Deel 7 De tijd.

Wat er aan vooraf ging…..

Deel 1 t/m 6

20180909_163709

De oude nog zelfstandige wonende Stien was gevallen, juist op Oudjaarsavond en helaas kon ze op eigen kracht niet meer opstaan. Ze had het voortijdig afgestoken vuurwerk gehoord en op de radio jengelde het dat het bijna 24.00 uur werd, een nieuw jaar een nieuw tijdperk volgens Stien. Ze had allerlei geluiden geregistreerd maar was ongemerkt in een slaap gezakt en tegen de ochtend werd ze wakker, koud en nat, ze had haar plasje laten lopen…….

Vaag dacht ze buiten de stem van Engeltje te horen en autoportieren klapten dicht. Er werd gebeld aan de deur van Stien, er werd geklopt, een kinderknuistje…….. Maar Stien kon niet reageren, haar stem was weg, gedachten waren anders, maar op haar lippen het woord Engeltje.

Die kleine Engel was daadkrachtig, moeder moest weten dat Stien niet opendeed, dat Engeltje nu echt Nieuwjaar wilde wensen. Maar de moeder van Engel was druk met de kater die ze de vorige avond had opgelopen en maande Engeltje maar voor zichzelf te zorgen, mama moest slapen. En daar ging haar hulp, moeder was de sleutel om dit probleem op te lossen. Op mama’s mobiel deed Engeltje wat Stien haar ooit had geleerd als Engeltje in nood zou zijn, ze belde 112.

Engeltje had Stien gered, vanuit haar slaapkamer raam, zag ze Stien op een bedje met wieltjes wegrijden en in een auto gestopt worden en terwijl de auto met felle kleuren wegreed met een sirene aan, stond een agent bij het huis van Engeltje aan te bellen.

 

Trudy.

Met veel vertraging is dit deel nu eindelijk geplaatst. Zal niet zo veel meer kunnen bloggen als voor de brand, niet zo veel meer kunnen lezen bij anderen, mijn tijd, mijn eigen speelruimte in dit leven is zeer beperkt geworden, maar ik ben wel blij dat het me wel zo af en toe lukt. Het zal meer in de weekenden zijn en in de vakanties. Dank voor alle lieve reacties. De groep mensen die al een tijd bij mij komt lezen kan ik alleen maar zeggen, dank daarvoor en wat beginnen we al oud te worden. We hebben toch een band met elkaar opgebouwd en al heel wat jaren gedeeld. Hans Bank ken ik al van ongeveer 2005 en dat is al best wel lang geleden en Cor leerde ik kennen op het Volkskrantweblog ( 2007 ) en ik viel voor zijn prachtige melancholische gedichten en verhalen en dan al die anderen, soms nog maar net leren kennen en Marion Maas met haar prachtige kunst en Burro, met het ezeltje op zijn weblog en de vrouw Antoinette die zo prachtig over de natuur en stenen schrijft gelardeerd met prachtige foto’s, met een lieve vogel in prachtige kleuren, die zelf niet meer blogt, maar nog wel bij mij een teken van leven achter laat. Zo zijn er hier zoveel bijzondere mensen, dank lieve mensen, het maakt me gelukkig, nee, ik ben niet Rotterdam en de Bijlmer vergeten, hahah!

Foto: Trudy den Herder, Castricum het weiland.

Nieuwjaar. Deel 5 van De tijd.

Er werd mist verwacht in de avond, zei de stem uit de radio. Mist, maar geen visite bij Stien, hooguit zou het engeltje van de buren nog even komen snoepen, maar de kans was klein, vorig jaar was ze wel even geweest, ze had haar feestjurk al aan gehad en haar mama had haar even naar tante Stien gestuurd, kon mama nog even haren krullen en nagels lakken.

Engeltje werd om half zeven opgehaald, ze was een uurtje binnen geweest, maar haar feestjurkje was vies geworden, een klein vlekje van het glaasje bowl en de  moeder van de engel had moord en brand geschreeuwd, dus dit jaar was de kans klein.

Haar oliebollen waren goed gelukt, ze had er twee tijdens het bakken geproefd en nu zat ze vol. Op de tafel stonden drie bollen te glunderen, voor engeltje. De rest stond in haar koele keuken, te wachten op………?

oliebollen

De t.v. zond die avond niks bijzonders uit, had Stien al gezien, maar de radio zond een conference uit van die blinde presentator, Vincent Bijlo, die hoorde ze graag, ze zou in haar leunstoel, met een bol op schoot naar hem luisteren en dan op tijd het bed opzoeken, het nieuwe jaar, het zou wat, kon ze de tijd maar afremmen, het ging veel te snel.

Ze dacht terug aan al die mensen die nare herinneringen hadden aan de nieuwjaarsnacht, de Volendamse bevolking die hun jeugd verbrand zag wegvoeren en Stien zelf, die op Nieuwjaarsdag haar pas geboren baby verloor, zo lang geleden, de wond was dicht, maar het litteken trok, trok altijd en zeker deze dagen, dan stond het in vuur en vlam.

20180909_163716

 

Foto’s: Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy Den Herder

Gedicht: Trudy Den Herder

Oudjaar

Oud zeer, oud zeer

De wond is dicht

Maar het blijft altijd

Schrijnen, kloppen en jeuken

Krijgt alle aandacht

Want verder is er weinig meer….

Trudy.

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

 

Vuurwerk, deel 4 van De tijd.

gele trein

Het buurmeisje had die middag zalig in het mooie doosje zitten neuzen, een doosje dat altijd de aandacht trekt van het jonge grut…. knoopjes, kantjes speldjes, ringen, armbandjes, haarspelden en alles wat klein is en in een doosje gekoesterd dient te worden, vooral de glazen knoopjes hadden de belangstelling van die mooie engel, ze vroeg het niet, want het kind was keurig opgevoed, maar Stien las het in die gretige ogen en die belangstellende vingers die alles aaiden en oppoetsten woog en wiegden..

 

“Neem maar mee wat je mooi vindt lieverd, tante gebruikt het toch niet meer.” 

Stralende ogen die naar Stien keken, de schat nam heel bescheiden een knoop mee, wel een hele mooie… Stien kreeg een dikke warme knuffel en daar ging die lieverd weer naar haar mama.

Stien was stram geworden en terwijl ze naar het raam liep, zag ze dat de sneeuw die voorspeld was, al was gekomen, op de achtergrond het knallen van vroeg ontsnapt vuurwerk…. Het vuurwerk klonk bijna sprookjesachtig met de sneeuw als dempend dekentje.

sneeuw

Daar ging haar reisje met de trein naar een volgend dorp, daar was een winkel dadelijk langs het spoor, dat maakte het boodschappen doen voor haar makkelijk, maar met die sneeuw kon ze de deur niet uit, dat werd te link, ze kon uitglijden, ze kon vast komen te zitten tussen twee dorpen, want sneeuw en de trein gingen niet goed samen, dat was haar ervaring van jaren……

intel

Ze had morgen nog, oudejaarsdag, dan zou ze de laatste dingen halen en zeker de bubbels, de bollen bakte ze zelf, dat was haar trots.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

Deel 3