Jadinda kind van de bergen deel 17

Jadinda kind van de bergen deel 17

Langzaam werd de straat weer rustiger, de meeste toeristen waren weer thuis vol verhalen, al zou het nooit erg rustig worden er waren altijd mensen die juist nu op vakantie kwamen, of mensen die altijd vakantie hadden. Jadinda ging weer naar school, vader en Paolo hadden dit zo besloten, in dit meisje zagen ze veel goeds en toekomst, al moest Paolo er wel aan wennen dat het een meisje bleek te zijn. Nu hij beter opgelet had, zag hij het ook wel, ze was zo handig, zo verfijnd, maar de korte haren gaven toch als eerste indruk dat je met een jongen van doen had. Met zijn drietjes besloten ze dat het maar een poosje zo moest blijven, veel veiliger, er waren zo veel rare kwasten op de wereld.

Jadinda had in haar eigen dorpje in de bergen ook al veel school gevolgd en kon goed meekomen en na schooltijd bleef ze haar taken uitvoeren, de kippen, de menukaarten, de kruidentuin en het kleine herstelwerk van tafelkleedjes en kussentjes en dergelijke, ze genoot van haar nieuwe leven, maar dacht ook vaak terug aan hun huisje in de bergen, aan de grot waar ze welke week met vader was. Aan haar oom die zo verdrietig was geweest en aan de geur van de bergen en de serene rust bij het  graf van haar mama. Vader had gezegd, dat ze dit jaar terug zouden gaan, kijken hoe de situatie bij de bergen was, kijken hoe ze het leven weer gingen oppakken, of dat ze weer terug zouden gaan naar het restaurant, vader hield een slag om de arm en Jadinda wist eigenlijk ook niet wat beter was, ze miste de bergen, het huisje het gevoel van vrijheid en vertrouwen van haar eigen plekje op de wereld, maar het leven in en rond het restaurant gaf haar ook veel voldoening en zeker nu ze ook weer naar school ging en nieuwe dingen leerde en om ging met kinderen van haar eigen leeftijd.

Op school had Jadinda een vriend, een jongen die haar leerde te vissen en hout te snijden en op mooie avonden maakten ze hele lange wandelingen in de natuur, dan namen ze een zelfgemaakte vlieger mee en kwamen moe en voldaan weer thuis.

Jadinda haar overbuurman riep haar eens na zo en avond en vroeg om haar hulp, maar haar vriend schudde van nee, “kom, we gaan snel naar je vader, die man vertrouw ik niet!”

The Hoi, beet zowat op zijn tong van kwaadheid, dat er nou juist iemand bij was om te waarschuwen. The Hoi, was al helemaal niet in een goede stemming, hij had veel geld moeten betalen aan corrupte dienders die hem wel wilden laten gaan, maar voor een grote som geld. The Hoi kon niet anders dan betalen, want er waren beelden van het oproer en de vernielingen, die hij niet alleen had georganiseerd, maar waar hij ook aan mee had gedaan………

Trudy Den Herder

Deel 1 t/m 16

Een heerlijke dag….

Vaak ga ik nu naar Nico om hem te steunen. Hij mocht even mee naar buiten en er was braderie, muziek en we hebben koffie met taart gegeten. Omdat het prima fietsweer was, ging ik op de fiets. ( maar ik red het niet meer in een uur, ik merk echt dat ik ouder wordt )

Wat een feest, mijn geliefde zwaan liet nu vol trots het kleintje zien op de terugweg. Al heel vaak zag ik het kleintje, maar de zwanen zag je dan schichtig doen en terecht, het is een kostbaar bezit. Ik stapte dus nooit af om ze niet nog ongelukkiger te maken, maar nu leek het wel alsof ze me alle kans gaven het kind te kieken, dankjewel zwanen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Trudy Den Herder.

Foto’s: Studio Gekkenwerk!

 

Zorgen…….maar toch weer gerustgesteld.

Ineens was de zomer koud, nat en werd het snel donker, maar nu juist moet ik veel op reis naar Nico. Hij heeft me nu hard nodig. Maar met onweer, wind en regen en vroeg donker is op de fiets geen optie, met de trein ook niet, want ik moet erna een half uur lopen, en dan nog wel pittig doorstappen, maar voor je kind doe je alles.

Heen gister in de late middag begon het al te spetteren, maar op de terugweg was het een wolkbreuk en het stopte maar niet.

20180810_203707

Maar ik was wel trots op mezelf, ik had het hem toch maar geflikt.

20180810_204701

Wel te koud gekleed, in mijn jurk en blote benen.

20180810_204722

Had gelukkig wel mijn vestje aan, maar die was ook doorweekt.

20180810_203628

Buiten waren de straten in een mum van tijd rivieren.

20180810_204631

Twee maal overstappen en veel wachten, maar in de trein was het lekker warm, helaas geen w.c. er zijn er nog maar twee met een w.c. dus ik heb het op moeten houden.

IMG-20180810-WA0001

Maar ik heb Nico gesteund en erg blij gemaakt en daar draait het om, dus ik was ook blij.

 

Trudy Den Herder.

Foto’s Studio Gekkenhuis.

 

Warm he…..

20180807_140334

Er kon geen fiets meer bij. De stalling aan zee was vol, dat zag ik al toen ik aan kwam rijden, nog voor de stalling al aan weerskanten rijen dik fietsen.

Maar mensen die met de auto kwamen die hadden het pas echt slecht, even voorbij Johanna’s Hoeve stonden ze al in een file ( voor de mensen die het gebied kennen)

20180807_140521

Hier zie je een stukje van de file, de bus stond er ook in en het schoot niet op.

20180807_140544

Het voormalige restaurant heeft een aparte kleur gekregen.

20180807_140704

Omdat er een flinke file stond, druppelden de mensen langzaam gedoseerd het strand op.

20180807_140854

Maar er waren al veel mensen vroeger gekomen.

20180807_141107

Na een stukje lopen vond ik het nog steeds te druk.

20180807_142604

Maar de aanhouder wint, ik was bijna al wel in Egmond. ( volgende strand )

20180807_162709

Ik houd niet zo van hutje op mudje zitten en ik kijk liever naar de dieren en de zee.

20180807_171156

Het was heel heet en geen wind en het was dampig en de zee was magisch mooi, vaak net een blauwe spiegel en ik heb de hele middag met de bibs in de zee gezeten.

20180807_172221

Wel was ik heel verdrietig. Was op de fiets naar Nico gegaan, met spoed. Het ging niet goed met hem, maar hoe of wat wist ik niet. Het was eigenlijk te heet om zo een eind te fietsen, maar de trein gaat maar een stukje en hij zit nu bijna tegen de zee aan, dat kan ik niet lopen, fietsen gaat me beter af. Dus dit was mijn enige optie.

Maar ik mocht er niet bij. En dat was zo pijnlijk, bezoektijden in de avond.

20180807_172240

Maar de zee heelt en er waren zulke mooie zaken te zien, bv op deze foto in het midden een hond op een surfplank. Enige, lieve hond, die als hij het zat werd, weer naar de kant zwom.

20180807_172254

En dan ineens gaat het weer en in de avond fietste ik naar huis. Dadelijk afdeling opgebeld en ik mocht hem even spreken, dat gaf rust. Afspraak gemaakt wanneer ik weer zou komen.

20180807_162958

En zo kwam alles weer redelijk op zijn pootjes terecht. Op de terugweg werd het donker, de zon verdween maar het bleef erg warm, het leek of ik door dikke hete stroop reed.

 

Trudy Den Herder

Foto’s Studio Den Herder, Castricum aan zee.

Jadinda kind van de bergen, deel 14……

Jadinda kind van de bergen deel 14

De weken en maanden vlogen voorbij en er was hard gewerkt door vader, door Jadinda en de eigenaar van het restaurant. Vader was nu weer begonnen met geld naar zijn broer te sturen, nu niet om daar een spaarpotje op te bouwen, nee, alleen voor zijn broer. Vader kon dat nu makkelijk missen, hij woonde gratis en at gratis en alles dat hij verdiende was over. Hij had met eigen ogen gezien tijdens het laatste bezoek hoe zwaar zijn broer het had, alles in het huisje dat maar verkocht kon worden, had zijn broer verkocht. Zijn broer was mager geworden en zag er ongezond uit door de drank die hij dronk om zijn verdriet te doven, nee, vader vond dat hij moest helpen en bemoedigende brieven moest schrijven.

Het restaurant was zo goed gaan lopen, de eigenaar nodigde elke avond mensen uit die niks hadden, lang na het verlaten van de laatste gasten kwamen de mensen eten, dat wat over was, dat wat de volgende dag niet meer goed was, maar als het een goede week was geweest, dan kregen de mensen ook extra, ze mochten bij het restaurant ook onder de douche en de was doen en veel van hen waardeerden dit zo erg, dat ze kwamen helpen op drukke dagen, maar ook hielpen met het opknappen en boodschappen doen. Achter het restaurant bouwden ze met elkaar een douchehok, een washoek en een ruimte waar ze gezellig in de late avond zaten te eten.

Maar er waren ook mensen die dit niet leuk vonden, de  eigenaren van eettentjes in de omgeving vonden de aantrekkingskracht op de zwervers zoals ze die noemden te groot en ze dienden een klacht in bij het plaatselijke gezag. Ze hadden ook naar het restaurant kunnen gaan en hun grieven op tafel kunnen leggen, maar het waren bangbroeken, die het liever achterbaks deden.

Jadinda was gelukkig, ze genoot van haar werk, de kussentjes in mooie kleuren, de mooie menukaarten die ze zelf maakte, de bloemen en de planten en de gerechten die ze met elkaar hadden bedacht, overheerlijk, maar niet moeilijk om vlot op tafel te zetten. De kippen met al die heerlijke eieren en het moestuintje dat ze samen met vader achter het restaurant was begonnen, de eerste oogsten hadden ze al in het restaurant verwerkt, het smaakte zalig. Zich niet bewust van al die nare mensen in de straat en het naderende onheil ging ze vrolijk door met van het restaurant een paleisje te maken…..

Trudy Den Herder

Deel 1 t/m 13

Gevaar op je pad. Provincialeweg Krommenie…….

http_cdn-kiosk-api.telegraaf.nlc6e587ec-97df-11e8-b96f-c51c8e38abbf

Afgelopen zaterdag 4 augustus 2018 stond mijn hart even stil van schrik. Ik las het volgende en zag de foto: Bericht van het NHD

Citaat:

“Bij een botsing tussen twee scooters op het fietspad langs de Provincialeweg (N203) in Krommenie zijn zaterdag aan het begin van de middag drie mensen gewond geraakt.

Het gaat om de twee bestuurders en een passagier. Drie ambulances kwamen ter plaatse. De slachtoffers zijn met onbekende verwondingen naar het ziekenhuis gebracht. Een traumahelikopter werd opgeroepen, maar ook weer afgemeld.

Hoe het ongeluk heeft kunnen gebeuren, is nog onduidelijk. De Verkeersongevallenanalyse (VOA) doet onderzoek naar de toedracht. De politie heeft fietspad met lint afgezet”.

 

Op secuur dezelfde plaats heb ik mijn ongeluk gehad, nu alweer bijna twee jaar geleden.  Die ochtend reed ik op mijn fiets naar de trein voor mijn werk, met groen licht stak ik mijn hand uit om naar links te gaan voor de trein, er kwam niks aan en toch, boem, ik vloog door de lucht. Daar waar de middelste ambulance staat kwam ik terecht, ik weet alleen nog van de klap, daarna weet ik niks meer……

Dit ongeluk heeft voor mij zo veel gevolgen gehad dat ik nu ik het weer zie moet huilen, nu zijn weer mensen gewond geraakt, ik wens ze heel veel kracht.

Er wordt op het fietspad niet gehandhaafd en het staat er vol van borden ( eettentje ) die het uitzicht belemmeren. Er rijden, kinderen, kleine gehandicapte wagentjes, brommers, scooters, mensen op een elektrische fiets, ligfietsen, rolstoelers en er zijn hardlopers en wandelaars, een wirwar van borden, in-en afritten en soms gras dat te hoog staat en het uitzicht belemmerd en mensen die zich NIET aan de regels houden, bv de wielrenners, die gewoon door rood rijden.

Vaak vul ik een enquête in om de Zaanstreek veiliger te maken, gaat ook vaak over vervoer, dit ook aangekaart, maar er verandert niks. Ja, er wordt veel geld geïnd bij mensen die in de auto te hard rijden, je wordt er zo op de kiek gezet met bon toe, maar hier doet men niks aan, aan veel doet men niks, als nette fietsende burger/wandelaar hebben ze lak aan je, je brengt geen geld op……

 

De link naar de krant.

 

Trudy Den Herder.

Jadinda kind van de bergen deel 12

20180724_164556

Wit steentje.

Jadinda kind van de bergen deel 12

Die avond lag Jadinda op een klein proper kamertje boven het eenvoudige restaurant, ze was moe, maar ook heel blij, de redding was juist op tijd gekomen. Hier mochten ze blijven slapen, hier mochten ze elke dag helpen en zo lang de eigenaar verdiende gaf hij vader ook wat en Jadinda zou ook wat verdienen. Ze mochten blijven slapen, mee-eten en meedenken. Jadinda was erg aan het denken, na een lange reis, teleurstellingen, heimwee en elke dag steeds minder voedsel, was haar conditie niet optimaal en dat had ze gemerkt bij het restaurantwerk, maar dat zou wennen. In bed lag ze dankbaar te denken aan de wonderlijke voorbije dag.

Ze had al allemaal plannetjes om de klanten met weinig te verwennen, plannetjes om het restaurant mooier te maken voor weinig geld en gelukzalig viel ze in slaap, het witte steentje lag op een kastje naast haar. Vader viel later in slaap, ook hij was dankbaar, de eigenaar van het restaurant kende het probleem van er niet bij mogen horen, hij werd niet gediscrimineerd om zijn afkomst, maar om zijn uiterlijk. Zijn bovenlip was gespleten geweest bij zijn geboorte en aan elkaar gezet, maar de liefde die zijn moeder altijd had voor hem, ondervond hij niet in de buitenwereld, altijd werd hij als kind uitgescholden en buitengesloten. Maar hij had altijd hard gewerkt en geleerd en zo was het hem gelukt op jonge leeftijd een restaurant te beginnen, dat liep enorm goed, vooral ook om zijn oogverblindende vrouw die bediende en soms kookte, maar na jaren was ze weggegaan, met een flinke greep in de kas, ze had jarenlang geld weggesluisd en overal schulden gemaakt en de laatste tien jaar had de man die allemaal terugbetaald, maar zijn restaurant was zo wel erg vervallen geraakt en personeel had hij niet meer kunnen betalen en op het laatst kwam er geen klant meer. Hij had de moed bijna opgegeven, maar de mensen uit de bergen brachten hem nieuwe hoop, er hing iets in de lucht, het was niet te bevatten, maar hij wilde ook niet te vroeg te juichen, een dag een goede omzet kon toeval zijn. De mensen uit de bergen konden net als zijn ex-vrouw anders zijn dan hij dacht…… maar nooit bevooroordeeld zijn, dat was zijn motto!

 

Trudy Den Herder.

 

Deel 1 t/m 11

Mooie dagen aan een rijgen…..

Het kan nog, het weer is nog goed en ik heb nog de tijd, dus hup naar de kust. Fietsen doe ik niet meer boven de 25 graden, de laatste keer was ik na mijn tocht van Egmond naar Krommenie bijna van mijn stokkie gegaan, ik zwalkte alsof ik dronken was, dus ik doe alleen maar grote fietstochten als het weer koel is. Dus hup met de trein en bus.

20180802_172327

Op deze foto kun je goed zien dat we aan een kant nieuwe bielzen hebben gehad, een week lang hadden we geen trein, nu dat ik dit zie denk ik, helaas moet de andere kant ook nog, dus dat wordt weer een week geen trein, ik weet alleen nog niet wanneer.

IMG-20180802-WA0006

Bij Westenwind genoot ik van een lekker bakkie koffie, hier is het altijd koel, omdat de zeewind zo het terras op waait, hier is het altijd goed eten en drinken en de wc is altijd zo schoon, je kunt van de bril eten.

IMG-20180802-WA0008

Er staat geschreven bij Westenwind, dat je de vogels niet mag voeren, maar dit musje was zo brutaal, hij vloog langs en pikte mijn roomboterkoekje.

IMG-20180802-WA0010

Mijn lievelingslunch bij Westenwind, geitenkaas op overheerlijk brood met veel sla.

20180802_142403

Uurtje op de vloedlijn gezeten, zo lekker koel.

20180802_161638

Vanuit de bus op de terugreis zag ik een dame met een ventilator bij het stoplicht, dat was erg grappig!

20180802_143754

Het was weer een dag met een gouden randje.

 

Trudy Den Herder

Foto: Studio Den Herder.

Jadinda kind van de bergen….

20180726_112459

 

Jadinda kind van de bergen deel 8

Op moeilijke momenten haalde Jadinda het witte steentje uit haar broekzak, het steentje dat ze had meegenomen van huis, van het graf van haar mama. Ze probeerde dan mama’s gezicht weer voor zich te halen, ze kneep hard in het steentje en in gedachten voerde ze hele gesprekken. Over haar angsten, over het missen van haar huis, over de enorme gevaarlijke tocht in het autootje en over vreemde krampen in haar buik. Ze voelde haar mama dan zo dichtbij. Er vielen dan altijd antwoorden op haar pad, antwoorden op vragen die ze niet aan vader stelde, bang vader nog meer te belasten……… Maar wat had ze een heimwee naar huis.

 

Zal ik de zon voor je strelen

En de maan vragen om steun

Zal ik op de wolken reizen

Op mijn buik en op mijn rug

Zal ik liedjes voor je zingen 

Ik beloof je ik kom terug.

 

Trudy Den Herder

Foto: Studio Den Herder.

Deel 1t/m 7