Vakantie….

IMG-20160530-WA0012

 

Nee, de stranden waren prachtig, daar lag het niet aan en het eten was zalig en de plaatselijke bewoners zo lief en de vlucht was zo goed verlopen……… Nee, aan de kamer lag het ook niet, ze hadden juist een mooier aanbod gekregen, twee kamers, gescheiden door een mooie kastenwand, zit-en slaapkamer alles was zo zalig wit met hier en daar een toef blauw en het bed sliep heerlijk. Het weer? Nee, het weer was grandioos en het was elke avond heerlijk zwoel en geen mug te bekennen, die werden verdreven door een heerlijk warm windje.  Nee, het eten was ook prima, geen buffet, daar had ze hekel aan, dan had je kans dat mensen vies hadden gedaan, mouwen die in het eten hingen, of broodjes en beleg dat men even aanraakte en dan weer terug deed, of overvliegende haren, nee,  daar had ze mee geleerd, nooit meer een vakantie boeken met buffet.

 

Ja, het eten was zalig, vers, uit de streek en overdadig maar gezond! Ze zat te huilen op het balkon, ze had het hele epistel in haar hoofd afgedraaid, alsof ze met een vriendin sprak. Nee, alles was hier perfect, ze zou hier wel willen blijven, voor altijd. Maar morgenvroeg vertrok de bus weer naar het vliegtuig naar Nederland. Dan moest hij weer mee, die man, die de hele week naar andere vrouwen had gekeken, stiekem, vanachter zijn krantje en dan nog wel naar de jongste en de rondborstigste en de hoog in het bil zittende, dan sprak hij geen woord, deed dan alsof hij sliep. Dan begon hij in de vroege middag al met rum en cola en er kwam er geen stom woord uit hem, maar er na ook niet. Werd boos op haar, om het korenblauwe jurkje dat ze kocht op de plaatselijke markt, geld verkwisting, beet hij haar toe en hij vond haar een worst in die jurk….

 

En dan in de nacht, dan was ze wel goed, dan kneep hij zo hard in haar borsten alsof hij in een bobslee zat en bang was in de bocht er uit te vliegen, dan bonkte hij zo hard in haar binnenste, dat ze bang was, dat het bed zou doorzakken, maar omdat hij niks lief zei, deed het haar alleen maar pijn en zijn roede was snel slap, door de slechte doorbloeding die hij had. Elke dag had ze nu pijn bij het plassen, hij had haar vogeltje helemaal vertrapt met zijn stampertje en alles voelde schraal en schurend

 

Nee, de stranden waren prachtig, daar lag het niet aan en het eten was zalig en de plaatselijke bewoners zo lief en de vlucht was zo goed verlopen.

 

Net na een snelle douche zag ze tijdens het afdrogen lelijke blauwe plekken op haar borsten en nam een besluit. Veertig jaar samen zou ten einde komen, ze was er klaar mee, als hij dan zo graag een jong ding wilde, dan moest hij maar kijken of hij er nog een te pakken kreeg……

Ze boekte een week bij in een ander hotel en kwam nooit meer naar Nederland.

Trudy Den Herder. ( Uit: Vrouwen lief en leed van Zilvertje )

https://zilvertje.wordpress.com/

Foto: Huize Zilver.

Troost…

20180415_173038

 

Jij kwam bij me schuilen

Op die druilerige dag

En ik moest ook huilen

Om wat ik in je hartje zag

 

We hebben lang gezwegen

Troost zoekt soms geen enkel woord

Mijn ziel heeft  geluisterd

En je verdriet gehoord

 

Trudy Den Herder.

Foto: Trudy Den Herder, Krommenie Provincieweg  zondag 15 april 2018.

 

Lenteliedje…

20180415_173015

 

Zo droog en kaal
Zo knoestig en woest
Zo drakerig noest
Ben je niet meer

Terwijl de lentebries
Je takken beroerde
Deed moeder natuur
Haar hemelse werk
Je lijkt nu een bruidje
Klaar voor de kerk

Trudy Den Herder.
(27 april 2006) Uit: Lente gedichtjes.

Foto: Trudy Den Herder op 15 april 2018 na een bezoek aan Nico.

 

Overleven….

IMG-20150222-WA0037

 

Ome Jaap, was die nacht weer dronken thuisgekomen, dat was niks bijzonders, vrije dagen en weekenden kon hij niet aan, hij zette ze volledig onder de drank, alsof hij het wilde conserveren, maar de waarheid was, hij kon het leven niet aan.

Op zijn werk deed hij braaf zijn taak , lopende banden vullen met flesjes, lopende banden in de gaten houden, vulmondjes bijstellen die de flesjes vulden, opruimen als de flesjes waren omgevallen en de band weer opstarten. Dagen duurden daar lang, een gevangenis zonder ramen, een klere herrie en opzichters die alleen maar konden schreeuwen als het mis ging. Maar die “gevangenis” gaf hem structuur en veiligheid. In de avond was hij moe, wassen, eten en slapen.

Feestdagen en weekenden waren anders, het oog van de opzichter ontbeerde hij. De bonk- bonkgeluiden, het geschreeuw, het gesis van een overlopende shampooketel ……… Dan kwam het verleden weer spoken in zijn hoofd, dan sliep hij uit tot het bed bijna verzadigd was van snurk, van geur, van zweet, van kreukelige lakens van nare dromen.

Dan deed hij zijn al blauw wordende poten in zijn sloffen die stonken naar schimmelkaas, dan deed hij een overhemd aan en een jasje, gaf zijn Mien een kus en was de eerste kroegganger van die dag, dan dronk hij daar zijn ontbijt en dronk zijn lunch, zijn diner en zijn slaapmutsje, dan zag hij meiden binnenkomen, die niet naar hem keken, die met het jaar mooier werden, dan beloonde hij de gokkast met muntjes, omdat de gokkast hem altijd zo prettig uitnodigde.

Dan werd hij er om twee uur in de nacht uitgegooid met een grauw en een snauw, maar hij had ondertussen wel zijn weekloon verzopen, maar werd niet bedankt. Als een zwalkend schip ging zijn weg van lantaarnpaal, naar schutting, met hier en daar een pitstop om even de zure maag te legen, maar deze keer zat zijn kunstgebit er ook weer bij.

Zijn slaapkamerdeur was weer gebarricadeerd, met een kast en hij zonk neer naast de deur, riep nog wel: “Laat me er in,” maar dat zijn lippen zo raar flapperden, daar had hij al geen erg meer in.

 

Trudy Den Herder.

Foto: Trudy den Herder.

https://zilvertje.wordpress.com/

 

Bruidjes……

prachtige-bloesem-op-de-magnolia-boom-1367224591-van-sonneke12

 

Heel het dorp staat vol met bruiden

En geen bruidegom te zien

Het is niet te verklaren

Dat men zulke mooie meisjes

zo laat staan

 

Heel het dorp staat vol met bruiden

Sommige werpen al hun sluier af

Het schijnt dat ze te diep geworteld zijn

Ze staan opgetut mooi te zijn in eigen graf.

 

Trudy Den Herder,

Foto: Al eerder geleend van Google voor: De man met de Klikkerdieklakschoenen

Grasliedje….

IMG_0443

 

Zal ik je weer vertellen

Over hoe fijn het is te zitten

In het pas gemaaide gras

Nee, natuurlijk alles bleef plakken

Maar hoe fijn die geur toen was

 

De broodjes in het mandje

Van ons het hele landje

De tijd die stil stond

En de wereld zo pareltje rond

 

Zal ik je weer vertellen

Over hoe fijn het zitten is

In het pas gemaaide gras

Was jij maar blijven plakken

Ik mis je elke dag.

 

Trudy Den Herder.

Foto: Trudy Den Herder Castricum, nabij Dijk en Duin.

 

Brief aan vader.

IMG_0438

 

Puntje van zijn tong uit zijn mond. Met zijn nieuwe vulpen schreef hij in liefdevolle blauwe letters een brief aan zijn vader. Over de kippen die een indringer hadden weten te pikken, de kat van de buren had met zijn pootjes het gaas weten open te scheuren, maar was gevlucht na een paar ferme pikken rond zijn ogen.

Over de bok in de gymzaal, hij kon er nu eindelijk overheen springen, hij had thuis weken getraind door over de vullisbak te springen. Over oma die weer in het ziekenhuis lag en er zo leeggelopen uitzag, zou dat nog goed komen? Over mama die in de avond zo moe thuis kwam, maar samen deden ze dan de maaltijd klaarmaken, nou pap, ik begin er al goed in te worden, ik maak nooit meer de fout om soep af te gieten, mama had zo gelachen, maar ja, dat was beter dan boos worden.

Er vielen traantjes op het vel papier en de inkt meanderde……. Vader, je weet toch dat we maar heel weinig mogen komen hè? We willen wel elke dag! Maar al die regels, ooit zal dat wel eens veranderen, maar daar hebben wij niks aan.

Hij stopte nog een dikke kus en knuffel in de zinnen en probeerde moedig te omzeilen dat hij zijn vader zo miste al stond het overal vet gedrukt en hij hoopte dat de bewaker vader snel de brief zou geven……

 

Trudy Den Herder. ( Eindelijk komt er meer aandacht voor achterblijvers )

Foto: Trudy Den Herder. https://zilvertje.wordpress.com/

Worstel Mientje…….

IMG_1182

 

In het knusse huiskamertje zaten allemaal  kreukelige dames, kopje koffie met slagroom op de schoot of deftig in de hand, Verkadekoekjes werden gesopt en kunstgebitten maakten rondjes in monden, tongen lapten kruimeltjes weg op onmogelijke plaatsen. Dat sommige dames hierbij geweldig lachwekkende gezichten trokken, gaf de bijeenkomt een bijzondere stempel.

Mijn tante Mientje had de slagroom zelf stijf geslagen, ze had voor de tengere vrouw die ze was dan ook bijzonder zware bovenarmen, maar die armen waren niet zo geworden van de slagroom slaan, nee, mijn tante deed aan worstelen.

Ooit als kind uit de oorlog, was ze zo mager als een vlaggenstok, zonder vlag en vond dokter het tijd dat ze naar de vakantiekolonie ging, lekker aan zee, goed eten, gezonde lucht, maar de kleine Mientje wilde dat niet en haar ouders hadden compassie, dit graatje zou het niet redden daar aan zee.

Haar vader had een beter plan. Elke zaterdag zette vader Mientje op het achterzitje van zijn fiets en reed met haar naar zee, twee uur heen en twee uur terug. Ze kreeg daar vette vis en fruit, een aanslag op zijn karige loon, maar Mientje moest aansterken. Ze werd beresterk, maar bleef een scharminkel. Vader was bang dat Mientje het niet zou redden in de maatschappij als ze niet wat steviger werd en vroeg zijn beste vriend om raad. En zo belandde Mientje op de worstelschool van De Kale. Ze werd heel goed in die sport en ging zelfs naar Amerika, soms weet je niet waar een mens zijn talenten liggen en veel talenten blijven voor altijd verborgen, maar niet bij Mientje.

Gina was met haar dot in de slinger blijven hangen en de dames liepen als miertjes om haar heen om de dot te bevrijden, een vlaggetje hing als een rode lok over haar rimpelige lieve gezicht. Ze hadden allemaal de slappe lach, of de hiklach en Mientje voelde het helemaal in haar buik.

In de avond stonden ze allemaal te dringen in het kleine keukentje, krukken, duwwagentjes in de gang, ze gilden, ze trilden, ze lachten, wasten af en zongen, ja, bij Worstel Mientje was het altijd goed verjaardag vieren.

 

Trudy Den Herder.

Foto: Trudy Den Herder.