Virus hoofdstuk 1 deel 3

58379734_119149059272122_8231753058455912448_n

3

Pas in de avond zag ik mijn lieve tweeling weer, gelukkig! Wat had ik me daar een zorgen over gemaakt, nu alleen nog de knagende zorg om mijn moeder, waar was ze, leefde ze nog? Ik zag steeds haar lieve gezicht voor me. We werden met veel vrouwen in een grote zaal gelaten en op een mega scherm zagen we het hoofd van onze minister van Gezondheidzorg. Vreemd, mijn ogen registreerden geen mannen, waarom waren hier geen mannen? “Zitten nu!” Maande een geagiteerde stem. De stem hoorde bij een stevige vrouw in een soort van uniform, ze had een stok met een lampje in het midden in haar handen, wilde ze me slaan? 

Snel en bijna zonder geluid werden alle vrouwen naar een stoel verwezen en begon het beeld op het scherm te lopen…… De minister van gezondheidszorg had ons kort en bondig uitgelegd dat een nieuw virus de aarde had getroffen, het was al in verschillende werelddelen opgedoken en de uitwerking van dit virus was gruwelijk. De hele mensheid zou uitsterven.

Decennialang had men gehoopt dat we bij het uitbreken van dit virus al naar Mars zouden kunnen emigreren, maar helaas, was dit immense project keer op keer vertraagd en ook al zouden in 2020 veel onbemande vluchten uit verschillende landen naar Mars gaan, een bemande vlucht lag nog ver voor ons.

Overal op de wereld waren mensen geselecteerd om te overleven, diep onder de grond verzameld, jonge vruchtbare vrouwen en kinderen die nog makkelijk zouden kunnen wennen aan het leven diep in de aarde. De vrouwen voor het baren, de kinderen om het leven dragelijk te houden, kinderen die nog zo jong waren dat ze nog konden wennen aan dit leven in de diepe schoot van moeder Aarde, maar 00k nog de taal en gebruiken van boven de aarde kenden.

 

Zilvertje.

 

Foto: Zilvertje, bij Akersloot in de wei.

Virus 1

Virus 2

 

Virus. Hoofdstuk 1 deel 2

Marion maas sluis

 

2

Buiten voelde ik dadelijk een blinddoek voor mijn ogen, strak en ruw en mijn armen en benen werden vastgebonden, het ging razendsnel, ik wist nog te roepen om hulp en naar mam! Gaat het goed! Ben je er ook? En ik riep om Tim en Tuintje en daarna werd het donker………..

Tijdens het bijkomen was ik even de kluts kwijt en ik had het gevoel van een enorme kater, ik probeerde de puzzel weer compleet te maken en mijn ogen zochten naar mijn kinderen……Waar ik was, ik had geen idee, het was vooral stil en donker wel merkte ik dat mijn bovenarm vreemd gloeide en pijn deed en bij nader onderzoek concludeerde ik, dat ze me wat hadden ingespoten.

Het wachten in het nare kamertje duurde lang, af en toe viel ik in een slaap. Mijn moeder, mijn kinderen, mijn gezellige avond, mijn haar…..mijn hand voelde op mijn hoofd een stugge massa en het stonk door de haarverf en het brandde op mijn hoofdhuid.

 

Zilvertje.

Deel 1 van hoofdstuk 1

Foto: het mooie werk van Marion Maas is door lijstenmaker Slort Krommenie, in een mooie lijst gezet, staat nog ingepakt, mijn nieuwe boor heeft een Poolse gebruiksaanwijzing en geen batterijen in de oplader, dus ik moet nog even geduld hebben, eerst maandag zorgen voor oplaadbare batterijen en dan proberen of ik de boor begrijp, alles zit heel strak en is anders dan de boor die verloren ging in de brand……

Virus!

Hoofdstuk 1

De ontvoering.

Trudy 2020 bij Annemiek

1

Het was op een gewone zaterdag, vlak na de feestdagen in het jaar 2020. Een harde bons op de deur, alsof de bel niet bestond. Mijn moeder die op visite was, nog een logee van de kerstdagen die overbleef omdat het zo gezellig was, deed open, want ik stond onder de douche mijn haar een verfje te geven omdat ik in de avond een feestelijke moment had met Het Gezellige Gezelschap, een overblijfsel van mijn studie aan de Vu in Amsterdam. Mama had me aangeboden langer te blijven omdat ik dan geen oppas hoefde te regelen voor Tim en Tuin, mijn tweeling van vier jaar. Van Tim en Tuin hoorden ik in de avond dat mijn moeder wreed werd weggeduwd, ze viel, met haar gezicht tegen de grote kapstok met ombouw, ze had gebloed.

Met de verf nog intrekkend en hier en daar een roodbruine veeg die ineens opbloeide, wat je altijd hebt als je zelf je haar kleurt, zag ik in een flits in de spiegel dat ik werd meegetrokken door drie mannen in beschermende kleding. Ruw verlieten we via de achterdeur mijn huisje en mijn moeder heb ik nooit meer gezien.

Zilvertje, met een nieuw vervolgverhaal en zal ze het einde nu eindelijk halen?

Fotograaf: Blanca-Maria, in de tuin van Annemieke.

Een gewone kater?

Luffy

 

Als ik in de morgen wakker word

Ligt er een hoopje liefde aan het voeteneinde

Nooit op mijn benen

Nooit plaats innemend

Die lastig zou zijn voor mij

 

Als je dan je oogjes open doet

En miauwt als groet

Voel ik mij een prinses

Jij leert mij een wijze les

 

Liefde is een wonder

En zeker die van mens tot dier

Vroeger vond ik alle dieren lief, op afstand

Maar eentje op mijn bed?

 

Had hem dadelijk, het huis uitgezet!

Maar nu koester ik dat warme hoopje, die kleine kattenvent

Je hoort bij de liefste dingen in mijn leven

Ook al weet ik dat je een bloeddorstige smeerlap bent.

 

Zilvertje.

 

 

Paprikasoep.

papikasoep

 
In de pan, pruttelt de paprikasoep, de paprika’s zijn hier steeds in de aanbieding, nu de puntpaprika’s en als er iets in de aanbieding is, maak ik er ook graag soep van, ik ben dol op soep. Het is leuk en gezellig werk, en is zo klaar en heel gezond.

Ik denk maar zo dat wat jaren in een blik of pak zit, kan toch nooit gezond zijn? En je ziet niet wat ze er in doen. Wat ik er in doe weet ik wel, paprika, wortel, ui, knoflook, tijm, vers uit het potje en peterselie, en nog zo wat geheime ingrediënten, want ik wil wel de lekkerste soep maken. Ik pureer de soep nooit, dat kost maar stroom en een beetje kauwen is goed voor een mens.

Wat we nog meer gaan eten weet ik nog niet, mijn koelkast is vol, want morgen, maandag begint mijn eerste dag op een nieuwe school, ik heb er veel zin in, vond het zo gezellig en warm bij het solliciteren. Dus omdat ik 40 uur in de week werk, heb ik bijna alles in huis voor een hele week, wat een rijkdom is dat, ik zou het elke andere vrouw in elk ander land gunnen, een fijne baan en een koelkast vol.

Trudy.

Het Rijksmuseum.

Betty 2

Dinsdag was ik met Annemieke in het Rijksmuseum, de andere kinderen wilden of konden niet mee en nu moest het gebeuren, mijn kaartjes hadden een houdbaarheidsdatum.

Annemieke zag ik al in Zaandam, samen verder met de trein en de tram. Voor het station in Amsterdam ligt de weg weer vreselijk open, wat een megaklus is en wordt daar verzet. In 2002 was het zeker al aan de gang, als ik terug denk, wat is er veel gebeurd in al die jaren en nu ben ik een dame van 61, waar blijft de tijd.

Zelf had ik een wens, ik wilde de Nachtwacht zien, het glaswerk en de poppenhuizen en ik heb er van genoten. Een hoofd zit snel vol, je kunt niet alles zien en dat zou ook niet leuk zijn. We hebben nog wel het staartje van de uitverkoop meegenomen en ik vond een jurk voor de helft van de prijs van Betty Barclay, hoera. ( foto )

Betty Barclay

Op de heenweg hebben we ontbijtje gedaan op perron 2, daar is het zo luxe en lekker en op de terugweg hebben we gegeten op het Rembandplein, we waren moe, op de terugweg geen tram genomen, maar genoten van de stad, die gelukkig niet zo druk was als de keer dat we samen naar een congres gingen, komt dit door Corona?

Trudy.

 

vogels-zwerm-zee-pixabay-3936392

Bron foto: 

 

Voorjaar vliegt aan…

Ze komen terug op gingen niet..
Het weer is in de war
Ze vliegen figuren in de lucht
En telkens neemt een ander de leiding
Mijn nek zeer van het kijken
Mijn ogen schieten alle kanten op
De hele vloedlijn kijkt omhoog
Ze worden kleiner zegt de wetenschap
En dat is allemaal onze schuld

Trudy.