liefde en lol.

 

 

Trudy Den Herder. Foto: Studio Den Herder.

Met dank aan al die lieve mensen die me een berichtje stuurden.

Onze lieve Simba……

20180518_152837

 

Vandaag hebben wij onverwacht afscheid genomen van ons trouwe makkertje.

Onze Simba zou over twee weekjes drie jaar worden. Het is onbegrijpelijk!

We missen die lieverd heel erg en denken dankbaar terug aan de vreugde en vriendschap die hij aan ons gaf.

Dag mooie lieverd, we blijven altijd heel blij aan je denken!

 

Jouw baasjes. xxxxxxxxxxxxxxxxxx

 

Op de fiets naar Nico…

 

Het was de laatste tijd moeilijk om Nico te pakken te krijgen, zijn e-mail beantwoordde hij niet, gelukkig op een gegeven moment wel, maar wat er ook zou zijn, mijn besluit stond vast, ik ga zaterdag heen.

Ik besloot op de fiets te gaan, nu met helm, want na mijn laatste ongeluk op de fiets ben ik voorzichtig geworden, een ongeluk kan grote gevolgen hebben en dat heeft het ook voor mij.

Voor het eerst sinds twee jaar weer ongeveer 40 kilometer gefietst. Fietsen gaan beter dan lopen.

Nico wilde niet naar buiten, dus ik ben bij hem gebleven op zijn kamer. Ik hoop dat ik hem wat heb kunnen geven, anders dan de drop en de spekbekken in blik.

 

Houd vol jongen!

 

Mama.

Foto’s Studio Den Herder,  Zaanstreek op weg naar Castricum en terug, momentjes dat ik even werd weggetrokken door mooie natuur en oorlog onderweg en een koffie omdat ik een uur te vroeg was.

Tante Badder……

IMG-20150222-WA0037

 

Eens in de maand

Ging tante Badder in de week

Dan blindeerde ze de ramen

Zodat niemand keek

 

Dan zat ze in de tobbe

Oom mocht haar rug schrobben

Hij deed haar nagels en

Sopte haar vlecht

En als ze dan klaar was

Dan blonk ze echt!

 

Trudy Den Herder.

Foto: Studio Den Herder.

 

Met dank aan Rob, zei de blinde kip, ik dus!

De jas van een prinses….

BCSvQ29CMAE4YuU

 

Jarenlang heb ik in de psychiatrie gewerkt, bij jongeren, bij ouderen, acuut, borderline, kliniek, dagbehandeling, TBS KIP en ga zo maar een tijdje door. Als je als verpleegkundige in de psychiatrie komt werken, staat alles op zijn kop, je moet anders leren denken en een extra opleiding volgen, maar je hebt wel een plus, want waar de psychiatrie alles op de geest gooit, denkt een verpleegkundige uit de A een Algemeen ziekenhuis, twee kanten op, het kan de geest zijn, maar ook iets somatisch.

Dat anders denken ging me eerst moeilijk af, ik waste te vaak mijn handen, wilde op tijd de spoelkeuken aan kant hebben en wilde alle mensen van vitaminen voorzien. Maar op een dag had ik het in de vingers, sprak ik de taal van de psychiatrie.

Ook ging ik meer leren over nieuwe technieken, maar ook over de oude, het vastbinden in een bad, opsluiten in donkere cellen. In Haarlem bezocht ik het museum ( Het Dolhuys ) waar alle afgedankte spulletjes zijn heengebracht van de psychiatrische ziekenhuizen uit de buurt, ook de spulletjes uit het mooie museum van Duin en Bosch, nu Dijk en Duin.

Het meeste was ik getroffen door de jas, die u op de foto ziet. Vroeger kregen de mensen in een gesticht allemaal de zelfde kleding aan, je was een nummer op een zaal, of cel met gillende mensen, medicijnen om de angsten te dempen waren er nog niet. Het leven in een inrichting was 100 tot 200 jaar geleden heel zwaar, men wist niet hoe de mensen te kalmeren, gerust te stellen, te bewegen tot normaler gedrag.

De eigenaresse van deze jas, heeft de jas steek voor steek helemaal haar eigen jas gemaakt, van buiten zag je niks, maar van binnen was het een prinsessenjas.

Bij het zien van deze jas schoot ik vol, in die vreselijke naargeestige instelling had deze vrouw kans gezien, een stukje geluk te creëren…….

( Uit liefde voor alle mensen die ik heb verpleegd )

 

Trudy Den Herder.

Foto: Studio Den Herder genomen in Het Dolhuys Haarlem

Sterrenhemel …deel 9

IMG_0540

De lawaaiman.

Aan de linkerkant van het witte huis had het huis van de buren maar heel kort leeg gestaan, de buurtjes hadden gekozen voor een appartement met aanwezige inpandige verzorging, ze vonden het verschrikkelijk, weg van die heerlijke duingrond, weg van de zee, weg van de familie in het witte huis, vrienden voor het leven, maar sinds de man van het huis een halfzijdige verlamming had gekregen, was het zelfstandig wonen in hun kleine villa niet meer mogelijk.

Er was een afscheidsfeest geweest en de belofte om elkaar nooit uit het oog te verliezen, allemaal verdrietige en hoopgevende woorden, maar daarna kwam de spanning, wie werden de nieuwe buren?

Pietertje zag op een ochtend zijn moeder met ferme stap naar een man op een motor lopen, hij kende die stap, die was niet mis. De motor had zo een herrie gemaakt dat de hond jankte en de kater verschrikt onder het huis vloog. De man met helm en lederen motorpak, liet zijn gevaarte vreselijk gillen en brullen en toen hij moeder zag, die er nog mocht zijn voor haar jaren, draaide hij het gas nog eens flink open en knetterde en knalde er op los.

Moeder streek een weerbarstige lok naar achteren, zette een been voor en tilde vermanend haar rechterhand op en tikte daarna op haar voorhoofd. “Bent u gek geworden, hier op mijn oprijlaan zo een herrie te maken!” De man boog nu nederig het hoofd en begreep dat hij niet het gewenste effect had gescoord, maar hij lachte brutaal bij het opheffen van zijn hoofd, hij speelde dus? “Mevrouw, ik kwam kennismaken ik ben uw nieuwe buurman!”

Moeder stond als aan de grond genageld en zei: “Ik ben niet gediend van die opgezwollen  stoerheid, moet u soms een kleine piemel compenseren met zo een lawaaimonster tussen uw benen?”

Moeder draaide zich om en liep bevallig naar binnen, de man verslagen achterlatend, kon die nieuw buurvrouw door zijn lederen broek heen kijken? Nou, de toon was gezet.

 

Trudy Den Herder. Wordt vervolgd.

Foto: Studio Den Herder.

Deel 1t/m8 

De pitjes van de pompoen….

 

Van een pompoen kun je heerlijke soep maken en de laatste keer dat ik soep maakte van de pompoen, had ik zoveel zaadjes, ik dacht, daar ga ik wat mee doen, een deel stopte ik in de grond in de tuin en die zijn al opgekomen, maar die kan ik nooit eten door de vervuilde grond. Maar vijf zaadjes deed ik in een potje en die groeiden zo goed in de vensterbank dat ik ze gister heb vrijgelaten, allemaal een eigen potje.

Vanmorgen ben ik dadelijk naar buiten gegaan en ze hebben de nacht allemaal goed doorstaan. Het is een feest om er naar te kijken, die dappere pitten toch!

 

Trudy Den Herder. Wordt vervolgd.

Foto: Studio Den Herder.

Wat pijn doet.

Sterrenhemel… deel 8

20180505_115408

De man met de zeis.

Die nacht bleef het onrustig in het witte huis, niemand kon meer slapen, oma zeker niet, haar man zo te zien vond ze altijd vreselijk, ze wist wat hij had meegemaakt in de oorlog omdat ze zelf ook een kind uit de oorlog was. Ze zakte terug in de oorlogsjaren. Het verduisteren vond ze vreselijk, daarom had ze nooit in haar leven dikke zware gordijnen genomen zelfs in de nacht moest er licht zijn. Beklemming op haar borst van die angstige oorlogsjaren, haar moeder die boos werd als er toch ergens een sprankje licht naar binnen viel…. eerst had ze het niet begrepen, ze had gedacht dat moeder niet de razzia’s wilde zien, de moffenauto’s en de marcherende troepen, de mensen in de rij op weg naar transport. Maar het was meer, want dat zag je allemaal niet in de nacht, nee, het moest lichtdicht zijn, want waar de vijand licht zag, kon men de weg niet vinden, verdwaalde in de lucht en een stad zien in de nacht was een uitnodiging voor het gooien van bommen, zoals men in Rotterdam had gedaan……. oma rilde, zo lang geleden, maar toch een zo verse angst.

Pietertje bekeek bij het licht  van zijn zaklantaarn de foto van die nacht met  het gerucht in de tuin, hij voelde een arm om zijn keel geknepen, zo bang was hij. Hij tastte met zijn hand, er was geen arm! Hij zag duidelijk op de foto een man met een zeis, hij had zich op sommige momenten getroost met de gedachte dat het de tuinman moest zijn, maar wat moest die nou midden in de nacht in de tuin? Maar het leek ook niet de tuinman, het was een magere kerel, met een puntmuts op zijn hoofd die al ontsprong uit de cape die hij droeg……. Hij haalde de kat uit de serre en nam de kat mee naar bed, dat gaf veiligheid.

 

Trudy Den Herder. Wordt vervolgd

Foto: Studio Den Herder.

Deel 1 t/m 7