Virus. Hoofstuk 1 deel 5

Help

Als we het nieuws konden geloven waren heel veel mensen ziek boven de grond en men had het over dat dit de eerste golf was en daarna, zou er een tweede golf komen en na die golf nog een, net zo lang tot de hele mensheid aan een draadje hing, de economie zou geen economie meer te noemen zijn, ziekenhuizen verlaten, omdat geen zorgverlener nog zijn leven in de waagschaal stelde, winkels zonder voorraad, scholen dicht, heel onwerkelijk allemaal.

Schouders er onder! Er waren wooneenheden onderverdeeld in de taak die je had. Onze wooneenheid was: Onderwijs en bestond uit een grote keuken, een gezamenlijke woonkamer en een kamer waar ik sliep met de tweeling. Echt privacy had ik niet, had niemand en dan was er nog die gruwelijke bewaking, die alles zag en wist. Om onze arm droegen we allemaal een armbandje, door dit bandje gingen deuren open, maar bleven ook deuren dicht.

En nu na een maand of drie, vier hier onder de grond heb ik vreselijke zin om te ontsnappen en daarin ben ik niet de enige, in onze woonunit hebben we het er vaak over, we willen allemaal weg. Klopt het wel wat men beweert? En waarom hadden we geen keuze? Ik was zelf liever in mijn eigen huis gebleven en was dan ten onder gegaan met alle lieve mensen die ik ken, nu heb ik geen afscheid kunnen nemen, niks kunnen meenemen en nog erger, wat is de waarheid? Is er wel een virus? Zijn we geen proefpersonen die ze straks op Mars zetten? Of zijn we gevangengenomen door een sekte, een ideologie?

Vanavond hebben we met de woonunit een geheime vergadering en als de vergadering is afgelopen vertel ik je alles, hoe het verliep en wat we hebben besloten. Ik hoop lieve lezer, dat je al mijn gegevens vindt, dat je ons komt helpen, of als het wel om een virus gaat, de mensheid na ons dit vindt en leest, om te weten wat er met ons is gebeurd en er hopelijk van leert, want zoals wij leefden op moedertje aarde, was een schande, we hebben haar uitgebuit, mensen laten verhongeren, oorlogen gevoerd en vreselijk vervuild en we stonden er bij en keken er naar.

 

Zilvertje.

Foto: Zilvertje, poster op een bushokje 2019

Deel  1

Deel  2

Deel  3

Deel  4

Virus. Hoofstuk 1 deel 4

landing Nasa

De eenzaamheid was enorm en ik vond het moeilijk om voor mijn lieve tweeling optimistisch te blijven. Ze hadden het elke dag over oma, die bloedend bij de voordeur lag en waarom we niet naar haar toe konden. Al snel besloot ik ze te vertellen hoe het echt zat, ook al duurde het wel een poosje voor ik het zelf begreep, ik had eerst nog de idee gehad dat we waren ontvoerd door een sekte.

We hadden in de avond altijd de gelegenheid om naar beelden van het nieuws te kijken. En we keken ook veel NASA Live. We zagen de landing op zee van de astronauten die naar het Ruimtestation waren geweest, voor het eerst commercieel door Elon Musk.

We zagen dat over de hele wereld een nieuw virus zich verspreidden. Er waren ziekenhuizen te kort en artsen werden net zo ziek en gingen dood. Verpleegkundigen waren niet aan te slepen. Mensen die blootgesteld waren geweest aan het virus werden of mild ziek, of hadden er niks geen last van, of stikte een vreselijk dood. De overlevers hadden veel moeite om na het ziekenhuis weer het leven op te pakken, ze bleven zwaar ziek.

Elke ochtend werd ik wakker met een vreselijke hoofdpijn, kwam het door de vaccinaties of door de smerige lucht die we inademden? Was het leven hier onder de grond wel het leven van iemand die uitverkoren was? Vaak dacht ik dat ik liever samen met mijn moeder met mijn hoofd tegen de kapstok was gevallen, dat we nog afscheid hadden kunnen nemen en dan samen sterven… maar als ik dan weer aan de tweeling dacht….. die hadden nog een heel leven voor zich, om hen moest ik doorzetten en niet zo zwartgallig denken.

 

Zilver.

Foto: Landing op zee door Trudy

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Virus. Hoofdstuk 1 deel 2

Marion maas sluis

 

2

Buiten voelde ik dadelijk een blinddoek voor mijn ogen, strak en ruw en mijn armen en benen werden vastgebonden, het ging razendsnel, ik wist nog te roepen om hulp en naar mam! Gaat het goed! Ben je er ook? En ik riep om Tim en Tuintje en daarna werd het donker………..

Tijdens het bijkomen was ik even de kluts kwijt en ik had het gevoel van een enorme kater, ik probeerde de puzzel weer compleet te maken en mijn ogen zochten naar mijn kinderen……Waar ik was, ik had geen idee, het was vooral stil en donker wel merkte ik dat mijn bovenarm vreemd gloeide en pijn deed en bij nader onderzoek concludeerde ik, dat ze me wat hadden ingespoten.

Het wachten in het nare kamertje duurde lang, af en toe viel ik in een slaap. Mijn moeder, mijn kinderen, mijn gezellige avond, mijn haar…..mijn hand voelde op mijn hoofd een stugge massa en het stonk door de haarverf en het brandde op mijn hoofdhuid.

 

Zilvertje.

Deel 1 van hoofdstuk 1

Foto: het mooie werk van Marion Maas is door lijstenmaker Slort Krommenie, in een mooie lijst gezet, staat nog ingepakt, mijn nieuwe boor heeft een Poolse gebruiksaanwijzing en geen batterijen in de oplader, dus ik moet nog even geduld hebben, eerst maandag zorgen voor oplaadbare batterijen en dan proberen of ik de boor begrijp, alles zit heel strak en is anders dan de boor die verloren ging in de brand……

Virus!

Hoofdstuk 1

De ontvoering.

Trudy 2020 bij Annemiek

1

Het was op een gewone zaterdag, vlak na de feestdagen in het jaar 2020. Een harde bons op de deur, alsof de bel niet bestond. Mijn moeder die op visite was, nog een logee van de kerstdagen die overbleef omdat het zo gezellig was, deed open, want ik stond onder de douche mijn haar een verfje te geven omdat ik in de avond een feestelijke moment had met Het Gezellige Gezelschap, een overblijfsel van mijn studie aan de Vu in Amsterdam. Mama had me aangeboden langer te blijven omdat ik dan geen oppas hoefde te regelen voor Tim en Tuin, mijn tweeling van vier jaar. Van Tim en Tuin hoorden ik in de avond dat mijn moeder wreed werd weggeduwd, ze viel, met haar gezicht tegen de grote kapstok met ombouw, ze had gebloed.

Met de verf nog intrekkend en hier en daar een roodbruine veeg die ineens opbloeide, wat je altijd hebt als je zelf je haar kleurt, zag ik in een flits in de spiegel dat ik werd meegetrokken door drie mannen in beschermende kleding. Ruw verlieten we via de achterdeur mijn huisje en mijn moeder heb ik nooit meer gezien.

Zilvertje, met een nieuw vervolgverhaal en zal ze het einde nu eindelijk halen?

Fotograaf: Blanca-Maria, in de tuin van Annemieke.