Op de fiets naar Nico……

Zo rond de verhuizing van onze tijdelijke woning in Akersloot bij Van Der Valk weer terug naar de Zaanstreek, waren de wekelijkse bezoeken aan Nico moeilijk vol te houden. Het is toch een hele middag, of fietsen, of een nare verbinding met de trein met overstappen en lange wachttijden en veel lopen… na de brand heb ik niet mijn oude fitheid teruggekregen en de hele verhuizing naast mijn baan was een megaklus.

Nu is de rust weer gekomen en heb ik vakantie. Er is nog veel te doen, maar voor ik het weet heb ik het weer megadruk, dus ik gun mezelf dat ik de klusjes uitstel.

Nico wil niet altijd meer met me mee als ik hem kom ophalen, het komt steeds vaker voor, dan blijft hij in bed. Dat snijdt door mijn ziel, zo een jonge kerel in de bloei van zijn leven, maar ik dring niet aan, hij heeft een eigen leven.

Ben toen verder gaan fietsen, de zee, de bossen en wat lekkers halen.Op weg naar de Kruisberg 2019

Bos bij de ingang achter het treinstation in Castricum.

20190804_134202_resized[211]

Was hier een jaar niet geweest en de geur was weer zalig, was het helemaal vergeten dat het zo lekker ruikt.

water en brood

Had een stokbroodje gehaald bij de bakker en een flesje water en dat kan ik vullen bij de tappunten. Mijn waterfles is gaan schimmelen, helaas.

20190804_132225[219]

Even rusten, ik heb er 17,7 kilometer opzitten en moet nog veel verder en ook weer terug.

genieten aan zee

Via de bossen naar de kust en daar even genieten van wat lekkers, want dat had ik nu gemist. Het was zo druk, zelfs bij Johanna’s Hoeve was geen stoeltje vrij, maar aan de kust paste ik er net tussen.

20190804_154421[215]

En dan loop ik altijd ver weg bij alle drukte vandaan……. In de verte camping Bakkum en Egmond aan zee.

20190804_150753[217]

Heb heel lang naar de zee gekeken en nagedacht, ook aan Adelbertus, die maar mooi nog steeds in de belangstelling staat en dat is toch ook een wonder.

Foto’s : Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy Den Herder

 

l

Op bezoek bij vader, deel 14 de trein.

20181111_154955

Op het bureau van politie kwam ik wat gegevens ophalen, ze laten helaas nooit zoveel los, moet echt met papieren komen om aan te tonen dat ze de plicht hebben me te helpen, bijna het hele wereldje van de politie is in mijn ogen duister, in plaats van een moord op te lossen, zoeken ze naar een dader en aan die dader hangen ze de bewijzen.

Nu zou iemand, met wie de vermoorde man kortstondig een relatie had gehad, het gedaan hebben…..….. Ik liet de woordenstroom over me heen komen, het oude liedje, blah, blah, blah.

Tuipstra, de kleine, dikke en kalende man die door het vele kantoorwerk was scheefgegroeid als een oude boom die naar het licht zocht, keek me vragend aan… “zie jij het dan anders, je weet ik ben een van de weinige die openstaat voor alle opties en ik waardeer jouw werk, deel met mij wat je weet en dan gaan we samen verder op jouw spoor.”

Kijk, dat waardeer ik zo in Tuipstra, nooit uit op eigen roem, nooit op de borst slaan, maar de waarheid zoeken en de familie antwoorden geven op vragen, brandende vragen.

Tuipstra zette met de hand een bakkie koffie, hij weet dat ik automatenkoffie smerig vind, maagklachten krijg van die troep, Tuipstra is zorgzaam en zo een man die een gouden vrouw verdient, maar de vrouwen zien hem niet zitten, die letten meer op dure auto’s, reisjes naar het buitenland en aanzien, nou bij Tuipstra moet je het hebben van de lieve aandacht en de zorgzaamheid, met zo een man onder je lakens voel je je vast  een koningin denk ik, niet dat ik het met hem heb uitgeprobeerd, het zou de werkrelatie schaden, maar als hij met pensioen gaat, staat hij bovenaan mijn lijstje. Gelukkig weten de meeste vrouwen dit niet, want dan was hij zo aan de trouwring blijven hangen. Gelukkig walgen de meeste van zijn buikje, van zijn kromgegroeide rug, en bedenken niet dat hij die kreeg door plichtsbesef en trouw.

Deelde met hem de gegevens van de auto die me achtervolgd had en hij was blij dat ik al achterhaald had waar die auto vandaan kwam. Het kentekennummer was gekoppeld aan een bedrijf ongeveer vier uur rijden van het bureau af.

Na mijn koffie stond Tuipstra op. “We gaan er kijken, we gaan samen, ik laat je niet alleen gaan!”

Maar de reis duurde langer, de overweg die we moesten nemen was geblokkeerd door een megatrein, met veel werkvolk op het spoor.

 

Verhaal Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Vandaag is mijn jonge kind 21 geworden, waar blijft de tijd. Hierbij een verhaal uit mijn volle weblog 2007 over Blanca.

Sint-Adelbertabdij….. Egmond.

Wat zijn er toch mooie dingen in Nederland te zien en te horen, het oude, boeit mij altijd mateloos. Helaas zijn veel boeken van mij verloren gegaan in de brand, ook het bijzondere boek dat ik had over de monniken van Egmond en het Oerij.

Maar gelukkig gaat het op de radio vaak over deze zaken en op 28 juli 2019 ging het over Adelbert, een geestelijke die naar Nederland kwam en niet zoals Bonifatius werd vermoord in Dokkum, nee, deze Adelbert werd juist geroemd en later tot heilige verklaard. De wonderen, de verhalen, de geweldige geschiedenis van alles rond die tijd in Egmond, veel is bewaard gebleven in mooie verhalen en relieken, die met liefde worden getoond en verteld door gidsen. Voor 5 euro, krijg je een rondleiding van meer dan anderhalf uur over het terrein van waar ooit de oude abdij stond en waar een nieuwe in de vorige eeuw werd gebouwd. Voor taalkundigen ook een vinger aflikkend dagje, want veel namen en woorden, krijgen door de gids hun oorsprong en betekenis verklaard.

Er is een begraafplaats van geestelijke, maar ook van ridders, er is een vlindertuin, een museum, een prachtig rustgevend wandelgebied en een boekwinkel met prachtige boeken en natuurlijk kun je er kaarsen kopen en het bier van Adelbert, met water uit zijn eigen bron.

Luister hier OVT terug wat mij aanzette tot dit heerlijke historisch en geestelijk dagje

Het mooie van het verhaal vind ik dat Adelbert zich makkelijk verstaanbaar kon maken in dat deel van Nederland, we spraken bijna de zelfde taal, het goede werk dat hij deed en dat zoveel uit de achtste eeuw na Christus is bewaard gebleven. Hij werd begraven in de duinen, maar in de tiende eeuw, groeven ze hem op en er ontstond een bron, en die bron werkt nog steeds, men dichtte wonderen toe aan het water en rond Egmond kwam men ten bedevaart.

De relieken van Adelbert zijn de bewonderen in de kapel in een kistje.

relieken

Kijken naar de relieken van Adelbert in de nieuw gebouwde kapel

 

maria

kaarsen

abdij

geloven

Het museum.

uitleg

relieken c

Foto’s: Peter en een paar van Trudy.

Bij vader op bezoek, deel 13 Een zieke koe!

20180917_153620

Er zijn gelukkig zoveel plekjes die ik goed ken, prima verstopplekjes, plekjes om te schuilen en de zien wie je achtervolgt. Het was een BMW zilverkleurig,  het nummerbord noteerde ik in mijn mobiel, later op de dag maar kijken wie het is, maar eerst naar Lidy.

Het was zo als ik wel had verwacht, een zeer jonge moeder, met twee erg kleine kinderen. Ze vertelde in tranen hoe haar man, nou ja, ze waren niet echt getrouwd, haar in enkele weken tijd het hoofd op hol had gebracht. Nee, zo vertelde ze het niet, maar die conclusie trok ik. Een truck van over de datum mannen, die de schoonheid van eigen vrouw niet meer weten te waarderen, die niet de charme inzien van met elkaar oud worden, elkaar door en door kennen en elkaar steunen, nee, deze gast was er een die had gewalgd van oudere vrouwen en niet had ingezien, dat hij ook niet meer de meest verse kerel van het heelal was.

Het kind was bloedmooi en terwijl ze eigenlijk nog van het leven had moeten genieten, was ze druk met neusjes snuiten en hapjes en papjes geven.

“Het begon eigenlijk op het moment dat ons eerste kindje werd geboren, hij moest elke keer de deur uit en ik sufferd dacht: wat jammer dat hij het net nu zo druk heeft, ik heb hem zo hard nodig. De kraamvisite, de doorwaakte nachten, het lag allemaal op mijn bordje en wat ik zag bij mijn zussen, een mooi armbandje na de bevalling krijgen, of het tutten met het kindje, nee, dat deed hij allemaal niet, hij keek naar mij alsof ik een ziek koe was”.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 12 Hij is het!

20180909_163720

Lidy had haar man als vermist opgegeven en op dat moment ging het snel, met een dag kwam de bevestiging dat het ook om hem ging, de man die dood aan zee lag, was haar man……… De familierechercheurs gingen bij de families langs en er werden vragen gesteld en men greep in het duister. De oude vader bij wie hij voor zover ze nu konden natrekken voor het laatst op bezoek was geweest, werd op de hoogte gebracht, de oude man die zelf een nare ervaring achter de rug had omdat hij in het verzorgingstehuis uit bed was gevallen, schudde zacht het hoofd, onbegrip, verdriet, vooral ook omdat hij hem die laatste keer niet had kunnen vasthouden….nooit meer zou kunnen vasthouden…..

En op dit punt werd ik er bij geroepen, ik werk al zo een jaar of dertig op het Ministerie Van Onmogelijke Zaken en die wordt geacht dit op te lossen. Politie wekt vaak argwaan, denkt in tunnels, heeft ook eigen belang en ik heb wel verantwoording af te leggen, maar niet aan veel mensen, ik ben vrij in mijn doen en laten en leg verantwoording af bij, ach laat maar, je hoeft ook niet alles te weten. Ik vertel het je ook alleen maar zodat je later weet wat je moeder allemaal deed en waarom ze vaak zo vaak en lang van huis was.

Op weg naar Lidy, de vrouw van de dode man, had ik keihard de radio aan, ik ben dol op Italiaanse nummers, vooral hele oude, ik zing ze mee, ik galm ze mee, ik blèr in de bochten harder, maar had wel door dat een auto mij in de gaten hield, ik deed een test, en stopte even bij een plaats waar geen hond stopt, ik rommelde wat aan mijn kofferbak en ja, de auto die steeds ver achter me reed, stopte ook…………………………

 

Foto: Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 11

hier met je wandelen

Aan een muur van het politiebureau op de kamer van moordzaken had men een wand vol gehangen met strandfoto’s met een dode man, met pijlen en vraagtekens, wie is de dode man? Aanknopingspunten, namen, tijden, maar men bleef maar zitten met allemaal losse eindjes. Ieder had zijn taak, Anna was gevraagd alle vermissingen na te gaan en Ton ging alle beelden na die of door mensen waren opgenomen met de mobiel of door camera’s uit de wijde omgeving. Alle ooggetuigenverklaringen werden nog eens doorgevlooid, wat zagen ze nou over het hoofd?

Lidy had besloten haar vriend toch als vermist op te geven, het duurde niet alleen erg lang, maar het was ook het nare gevoel dat ze kreeg en de kinderen die maar vroegen waar papa was.………..

Bij Tuintje op de camping werd gezocht en camper voor camper en tent voor tent ging men naar binnen en ondertussen lag er een oude man in het ziekenhuis die vroeg aan de dokter of zijn zoon gebeld kon worden, want die wist niet dat zijn vader in het ziekenhuis lag……

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 10 het ziekenhuis.

20180909_163350

Hij dagdroomde van de polders, de prachtige wolkenluchten, zijn eerst kus aan Antje de Vries, hij had haar meegenomen op zijn fiets, op de stang en hij zag dat fiere koppie genieten. De hooispriet in haar mond, juist tussen haar lippen wipte de spriet bij elk woord dat ze zei, bij elke lach, ze was om in te bijten, zijn hele lichaam wilde bijten en hij beet, maar niet te hard, niet te veel, hij wist dat Antje alles wilde, ze was ook overspoeld door de lust, maar hij hield het netjes, liefde en tact was belangrijker dan toegeven aan alles wat je voelt…. het had hem altijd op de been gehouden….. Ze hoefden ook niet te trouwen, daar was hij groos op geweest en hij had haar de ellende ook nooit aan willen doen, je was ten dode opgeschreven in die jaren als je als meisje zwanger werd buiten een huwelijk om. Zijn geduld werd meer dan beloond, een huwelijk van zestig jaar en als ze niet was overledenen waren ze nu nog getrouwd, Antje.

Zijn droom werd ruw verstoord, naast hem begon iets vreselijk te piepen en de kamer stond dadelijk vol met witte jassen….. Hij verbaasde zich er over, zo weinig zorg en aandacht in het verzorgingstehuis en hier in het ziekenhuis een overdaad en dat voor zo een oude kerel als hij……

Hij probeerde nog terug te halen wat vooraf ging aan zijn verblijf hier in het ziekenhuis. Het bezoek van zijn zoon, de stille zoon, de man die weinig zei, die nooit eens vroeg of gaf, maar wel overal zijn afkeuring over uitsprak. Zijn zoon gaf hem niet eens de tijd om even wakker te worden, het was ook zo heet en hij was suf geweest, vast te kort gedronken, hij was ook flink ziek geweest, hoge koorts en allerlei andere malaise. Hij had zijn zoon zo graag even willen vasthouden, even een hart onder de riem willen steken en zeggen, Ik houd van je jongen! Maar hij was zo weer weggeweest.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder Op de fiets naar Annemiek, de polder van de Wormer.

Bij vader op bezoek, deel 9 vragen, vragen en nog eens vragen…..

IMG_0642

Op het bureau van politie was het druk, gillend druk, de grote vraag was, wie was de dode man die bij de strandopgang naar de camping, aan zee was gevonden? De publiekswachtkamer zat vol met mensen van het strand die mogelijk iets hadden gezien, met mensen die meegevraagd waren en mensen die er niks mee te maken hadden, maar om iets anders waren gekomen. Het was drukkend warm, lawaaierig en er hing een nare spanning………..

En de nacht viel en op veel plaatsen was het onrustig, in het bejaardentehuis werd een bewoner op de grond gevonden en mogelijk had hij er al uren geleden en begon al met uitdrogen…….

En bij de dode man thuis, zat zijn vriendin Lidy ongerust te wachten…. zou hij een nieuwe liefde hebben gevonden? Dit was nacht twee dat hij niet thuis kwam, ze overwoog hem als vermist op te geven, maar twijfelde, wat nou als hij vreemd ging en morgen of overmorgen weer voor haar stond? Ze zou nog even wachten…….

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek deel 8 De onooglijke man.

 

IMG_0545

Het strand bij de opgang naar de camping werd pas na een dag vrijgegeven, publiek werd op afstand gehouden en de strandtenthouder die de mensen van de camping al jaren bediende, zag de zonovergoten dag veranderen in een dag met weinig omzet. Wat koffie en broodjes aan de mannen met microfoon en camera, wat wijn aan de mensen van de sterkte arm, maar het waren allemaal zuinige lui die nooit van een fooi hadden gehoord.

 

 

Bij Tuintje thuis was ruzie, de deuren klapten dicht, gescheld en geschreeuw en Tuintje verstopte zich op haar kamertje, deed een prinsessenjurk aan en tekende op een groot vel een bos met allemaal lieve diertjes………

 
Op het hoofdbureau van politie was men hard aan het werk om de identiteit van de man op het strand te achterhalen en het regelen van het DNA-onderzoek. Tuipstra een kleine, dikke en kalende man die door het vele kantoorwerk was scheefgegroeid als een oude boom naar het licht, keek loensend naar alle verzamelde gegevens, de jongere collegae keken van een afstandje naar wat hij deed, het was zo een eigenaardige man, onooglijk, maar wel de beste die er was, ze hadden hem hoog zitten, allemaal.

 
In het verzorgingstehuis was het zo heet, de oudjes leken wel kippen aan het spit, maar zo roken ze niet. Een oude man die op bed lag, probeerde te vergeefs bij zijn alarmbel te komen, de verzorgster had de bel niet in zijn had gegeven, en de bel lag nu op het nachtkastje, maar het kastje stond te ver. Met alle kracht probeerde hij naar de bel te reiken, maar die beste kerel verloor zijn evenwicht en viel met een harde klap op de grond, zijn oude botten waren te broos om te rammelen, ze vergruizelden tijdens de klap op de grond.

Foto: Trudy Den Herder
Verhaal: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 7 Sterrenstof.

IMG_0491

Zachtjes zong Tuintje een liedje, een zelfgemaakt liedje, over sterren en sterrengruis.

De hemelsblauwe gordijnen had moeder dicht gedaan om de kamer koel te houden, het bleef maar warm weer, te warm. Met de zon op de ruit, leek het gordijn op het heelal, de zon kwam door de minuscuul kleine gaatjes die de kat met zijn nagels had gemaakt en dat gaf een prachtig effect. Zou de man op het strand daar nu zweven? Zou hij een ster vinden om op te wonen, zou hij nog iets weten van de aarde?

In de keuken werd gefluisterd, er was iets gaande, dat begreep Tuintje ook wel, men verborg iets voor haar, altijd hielden grote mensen iets achter voor kinderen. Ze zou ook groot willen zijn en alles weten, niet weten voelt raar het gaf een onveilig gevoel. Die blikken die grote mensen wisselden, alsof ze het niet door had en het: kleine potjes hebben grote oren…….

De kat kwam bij haar zitten en ging op zijn rug liggen en vouwde zich helemaal open, rijp om geaaid te worden………..

De radio op de achtergrond zoemde dat de man die aan zee dood was gevonden omgekomen was door een misdrijf………Men vroeg ooggetuigen.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder Kruisbergstrand