Nieuwjaar. Deel 5 van De tijd.

Er werd mist verwacht in de avond, zei de stem uit de radio. Mist, maar geen visite bij Stien, hooguit zou het engeltje van de buren nog even komen snoepen, maar de kans was klein, vorig jaar was ze wel even geweest, ze had haar feestjurk al aan gehad en haar mama had haar even naar tante Stien gestuurd, kon mama nog even haren krullen en nagels lakken.

Engeltje werd om half zeven opgehaald, ze was een uurtje binnen geweest, maar haar feestjurkje was vies geworden, een klein vlekje van het glaasje bowl en de  moeder van de engel had moord en brand geschreeuwd, dus dit jaar was de kans klein.

Haar oliebollen waren goed gelukt, ze had er twee tijdens het bakken geproefd en nu zat ze vol. Op de tafel stonden drie bollen te glunderen, voor engeltje. De rest stond in haar koele keuken, te wachten op………?

oliebollen

De t.v. zond die avond niks bijzonders uit, had Stien al gezien, maar de radio zond een conference uit van die blinde presentator, Vincent Bijlo, die hoorde ze graag, ze zou in haar leunstoel, met een bol op schoot naar hem luisteren en dan op tijd het bed opzoeken, het nieuwe jaar, het zou wat, kon ze de tijd maar afremmen, het ging veel te snel.

Ze dacht terug aan al die mensen die nare herinneringen hadden aan de nieuwjaarsnacht, de Volendamse bevolking die hun jeugd verbrand zag wegvoeren en Stien zelf, die op Nieuwjaarsdag haar pas geboren baby verloor, zo lang geleden, de wond was dicht, maar het litteken trok, trok altijd en zeker deze dagen, dan stond het in vuur en vlam.

20180909_163716

 

Foto’s: Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy Den Herder

Gedicht: Trudy Den Herder

Oudjaar

Oud zeer, oud zeer

De wond is dicht

Maar het blijft altijd

Schrijnen, kloppen en jeuken

Krijgt alle aandacht

Want verder is er weinig meer….

Trudy.

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

 

Vuurwerk, deel 4 van De tijd.

gele trein

Het buurmeisje had die middag zalig in het mooie doosje zitten neuzen, een doosje dat altijd de aandacht trekt van het jonge grut…. knoopjes, kantjes speldjes, ringen, armbandjes, haarspelden en alles wat klein is en in een doosje gekoesterd dient te worden, vooral de glazen knoopjes hadden de belangstelling van die mooie engel, ze vroeg het niet, want het kind was keurig opgevoed, maar Stien las het in die gretige ogen en die belangstellende vingers die alles aaiden en oppoetsten woog en wiegden..

 

“Neem maar mee wat je mooi vindt lieverd, tante gebruikt het toch niet meer.” 

Stralende ogen die naar Stien keken, de schat nam heel bescheiden een knoop mee, wel een hele mooie… Stien kreeg een dikke warme knuffel en daar ging die lieverd weer naar haar mama.

Stien was stram geworden en terwijl ze naar het raam liep, zag ze dat de sneeuw die voorspeld was, al was gekomen, op de achtergrond het knallen van vroeg ontsnapt vuurwerk…. Het vuurwerk klonk bijna sprookjesachtig met de sneeuw als dempend dekentje.

sneeuw

Daar ging haar reisje met de trein naar een volgend dorp, daar was een winkel dadelijk langs het spoor, dat maakte het boodschappen doen voor haar makkelijk, maar met die sneeuw kon ze de deur niet uit, dat werd te link, ze kon uitglijden, ze kon vast komen te zitten tussen twee dorpen, want sneeuw en de trein gingen niet goed samen, dat was haar ervaring van jaren……

intel

Ze had morgen nog, oudejaarsdag, dan zou ze de laatste dingen halen en zeker de bubbels, de bollen bakte ze zelf, dat was haar trots.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Het doosje. Deel 3 van De tijd.

Ze was binnengekomen in opperste opwinding, wat ze droeg, koesterde ze met haar kleine handjes, gouden krullen tot ver over haar schoudertjes huppelden vrolijk mee……

oma_en_blancie_2009

“Tante Stien, tante Stien, kijk eens wat ik voor u heb!” Buurmeisje was bijna binnen komen vallen met het schoteltje met het aardappelhart, het hart balanceerde op het kleine schoteltje, het kerstschoteltje, bij de laatste stap voor haar leunstoel, was het hart bijna gevallen, maar Stien kon het hart nog juist op het schoteltje houden en haar tranen kon ze amper bedwingen, wat een lief gebaar, zo simpel, maar wel de mooiste kerstgroet ooit gekregen.

Buurmeisje was al weer afgeleid, ze had haar gevonden aardappelhart aan tante Stien gegeven en was alweer verder met haar gedachten….. het doosje op de tafel naast tante Stien, een doosje met een engeltje op het deksel, een blauw doosje, een schoonheid, kant aan de randjes.

“Tante wat een mooi doosje.” De staande klok gaf geluid, de kat dook weg in zijn vacht en verder was het doodstil……..

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

De tijd. Deel 2 Het fitte brein.

fitte brein Aard

fitte brein erik

Ze was een stuk ouder dan de mannen, maar ze had van ze genoten, mogelijk werd het haar laatste uitje op niveau, mogelijk kwam ze spoedig haar straat niet meer uit.

Aard had haar en al die anderen mensen die middag verteld over het blijven bewegen, het genoeg water drinken en dan niet uit een flesje, maar gewoon uit de kraan en in een glas. Hij had een foto op het grote doek getoond, een foto van een gezette man met bier in de handen, het was hijzelf geweest, maar hij had zich herpakt en het was te zien, van een afstandje leek hij de jonge god van weleer… ja, dat deed hij goed, ze was ongeveer tien jaar ouder, maar was niet zo fit geweest op zijn leeftijd, dat wist ze zeker. Ze had vroeger genoten van die man, je was voor Aard, of voor Keessie, maar voor haar had dit nooit gegolden, ze was voor alle twee. Ze hadden ook alle twee haar hart gestolen, Keessie met de muts van zijn overleden moeder, en Aard die zijn bruidje  na ongeveer zes weken verloor, wat een verdriet allemaal.

Op de bank, pan soep op het vuur en de standen bijhouden op de dubbele pagina van de krant, samen met haar familie reed ze elke bocht mee, steeds scherper en alles in zwart wit, bij elk nieuw paar werd voor de start verteld wie in het zwart en wie in het wit reed, anders waren de mannen haast niet te onderscheiden.

Erik was nog steeds de springkikker die hij altijd in het openbare leven was, zag je hem te vaak, dan werd je misselijk, “Ja,…… u reageert niet, wilt u reageren als u het ook ziet!” Erik werd irritant, Erik verstoorde de innerlijke rust van de bezoekers, door ze steeds op te poken, door steeds om een reactie te vragen, maar zijn boodschap kwam wel aan. De dia van de hersenen goed doorbloed na beweging had ze het mooist gevonden.

Dus elke ochtend lag ze op een yogamatje oefeningen te doen, alleen al om op het yogamatje te komen was een avontuur, maar ze moest toegeven, alles wat nu op de grond viel, werd gemakkelijker opgepakt, het hielp, bewegen maakte haar weer fitter en jonger en minder afhankelijk. Haar geest werd ook weer scherp. Ja, dat laatste uitje aan de arm van haar jongere studievriend had haar goed gedaan, was juist op tijd gekomen.

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder ( Het fitte brein 2019 Rai )

Deel 1

 

 

 

Bij vader op bezoek, deel 12 Hij is het!

20180909_163720

Lidy had haar man als vermist opgegeven en op dat moment ging het snel, met een dag kwam de bevestiging dat het ook om hem ging, de man die dood aan zee lag, was haar man……… De familierechercheurs gingen bij de families langs en er werden vragen gesteld en men greep in het duister. De oude vader bij wie hij voor zover ze nu konden natrekken voor het laatst op bezoek was geweest, werd op de hoogte gebracht, de oude man die zelf een nare ervaring achter de rug had omdat hij in het verzorgingstehuis uit bed was gevallen, schudde zacht het hoofd, onbegrip, verdriet, vooral ook omdat hij hem die laatste keer niet had kunnen vasthouden….nooit meer zou kunnen vasthouden…..

En op dit punt werd ik er bij geroepen, ik werk al zo een jaar of dertig op het Ministerie Van Onmogelijke Zaken en die wordt geacht dit op te lossen. Politie wekt vaak argwaan, denkt in tunnels, heeft ook eigen belang en ik heb wel verantwoording af te leggen, maar niet aan veel mensen, ik ben vrij in mijn doen en laten en leg verantwoording af bij, ach laat maar, je hoeft ook niet alles te weten. Ik vertel het je ook alleen maar zodat je later weet wat je moeder allemaal deed en waarom ze vaak zo vaak en lang van huis was.

Op weg naar Lidy, de vrouw van de dode man, had ik keihard de radio aan, ik ben dol op Italiaanse nummers, vooral hele oude, ik zing ze mee, ik galm ze mee, ik blèr in de bochten harder, maar had wel door dat een auto mij in de gaten hield, ik deed een test, en stopte even bij een plaats waar geen hond stopt, ik rommelde wat aan mijn kofferbak en ja, de auto die steeds ver achter me reed, stopte ook…………………………

 

Foto: Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 11

hier met je wandelen

Aan een muur van het politiebureau op de kamer van moordzaken had men een wand vol gehangen met strandfoto’s met een dode man, met pijlen en vraagtekens, wie is de dode man? Aanknopingspunten, namen, tijden, maar men bleef maar zitten met allemaal losse eindjes. Ieder had zijn taak, Anna was gevraagd alle vermissingen na te gaan en Ton ging alle beelden na die of door mensen waren opgenomen met de mobiel of door camera’s uit de wijde omgeving. Alle ooggetuigenverklaringen werden nog eens doorgevlooid, wat zagen ze nou over het hoofd?

Lidy had besloten haar vriend toch als vermist op te geven, het duurde niet alleen erg lang, maar het was ook het nare gevoel dat ze kreeg en de kinderen die maar vroegen waar papa was.………..

Bij Tuintje op de camping werd gezocht en camper voor camper en tent voor tent ging men naar binnen en ondertussen lag er een oude man in het ziekenhuis die vroeg aan de dokter of zijn zoon gebeld kon worden, want die wist niet dat zijn vader in het ziekenhuis lag……

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 10 het ziekenhuis.

20180909_163350

Hij dagdroomde van de polders, de prachtige wolkenluchten, zijn eerst kus aan Antje de Vries, hij had haar meegenomen op zijn fiets, op de stang en hij zag dat fiere koppie genieten. De hooispriet in haar mond, juist tussen haar lippen wipte de spriet bij elk woord dat ze zei, bij elke lach, ze was om in te bijten, zijn hele lichaam wilde bijten en hij beet, maar niet te hard, niet te veel, hij wist dat Antje alles wilde, ze was ook overspoeld door de lust, maar hij hield het netjes, liefde en tact was belangrijker dan toegeven aan alles wat je voelt…. het had hem altijd op de been gehouden….. Ze hoefden ook niet te trouwen, daar was hij groos op geweest en hij had haar de ellende ook nooit aan willen doen, je was ten dode opgeschreven in die jaren als je als meisje zwanger werd buiten een huwelijk om. Zijn geduld werd meer dan beloond, een huwelijk van zestig jaar en als ze niet was overledenen waren ze nu nog getrouwd, Antje.

Zijn droom werd ruw verstoord, naast hem begon iets vreselijk te piepen en de kamer stond dadelijk vol met witte jassen….. Hij verbaasde zich er over, zo weinig zorg en aandacht in het verzorgingstehuis en hier in het ziekenhuis een overdaad en dat voor zo een oude kerel als hij……

Hij probeerde nog terug te halen wat vooraf ging aan zijn verblijf hier in het ziekenhuis. Het bezoek van zijn zoon, de stille zoon, de man die weinig zei, die nooit eens vroeg of gaf, maar wel overal zijn afkeuring over uitsprak. Zijn zoon gaf hem niet eens de tijd om even wakker te worden, het was ook zo heet en hij was suf geweest, vast te kort gedronken, hij was ook flink ziek geweest, hoge koorts en allerlei andere malaise. Hij had zijn zoon zo graag even willen vasthouden, even een hart onder de riem willen steken en zeggen, Ik houd van je jongen! Maar hij was zo weer weggeweest.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder Op de fiets naar Annemiek, de polder van de Wormer.

Bij vader op bezoek, deel 9 vragen, vragen en nog eens vragen…..

IMG_0642

Op het bureau van politie was het druk, gillend druk, de grote vraag was, wie was de dode man die bij de strandopgang naar de camping, aan zee was gevonden? De publiekswachtkamer zat vol met mensen van het strand die mogelijk iets hadden gezien, met mensen die meegevraagd waren en mensen die er niks mee te maken hadden, maar om iets anders waren gekomen. Het was drukkend warm, lawaaierig en er hing een nare spanning………..

En de nacht viel en op veel plaatsen was het onrustig, in het bejaardentehuis werd een bewoner op de grond gevonden en mogelijk had hij er al uren geleden en begon al met uitdrogen…….

En bij de dode man thuis, zat zijn vriendin Lidy ongerust te wachten…. zou hij een nieuwe liefde hebben gevonden? Dit was nacht twee dat hij niet thuis kwam, ze overwoog hem als vermist op te geven, maar twijfelde, wat nou als hij vreemd ging en morgen of overmorgen weer voor haar stond? Ze zou nog even wachten…….

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek deel 8 De onooglijke man.

 

IMG_0545

Het strand bij de opgang naar de camping werd pas na een dag vrijgegeven, publiek werd op afstand gehouden en de strandtenthouder die de mensen van de camping al jaren bediende, zag de zonovergoten dag veranderen in een dag met weinig omzet. Wat koffie en broodjes aan de mannen met microfoon en camera, wat wijn aan de mensen van de sterkte arm, maar het waren allemaal zuinige lui die nooit van een fooi hadden gehoord.

 

 

Bij Tuintje thuis was ruzie, de deuren klapten dicht, gescheld en geschreeuw en Tuintje verstopte zich op haar kamertje, deed een prinsessenjurk aan en tekende op een groot vel een bos met allemaal lieve diertjes………

 
Op het hoofdbureau van politie was men hard aan het werk om de identiteit van de man op het strand te achterhalen en het regelen van het DNA-onderzoek. Tuipstra een kleine, dikke en kalende man die door het vele kantoorwerk was scheefgegroeid als een oude boom naar het licht, keek loensend naar alle verzamelde gegevens, de jongere collegae keken van een afstandje naar wat hij deed, het was zo een eigenaardige man, onooglijk, maar wel de beste die er was, ze hadden hem hoog zitten, allemaal.

 
In het verzorgingstehuis was het zo heet, de oudjes leken wel kippen aan het spit, maar zo roken ze niet. Een oude man die op bed lag, probeerde te vergeefs bij zijn alarmbel te komen, de verzorgster had de bel niet in zijn had gegeven, en de bel lag nu op het nachtkastje, maar het kastje stond te ver. Met alle kracht probeerde hij naar de bel te reiken, maar die beste kerel verloor zijn evenwicht en viel met een harde klap op de grond, zijn oude botten waren te broos om te rammelen, ze vergruizelden tijdens de klap op de grond.

Foto: Trudy Den Herder
Verhaal: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 7 Sterrenstof.

IMG_0491

Zachtjes zong Tuintje een liedje, een zelfgemaakt liedje, over sterren en sterrengruis.

De hemelsblauwe gordijnen had moeder dicht gedaan om de kamer koel te houden, het bleef maar warm weer, te warm. Met de zon op de ruit, leek het gordijn op het heelal, de zon kwam door de minuscuul kleine gaatjes die de kat met zijn nagels had gemaakt en dat gaf een prachtig effect. Zou de man op het strand daar nu zweven? Zou hij een ster vinden om op te wonen, zou hij nog iets weten van de aarde?

In de keuken werd gefluisterd, er was iets gaande, dat begreep Tuintje ook wel, men verborg iets voor haar, altijd hielden grote mensen iets achter voor kinderen. Ze zou ook groot willen zijn en alles weten, niet weten voelt raar het gaf een onveilig gevoel. Die blikken die grote mensen wisselden, alsof ze het niet door had en het: kleine potjes hebben grote oren…….

De kat kwam bij haar zitten en ging op zijn rug liggen en vouwde zich helemaal open, rijp om geaaid te worden………..

De radio op de achtergrond zoemde dat de man die aan zee dood was gevonden omgekomen was door een misdrijf………Men vroeg ooggetuigen.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder Kruisbergstrand