Deel 6 De tijd. De val………

20181103_155613

Stien hoorde auto’s stoppen, mensen die uitstapten, auto’s die wegreden en het vuurwerk dat al voor twaalf uur werd afgestoken, maar zien deed ze het niet. Ze had het koud en er was niets dat ze over zich heen kon trekken, ze kreeg dorst, maar dat was pas de volgende ochtend, Nieuwjaarsdag. De radio stond aan en de goed bedoelde wensen vulden haar huisje. De telefoon ging, maar ze kon niet opnemen. Straks zou de koning iets zeggen op tv, zou het Nieuwjaarsconcert worden uitgezonden en het Schans springen, maar zou ze dan alweer in haar stoel zitten?

De klok hoorde ze tikken en slaan, maar wat ze ook probeerde zelf kon ze niet meer omhoog komen…….

Hoorde ze buiten engeltje?

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

 

De tijd vliegt……

En ik kan nog steeds niet vliegen!

De twee weken vakantie zijn zo snel voorbij gegaan, ik zit al bijna de hele nieuwe week te werken aan mijn nieuwe lessen die ik geef na de zondag. Kijk ook regelmatig op mijn mail, want mijn klas gaat spoedig diplomeren en daar heb ik veel nakijkwerk aan.

Maar afgelopen maandag stond ik nog in de vakantiemodus en rond het middaguur ontving ik een app van Annemiek ze kwam naar Zaandam, of ik ook zin had, ze zou me trakteren op een lunch……Schortje af en jas aan. Miste net de trein, maar toch duurde het niet lang of daar stond ze. We hadden een gezellige middag, eten, winkelen, praten, lachen, dankjewel lieverd.

Nog even dan staat ze met de band in de Beemster. Ga, natuurlijk heen.Rosedale

De poster!

Omdat ik nu ook op mijn mobiel kan schrijven en mijn weblog kan openen, zag ik vandaag pas op de pc, hoe groot mijn nieuwste foto is, pffffffffffffffffffffffffff, dat is wel even schrikken. Was ik wel op maandag in de haast mijn O.V. kaart verloren, zulke dingen heb ik wel vaker, maar gelukkig is de nieuwe vandaag gekomen met de trein (grapje) dus post. Elf euro, was al de tweede keer in 2019

ov

Buiten regen, maar heb toch lekker boodschappen gedaan, dat vind ik altijd zo leuk en de mevrouw waar ik vannacht van droomde kwam ik tegen onderweg, het is dat ze me riep, anders was het me niet opgevallen, wonderlijke zaken…….

Verder netjes naar de kapper geweest gister, nou dat is altijd een weldaad van rust.

 

 

Trudy Den Herder.

Nieuwjaar. Deel 5 van De tijd.

Er werd mist verwacht in de avond, zei de stem uit de radio. Mist, maar geen visite bij Stien, hooguit zou het engeltje van de buren nog even komen snoepen, maar de kans was klein, vorig jaar was ze wel even geweest, ze had haar feestjurk al aan gehad en haar mama had haar even naar tante Stien gestuurd, kon mama nog even haren krullen en nagels lakken.

Engeltje werd om half zeven opgehaald, ze was een uurtje binnen geweest, maar haar feestjurkje was vies geworden, een klein vlekje van het glaasje bowl en de  moeder van de engel had moord en brand geschreeuwd, dus dit jaar was de kans klein.

Haar oliebollen waren goed gelukt, ze had er twee tijdens het bakken geproefd en nu zat ze vol. Op de tafel stonden drie bollen te glunderen, voor engeltje. De rest stond in haar koele keuken, te wachten op………?

oliebollen

De t.v. zond die avond niks bijzonders uit, had Stien al gezien, maar de radio zond een conference uit van die blinde presentator, Vincent Bijlo, die hoorde ze graag, ze zou in haar leunstoel, met een bol op schoot naar hem luisteren en dan op tijd het bed opzoeken, het nieuwe jaar, het zou wat, kon ze de tijd maar afremmen, het ging veel te snel.

Ze dacht terug aan al die mensen die nare herinneringen hadden aan de nieuwjaarsnacht, de Volendamse bevolking die hun jeugd verbrand zag wegvoeren en Stien zelf, die op Nieuwjaarsdag haar pas geboren baby verloor, zo lang geleden, de wond was dicht, maar het litteken trok, trok altijd en zeker deze dagen, dan stond het in vuur en vlam.

20180909_163716

 

Foto’s: Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy Den Herder

Gedicht: Trudy Den Herder

Oudjaar

Oud zeer, oud zeer

De wond is dicht

Maar het blijft altijd

Schrijnen, kloppen en jeuken

Krijgt alle aandacht

Want verder is er weinig meer….

Trudy.

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

 

Vuurwerk, deel 4 van De tijd.

gele trein

Het buurmeisje had die middag zalig in het mooie doosje zitten neuzen, een doosje dat altijd de aandacht trekt van het jonge grut…. knoopjes, kantjes speldjes, ringen, armbandjes, haarspelden en alles wat klein is en in een doosje gekoesterd dient te worden, vooral de glazen knoopjes hadden de belangstelling van die mooie engel, ze vroeg het niet, want het kind was keurig opgevoed, maar Stien las het in die gretige ogen en die belangstellende vingers die alles aaiden en oppoetsten woog en wiegden..

 

“Neem maar mee wat je mooi vindt lieverd, tante gebruikt het toch niet meer.” 

Stralende ogen die naar Stien keken, de schat nam heel bescheiden een knoop mee, wel een hele mooie… Stien kreeg een dikke warme knuffel en daar ging die lieverd weer naar haar mama.

Stien was stram geworden en terwijl ze naar het raam liep, zag ze dat de sneeuw die voorspeld was, al was gekomen, op de achtergrond het knallen van vroeg ontsnapt vuurwerk…. Het vuurwerk klonk bijna sprookjesachtig met de sneeuw als dempend dekentje.

sneeuw

Daar ging haar reisje met de trein naar een volgend dorp, daar was een winkel dadelijk langs het spoor, dat maakte het boodschappen doen voor haar makkelijk, maar met die sneeuw kon ze de deur niet uit, dat werd te link, ze kon uitglijden, ze kon vast komen te zitten tussen twee dorpen, want sneeuw en de trein gingen niet goed samen, dat was haar ervaring van jaren……

intel

Ze had morgen nog, oudejaarsdag, dan zou ze de laatste dingen halen en zeker de bubbels, de bollen bakte ze zelf, dat was haar trots.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Het doosje. Deel 3 van De tijd.

Ze was binnengekomen in opperste opwinding, wat ze droeg, koesterde ze met haar kleine handjes, gouden krullen tot ver over haar schoudertjes huppelden vrolijk mee……

oma_en_blancie_2009

“Tante Stien, tante Stien, kijk eens wat ik voor u heb!” Buurmeisje was bijna binnen komen vallen met het schoteltje met het aardappelhart, het hart balanceerde op het kleine schoteltje, het kerstschoteltje, bij de laatste stap voor haar leunstoel, was het hart bijna gevallen, maar Stien kon het hart nog juist op het schoteltje houden en haar tranen kon ze amper bedwingen, wat een lief gebaar, zo simpel, maar wel de mooiste kerstgroet ooit gekregen.

Buurmeisje was al weer afgeleid, ze had haar gevonden aardappelhart aan tante Stien gegeven en was alweer verder met haar gedachten….. het doosje op de tafel naast tante Stien, een doosje met een engeltje op het deksel, een blauw doosje, een schoonheid, kant aan de randjes.

“Tante wat een mooi doosje.” De staande klok gaf geluid, de kat dook weg in zijn vacht en verder was het doodstil……..

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

De tijd. Deel 2 Het fitte brein.

fitte brein Aard

fitte brein erik

Ze was een stuk ouder dan de mannen, maar ze had van ze genoten, mogelijk werd het haar laatste uitje op niveau, mogelijk kwam ze spoedig haar straat niet meer uit.

Aard had haar en al die anderen mensen die middag verteld over het blijven bewegen, het genoeg water drinken en dan niet uit een flesje, maar gewoon uit de kraan en in een glas. Hij had een foto op het grote doek getoond, een foto van een gezette man met bier in de handen, het was hijzelf geweest, maar hij had zich herpakt en het was te zien, van een afstandje leek hij de jonge god van weleer… ja, dat deed hij goed, ze was ongeveer tien jaar ouder, maar was niet zo fit geweest op zijn leeftijd, dat wist ze zeker. Ze had vroeger genoten van die man, je was voor Aard, of voor Keessie, maar voor haar had dit nooit gegolden, ze was voor alle twee. Ze hadden ook alle twee haar hart gestolen, Keessie met de muts van zijn overleden moeder, en Aard die zijn bruidje  na ongeveer zes weken verloor, wat een verdriet allemaal.

Op de bank, pan soep op het vuur en de standen bijhouden op de dubbele pagina van de krant, samen met haar familie reed ze elke bocht mee, steeds scherper en alles in zwart wit, bij elk nieuw paar werd voor de start verteld wie in het zwart en wie in het wit reed, anders waren de mannen haast niet te onderscheiden.

Erik was nog steeds de springkikker die hij altijd in het openbare leven was, zag je hem te vaak, dan werd je misselijk, “Ja,…… u reageert niet, wilt u reageren als u het ook ziet!” Erik werd irritant, Erik verstoorde de innerlijke rust van de bezoekers, door ze steeds op te poken, door steeds om een reactie te vragen, maar zijn boodschap kwam wel aan. De dia van de hersenen goed doorbloed na beweging had ze het mooist gevonden.

Dus elke ochtend lag ze op een yogamatje oefeningen te doen, alleen al om op het yogamatje te komen was een avontuur, maar ze moest toegeven, alles wat nu op de grond viel, werd gemakkelijker opgepakt, het hielp, bewegen maakte haar weer fitter en jonger en minder afhankelijk. Haar geest werd ook weer scherp. Ja, dat laatste uitje aan de arm van haar jongere studievriend had haar goed gedaan, was juist op tijd gekomen.

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder ( Het fitte brein 2019 Rai )

Deel 1