Jadinda kind van de bergen deel 17

Jadinda kind van de bergen deel 17

Langzaam werd de straat weer rustiger, de meeste toeristen waren weer thuis vol verhalen, al zou het nooit erg rustig worden er waren altijd mensen die juist nu op vakantie kwamen, of mensen die altijd vakantie hadden. Jadinda ging weer naar school, vader en Paolo hadden dit zo besloten, in dit meisje zagen ze veel goeds en toekomst, al moest Paolo er wel aan wennen dat het een meisje bleek te zijn. Nu hij beter opgelet had, zag hij het ook wel, ze was zo handig, zo verfijnd, maar de korte haren gaven toch als eerste indruk dat je met een jongen van doen had. Met zijn drietjes besloten ze dat het maar een poosje zo moest blijven, veel veiliger, er waren zo veel rare kwasten op de wereld.

Jadinda had in haar eigen dorpje in de bergen ook al veel school gevolgd en kon goed meekomen en na schooltijd bleef ze haar taken uitvoeren, de kippen, de menukaarten, de kruidentuin en het kleine herstelwerk van tafelkleedjes en kussentjes en dergelijke, ze genoot van haar nieuwe leven, maar dacht ook vaak terug aan hun huisje in de bergen, aan de grot waar ze welke week met vader was. Aan haar oom die zo verdrietig was geweest en aan de geur van de bergen en de serene rust bij het  graf van haar mama. Vader had gezegd, dat ze dit jaar terug zouden gaan, kijken hoe de situatie bij de bergen was, kijken hoe ze het leven weer gingen oppakken, of dat ze weer terug zouden gaan naar het restaurant, vader hield een slag om de arm en Jadinda wist eigenlijk ook niet wat beter was, ze miste de bergen, het huisje het gevoel van vrijheid en vertrouwen van haar eigen plekje op de wereld, maar het leven in en rond het restaurant gaf haar ook veel voldoening en zeker nu ze ook weer naar school ging en nieuwe dingen leerde en om ging met kinderen van haar eigen leeftijd.

Op school had Jadinda een vriend, een jongen die haar leerde te vissen en hout te snijden en op mooie avonden maakten ze hele lange wandelingen in de natuur, dan namen ze een zelfgemaakte vlieger mee en kwamen moe en voldaan weer thuis.

Jadinda haar overbuurman riep haar eens na zo en avond en vroeg om haar hulp, maar haar vriend schudde van nee, “kom, we gaan snel naar je vader, die man vertrouw ik niet!”

The Hoi, beet zowat op zijn tong van kwaadheid, dat er nou juist iemand bij was om te waarschuwen. The Hoi, was al helemaal niet in een goede stemming, hij had veel geld moeten betalen aan corrupte dienders die hem wel wilden laten gaan, maar voor een grote som geld. The Hoi kon niet anders dan betalen, want er waren beelden van het oproer en de vernielingen, die hij niet alleen had georganiseerd, maar waar hij ook aan mee had gedaan………

Trudy Den Herder

Deel 1 t/m 16

Jadinda kind van de bergen. Deel 15

Jadinda kind van de bergen deel 15

De avond voor er een dienstklopper aan de deur van het restaurant zou staan met een dwang-en arrestatiebevel, was het heel onrustig in de straat van het restaurant. Er klonken schoten, er was geschreeuw, er werden ruiten ingegooid. De mannen en vrouwen die op het erf van de restauranthouder verbleven werden gelokt door dit geluid en wilden gaan kijken. Maar de Paolo de restauranteigenaar beval ze weer terug te gaan, hij vermoedde een val. De mensen die hem hielpen, vertrouwden hem als geen ander, ze bleven alert, maar ze bleven binnen. In een mum van tijd, stond de straat vol politie en mensen,  men vocht en vernielde, er werd gefilmd en er werden foto’s gemaakt. Na uren van opruiing werd het stil en de volgende dag werden de wonden gelikt, veel schade, overal lagen ramen aan diggelen, op veel plaatsen was er geroofd.

Nog voor tien uur in de ochtend werd er luid op de deur geklopt bij Paolo en hij werd gearresteerd. Gelukkig had hij kans gezien die nacht Jadinda en haar vader instructies te geven en die werden trouw opgevolgd.

De zwervers werden beschuldigd van vernielingen, roven en molesteren, maar Paolo had met zijn vooruitziende blik de zwervers weten te redden. Hij had om bewijs gevraagd en trots liet een hoge geüniformeerde opgepoetste knopen-en gouden strepenman hem een film zien en veel foto’s. Maar beide kwamen ze tot de conclusie dat er niet een “zwerver” op stond.

Paolo was vanaf dat moment op zijn hoede en zo scherp al een pas geslepen mes. Hij riep alle mensen die hem hielpen bijeen  en bedankte ze allereerst voor hun trouw en goed luisteren. Hij ontvouwde zijn plan, ze zouden allemaal in dienst genomen worden, loon was de inwoning, de kost, bij een goede omzet deelden ze mee. Ze zouden allemaal bedrijfskleding krijgen en die moesten ze zelf goed onderhouden, wassen strijken en zichzelf goed verzorgen, elke week zou er een kapper komen, om de haardossen en de snorren en baarden bij te werken. Op deze wijze kon niemand ze iets maken, op deze wijze waren ze niet vogelvrij, geen landlopers. Er zouden kleine huisjes gebouwd worden op het terrein achter het restaurant en zo lang je  je gedroeg mocht je er wonen. Met elkaar zouden ze het gaan bouwen en onderhouden.

Elk van de mannen en vrouwen tekende een contract, met rechten en plichten en zo dacht Paolo het gevaar afgewend te hebben, maar hij had toch buiten de gemene buren gerekend.

 

Trudy Den Herder

Foto’s: Studio Den Herder.

 

Klein geluk deels zelf gecreëerd.

Dat wat je zaait

Zul je oogsten

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De bloemen van de pompoen.

Deel 1 t/m 14

Jadinda kind van de bergen deel 13

Jadinda kind van de bergen deel 13

De eigenaar van het restaurant liep de volgende ochtend bevrijd en tevreden rond, hij had voldoende geld verdiend op een dag om de vader met het meisje te helpen, al was het afwachten hoe het verder zou gaan. Hij had in de avond al afgerekend met de vader en als hij nu weer terugdacht aan de blijdschap en dankbaarheid in de ogen van de man, dan kon hij alleen maar denken dat hij er goed aan deed. Achter het restaurant had hij Jadinda gevonden die de kippen voerden, die de boel had aangeveegd en haar plan had verteld, elke dag zou ze als het mocht iets nieuws doorvoeren en voor vandaag had ze bedacht dat ze na werktijd kussentjes zou naaien,  van frisse blije stof, makkelijk te wassen, hoe zou hij het vinden? Het plan dat ze dadelijk ging uitvoeren met zijn goedkeuring was: vruchtjes en stukje vrucht invriezen in de bakjes van de ijsklontjes, dan zouden de mensen een drankje krijgen met een mooi ijsklontje en het water dat veel verkocht werd, zag er met een ijsklontje met een vrucht, of stukje vrucht, of groenten er dadelijk zo vrolijk uit en de prijs kon omhoog, zou dat mogen?

Haar vader was die ochtend ook al vroeg op geweest en had toestemming gevraagd om te beginnen met het schilderen van de veranda, de eerste aanblik als toeristen langsliepen. Wat een geluk deze mensen in zijn huis en restaurant, het leken wel zielsverwanten.

Nog voor het erg warm werd had vader de veranda in de grondverf, hij had zo hard gewerkt dat hij bijna sterretjes zag. Voor de grondverf had hij een mooie kleur gevonden en de kleur misstond niet, zeker niet van een afstand. Jadinda was al druk bezig met de tafeltjes en de stoeltjes leuk neer te zetten en nog voor ze officieel open waren reed er al een bus het terrein op, een bus vol vrolijke Amerikanen die even de benen kwamen strekken en wat kwamen eten, een hele bus vol!

Konden ze nog een ontbijt krijgen? Drie harten gingen heel snel kloppen, er werden verse eieren geraapt, er werd snel vers brood gehaald en Jadinda maakte bladen vol water en vruchtensap, op de achtergrond stond heerlijke muziek op en het restaurant draaide die hele dag als een geoliede machine en de gasten waren allemaal tevreden.

Op een rustig moment zag Jadinda zelfs nog kans om een geweldig lekkere soep te maken en soep was een pan vol winst, geserveerd met een goed stuk brood was het een heerlijke maaltijd die wat mocht kosten, maar ook veel geld in de kassa bracht.

 

Trudy Den Herder.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

Deel 11

Deel 12

 

 

Jadinda kind van de bergen deel 12

20180724_164556

Wit steentje.

Jadinda kind van de bergen deel 12

Die avond lag Jadinda op een klein proper kamertje boven het eenvoudige restaurant, ze was moe, maar ook heel blij, de redding was juist op tijd gekomen. Hier mochten ze blijven slapen, hier mochten ze elke dag helpen en zo lang de eigenaar verdiende gaf hij vader ook wat en Jadinda zou ook wat verdienen. Ze mochten blijven slapen, mee-eten en meedenken. Jadinda was erg aan het denken, na een lange reis, teleurstellingen, heimwee en elke dag steeds minder voedsel, was haar conditie niet optimaal en dat had ze gemerkt bij het restaurantwerk, maar dat zou wennen. In bed lag ze dankbaar te denken aan de wonderlijke voorbije dag.

Ze had al allemaal plannetjes om de klanten met weinig te verwennen, plannetjes om het restaurant mooier te maken voor weinig geld en gelukzalig viel ze in slaap, het witte steentje lag op een kastje naast haar. Vader viel later in slaap, ook hij was dankbaar, de eigenaar van het restaurant kende het probleem van er niet bij mogen horen, hij werd niet gediscrimineerd om zijn afkomst, maar om zijn uiterlijk. Zijn bovenlip was gespleten geweest bij zijn geboorte en aan elkaar gezet, maar de liefde die zijn moeder altijd had voor hem, ondervond hij niet in de buitenwereld, altijd werd hij als kind uitgescholden en buitengesloten. Maar hij had altijd hard gewerkt en geleerd en zo was het hem gelukt op jonge leeftijd een restaurant te beginnen, dat liep enorm goed, vooral ook om zijn oogverblindende vrouw die bediende en soms kookte, maar na jaren was ze weggegaan, met een flinke greep in de kas, ze had jarenlang geld weggesluisd en overal schulden gemaakt en de laatste tien jaar had de man die allemaal terugbetaald, maar zijn restaurant was zo wel erg vervallen geraakt en personeel had hij niet meer kunnen betalen en op het laatst kwam er geen klant meer. Hij had de moed bijna opgegeven, maar de mensen uit de bergen brachten hem nieuwe hoop, er hing iets in de lucht, het was niet te bevatten, maar hij wilde ook niet te vroeg te juichen, een dag een goede omzet kon toeval zijn. De mensen uit de bergen konden net als zijn ex-vrouw anders zijn dan hij dacht…… maar nooit bevooroordeeld zijn, dat was zijn motto!

 

Trudy Den Herder.

 

Deel 1 t/m 11

Jadinda kind van de bergen deel 11

Jadinda kind van de bergen. Deel 11

Een week lang had vader gezocht naar een plekje om te wonen en te werken, maar dat was niet makkelijk, vader en Jadinda zagen er anders uit dan de mensen in de grote stad, de bevolking duldde dat zo lang je toerist was en geld in de la bracht, maar niet om in de gemeenschap op te worden genomen, soms werden ze al van een stoep af gescholden nog voor ze ergens binnenstapten. Je zag ze moedelozer worden, krommer lopen en vader wist dat hij nog niet terug kon naar de bergen, het land was nog in beweging en de berg spuwde nog lava en er was opstand en terrorisme. En al was het wel rustig geweest bij de bergen, geld voor benzine had vader niet meer. Ze waren hongerig en vader bood wel duizend maal zijn excuus aan, aan kleine Jadinda, maar ze was dapper en dreunde weer op wat ze op het nieuws hadden gezien een week geleden, “papa tientallen mensen zijn opgekomen bij de aardbeving en de lavavloed, je hebt ons juist gered!”

Van hun laatste geld namen ze een karige maaltijd bij een armetierig restaurantje, de verf was gebladderd, de tafeltjes stonden scheef, maar door de vele bloemen en de gemoedelijke eigenaar was het een haventje van rust. De stad was propvol met toeristen, de straten waren bloedheet en hier was enkel nog plaats omdat het er zo armoedig uitzag, maar toch stopte er een bus, een bus vol toeristen. De eigenaar legde van schrik een hand in zijn nek, klanten waren welkom, maar hij had geen bediening en haast geen eten in huis.

Vader die nog niet eens zijn eten op had, wenkte Jadinda, kom meisje, we gaan onze hulp aanbieden. Deze man heeft ons niet verjaagd, nu gaan we hem helpen.

En zo stond Jadinda bij de tafeltjes bestellingen op te nemen en vader stond in de keuken en bakte eitjes, roosterde het oude brood en maakte het lekker met gebakken tomaat en kaas. Ze werkten hard, wasten af, lapten tafeltjes schoon en door de gezellige drukte trok het nieuwe gasten. De eigenaar zette op de achtergrond een muziekje aan en haalde van het nieuw binnengekomen geld, vers brood, meel, eieren en vlees. Hij zong, hij maakte een dansje en zag de hemel opengaan.

 

Trudy Den Herder.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

 

 

Jadinda kind van de bergen deel 10

Jadinda kind van de bergen deel 10

Ze hadden de nacht in de auto doorgebracht. Vader had het gezellig gemaakt met lekker drinken en rijst gehaald bij een knus restaurant, ze konden er niet zitten, afhalen was goedkoper geweest, maar het smaakte er niet minder om.

Vader had stukje bij beetje het verhaal verteld. Hij had sinds de machtswisseling in hun eigen land geld gespaard, verdiend met zijn koffieplantjes, zijn groenten en aardappels, verdiend met zijn droogoventje, hij had veel mensen voorzien van zakjes zaden en gedroogde groenten, met zijn houtsnijwerk en het aanbieden van diensten. Het geld, het grootste deel er van had hij jarenlang naar zijn broer gestuurd, de helft mocht broer houden en de andere helft zou vader komen ophalen in geval van nood, zoals nu. Van dat geld had vader graag iets gehuurd om in te wonen en om iets voor zichzelf te beginnen, om veilig te zijn in deze harde wereld, niet op te vallen, je zelf te kunnen bedruipen. Maar, en terwijl vader begon aan dit stuk van het verhaal, kwamen de tranen in zijn ogen, zijn broer had elke keer een beetje te veel van het geld afgehaald, meer dan de helft en broer had elke keer gedacht, ik vul het tekort weer aan, maar ook in de stad waar broer woonde werd het slecht, werk was er te kort en ziektekosten waren enorm gestegen, de huur van zijn huisje ging omhoog, de levenskosten verder onbetaalbaar en op een dag, was al het geld op, een heel bedrag en alles wat nieuw gestuurd werd, gebruikte hij dadelijk. Broer had gehoopt dat hij het op de dag dat vader terug zou komen het hele bedrag weer bijeen gespaard had, broer had bijna vader niet durven aankijken, want broer biechtte ook op dat er ook drank van het geld was gehaald.

Ze waren goed uit elkaar gegaan, maar wel erg verdrietig, twee mensen in nood, vader had beloofd zijn broer te helpen zodra het hem beter ging en broer had een pakje oploskoffie in vaders hand gestopt, het enige dat hij nog in huis had……..

 

Trudy Den Herder

Deel 1 t/m 9

Jadinda kind van de bergen deel 9

Jadinda kind van de bergen. Deel 9

Op een donkere, bloedhete etage lag Jadinda achter een morsig gordijn in een geïmproviseerd slaapkamertje te luisteren naar de stemmen van haar vader en van een voor haar vreemde man. De man bleek een broer te zijn van vader, een broer die al heel lang geleden de bergen achter zich had gelaten. Heel soms had Jadinda verhalen over hem gehoord.  Ze had de hele reis al begrepen dat dit het laatste bezoek zou zijn, dat dit bezoek de redding moest brengen en dat ze hierna weer een eigen leven op konden bouwen, even niet bij de bergen, maar wel een fijn onafhankelijk leven. Maar het gesprek verliep stroef, vader klonk niet blij, eerder boos, verdrietig of teleurgesteld. Jadinda schopte zachtjes de lakens van zich af, de warmte was niet te verdragen en het gesprek gaf haar een onrustig gevoel.

Bijna op hetzelfde moment stond vader achter het gordijn, hij keek verslagen. “Kom Jadinda, we gaan!”

In het oude autootje midden in een file in de drukkend hete stad, probeerde vader flink te zijn, het verhaal aan Jadinda te vertellen, zonder wrok, zonder haat, met nog hoop, maar het lukte hem nauwelijks…… Vader zijn broer stond buiten, haalde zijn te ruime broek op en haalde zijn hand over zijn ogen en boog het hoofd diep…..

Trudy Den Herder.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8