Deel 7 De tijd.

Wat er aan vooraf ging…..

Deel 1 t/m 6

20180909_163709

De oude nog zelfstandige wonende Stien was gevallen, juist op Oudjaarsavond en helaas kon ze op eigen kracht niet meer opstaan. Ze had het voortijdig afgestoken vuurwerk gehoord en op de radio jengelde het dat het bijna 24.00 uur werd, een nieuw jaar een nieuw tijdperk volgens Stien. Ze had allerlei geluiden geregistreerd maar was ongemerkt in een slaap gezakt en tegen de ochtend werd ze wakker, koud en nat, ze had haar plasje laten lopen…….

Vaag dacht ze buiten de stem van Engeltje te horen en autoportieren klapten dicht. Er werd gebeld aan de deur van Stien, er werd geklopt, een kinderknuistje…….. Maar Stien kon niet reageren, haar stem was weg, gedachten waren anders, maar op haar lippen het woord Engeltje.

Die kleine Engel was daadkrachtig, moeder moest weten dat Stien niet opendeed, dat Engeltje nu echt Nieuwjaar wilde wensen. Maar de moeder van Engel was druk met de kater die ze de vorige avond had opgelopen en maande Engeltje maar voor zichzelf te zorgen, mama moest slapen. En daar ging haar hulp, moeder was de sleutel om dit probleem op te lossen. Op mama’s mobiel deed Engeltje wat Stien haar ooit had geleerd als Engeltje in nood zou zijn, ze belde 112.

Engeltje had Stien gered, vanuit haar slaapkamer raam, zag ze Stien op een bedje met wieltjes wegrijden en in een auto gestopt worden en terwijl de auto met felle kleuren wegreed met een sirene aan, stond een agent bij het huis van Engeltje aan te bellen.

 

Trudy.

Met veel vertraging is dit deel nu eindelijk geplaatst. Zal niet zo veel meer kunnen bloggen als voor de brand, niet zo veel meer kunnen lezen bij anderen, mijn tijd, mijn eigen speelruimte in dit leven is zeer beperkt geworden, maar ik ben wel blij dat het me wel zo af en toe lukt. Het zal meer in de weekenden zijn en in de vakanties. Dank voor alle lieve reacties. De groep mensen die al een tijd bij mij komt lezen kan ik alleen maar zeggen, dank daarvoor en wat beginnen we al oud te worden. We hebben toch een band met elkaar opgebouwd en al heel wat jaren gedeeld. Hans Bank ken ik al van ongeveer 2005 en dat is al best wel lang geleden en Cor leerde ik kennen op het Volkskrantweblog ( 2007 ) en ik viel voor zijn prachtige melancholische gedichten en verhalen en dan al die anderen, soms nog maar net leren kennen en Marion Maas met haar prachtige kunst en Burro, met het ezeltje op zijn weblog en de vrouw Antoinette die zo prachtig over de natuur en stenen schrijft gelardeerd met prachtige foto’s, met een lieve vogel in prachtige kleuren, die zelf niet meer blogt, maar nog wel bij mij een teken van leven achter laat. Zo zijn er hier zoveel bijzondere mensen, dank lieve mensen, het maakt me gelukkig, nee, ik ben niet Rotterdam en de Bijlmer vergeten, hahah!

Foto: Trudy den Herder, Castricum het weiland.