Nieuwjaar. Deel 5 van De tijd.

Er werd mist verwacht in de avond, zei de stem uit de radio. Mist, maar geen visite bij Stien, hooguit zou het engeltje van de buren nog even komen snoepen, maar de kans was klein, vorig jaar was ze wel even geweest, ze had haar feestjurk al aan gehad en haar mama had haar even naar tante Stien gestuurd, kon mama nog even haren krullen en nagels lakken.

Engeltje werd om half zeven opgehaald, ze was een uurtje binnen geweest, maar haar feestjurkje was vies geworden, een klein vlekje van het glaasje bowl en de  moeder van de engel had moord en brand geschreeuwd, dus dit jaar was de kans klein.

Haar oliebollen waren goed gelukt, ze had er twee tijdens het bakken geproefd en nu zat ze vol. Op de tafel stonden drie bollen te glunderen, voor engeltje. De rest stond in haar koele keuken, te wachten op………?

oliebollen

De t.v. zond die avond niks bijzonders uit, had Stien al gezien, maar de radio zond een conference uit van die blinde presentator, Vincent Bijlo, die hoorde ze graag, ze zou in haar leunstoel, met een bol op schoot naar hem luisteren en dan op tijd het bed opzoeken, het nieuwe jaar, het zou wat, kon ze de tijd maar afremmen, het ging veel te snel.

Ze dacht terug aan al die mensen die nare herinneringen hadden aan de nieuwjaarsnacht, de Volendamse bevolking die hun jeugd verbrand zag wegvoeren en Stien zelf, die op Nieuwjaarsdag haar pas geboren baby verloor, zo lang geleden, de wond was dicht, maar het litteken trok, trok altijd en zeker deze dagen, dan stond het in vuur en vlam.

20180909_163716

 

Foto’s: Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy Den Herder

Gedicht: Trudy Den Herder

Oudjaar

Oud zeer, oud zeer

De wond is dicht

Maar het blijft altijd

Schrijnen, kloppen en jeuken

Krijgt alle aandacht

Want verder is er weinig meer….

Trudy.

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

 

Vuurwerk, deel 4 van De tijd.

gele trein

Het buurmeisje had die middag zalig in het mooie doosje zitten neuzen, een doosje dat altijd de aandacht trekt van het jonge grut…. knoopjes, kantjes speldjes, ringen, armbandjes, haarspelden en alles wat klein is en in een doosje gekoesterd dient te worden, vooral de glazen knoopjes hadden de belangstelling van die mooie engel, ze vroeg het niet, want het kind was keurig opgevoed, maar Stien las het in die gretige ogen en die belangstellende vingers die alles aaiden en oppoetsten woog en wiegden..

 

“Neem maar mee wat je mooi vindt lieverd, tante gebruikt het toch niet meer.” 

Stralende ogen die naar Stien keken, de schat nam heel bescheiden een knoop mee, wel een hele mooie… Stien kreeg een dikke warme knuffel en daar ging die lieverd weer naar haar mama.

Stien was stram geworden en terwijl ze naar het raam liep, zag ze dat de sneeuw die voorspeld was, al was gekomen, op de achtergrond het knallen van vroeg ontsnapt vuurwerk…. Het vuurwerk klonk bijna sprookjesachtig met de sneeuw als dempend dekentje.

sneeuw

Daar ging haar reisje met de trein naar een volgend dorp, daar was een winkel dadelijk langs het spoor, dat maakte het boodschappen doen voor haar makkelijk, maar met die sneeuw kon ze de deur niet uit, dat werd te link, ze kon uitglijden, ze kon vast komen te zitten tussen twee dorpen, want sneeuw en de trein gingen niet goed samen, dat was haar ervaring van jaren……

intel

Ze had morgen nog, oudejaarsdag, dan zou ze de laatste dingen halen en zeker de bubbels, de bollen bakte ze zelf, dat was haar trots.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Het doosje. Deel 3 van De tijd.

Ze was binnengekomen in opperste opwinding, wat ze droeg, koesterde ze met haar kleine handjes, gouden krullen tot ver over haar schoudertjes huppelden vrolijk mee……

oma_en_blancie_2009

“Tante Stien, tante Stien, kijk eens wat ik voor u heb!” Buurmeisje was bijna binnen komen vallen met het schoteltje met het aardappelhart, het hart balanceerde op het kleine schoteltje, het kerstschoteltje, bij de laatste stap voor haar leunstoel, was het hart bijna gevallen, maar Stien kon het hart nog juist op het schoteltje houden en haar tranen kon ze amper bedwingen, wat een lief gebaar, zo simpel, maar wel de mooiste kerstgroet ooit gekregen.

Buurmeisje was al weer afgeleid, ze had haar gevonden aardappelhart aan tante Stien gegeven en was alweer verder met haar gedachten….. het doosje op de tafel naast tante Stien, een doosje met een engeltje op het deksel, een blauw doosje, een schoonheid, kant aan de randjes.

“Tante wat een mooi doosje.” De staande klok gaf geluid, de kat dook weg in zijn vacht en verder was het doodstil……..

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder 

Deel 1

Deel 2

De tijd. Deel 2 Het fitte brein.

fitte brein Aard

fitte brein erik

Ze was een stuk ouder dan de mannen, maar ze had van ze genoten, mogelijk werd het haar laatste uitje op niveau, mogelijk kwam ze spoedig haar straat niet meer uit.

Aard had haar en al die anderen mensen die middag verteld over het blijven bewegen, het genoeg water drinken en dan niet uit een flesje, maar gewoon uit de kraan en in een glas. Hij had een foto op het grote doek getoond, een foto van een gezette man met bier in de handen, het was hijzelf geweest, maar hij had zich herpakt en het was te zien, van een afstandje leek hij de jonge god van weleer… ja, dat deed hij goed, ze was ongeveer tien jaar ouder, maar was niet zo fit geweest op zijn leeftijd, dat wist ze zeker. Ze had vroeger genoten van die man, je was voor Aard, of voor Keessie, maar voor haar had dit nooit gegolden, ze was voor alle twee. Ze hadden ook alle twee haar hart gestolen, Keessie met de muts van zijn overleden moeder, en Aard die zijn bruidje  na ongeveer zes weken verloor, wat een verdriet allemaal.

Op de bank, pan soep op het vuur en de standen bijhouden op de dubbele pagina van de krant, samen met haar familie reed ze elke bocht mee, steeds scherper en alles in zwart wit, bij elk nieuw paar werd voor de start verteld wie in het zwart en wie in het wit reed, anders waren de mannen haast niet te onderscheiden.

Erik was nog steeds de springkikker die hij altijd in het openbare leven was, zag je hem te vaak, dan werd je misselijk, “Ja,…… u reageert niet, wilt u reageren als u het ook ziet!” Erik werd irritant, Erik verstoorde de innerlijke rust van de bezoekers, door ze steeds op te poken, door steeds om een reactie te vragen, maar zijn boodschap kwam wel aan. De dia van de hersenen goed doorbloed na beweging had ze het mooist gevonden.

Dus elke ochtend lag ze op een yogamatje oefeningen te doen, alleen al om op het yogamatje te komen was een avontuur, maar ze moest toegeven, alles wat nu op de grond viel, werd gemakkelijker opgepakt, het hielp, bewegen maakte haar weer fitter en jonger en minder afhankelijk. Haar geest werd ook weer scherp. Ja, dat laatste uitje aan de arm van haar jongere studievriend had haar goed gedaan, was juist op tijd gekomen.

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto’s: Trudy Den Herder ( Het fitte brein 2019 Rai )

Deel 1

 

 

 

Het oude jaar. De tijd. Deel 1

kersthart

Onder de kast lag een haarborstel en kom daar maar eens bij als je op leeftijd bent…..Ze was wel boerenslim geworden met het voortschrijden der jaren en had haar trucjes, zo wist ze dat alles onder deze kast geschoven, er weer onder tevoorschijn kwam met de kop van de zachte bezem, even vissen en ja, daar was de haarborstel weer….. dan moest de haarborstel nog van de grond naar haar hand en daar was de stoel voor…zittend in de stoel, kon ze met veel kunst-en vliegwerk bij de borstel, en dan eindelijk de knoopjes uit het haar halen en zo was ze al snel een kwartier verder in de tijd.

De tijd, waar was de tijd gebleven? Lang was ze overal de jongste geweest, de jongste thuis, de jongste in de klas, de jongste in de buurt waar ze was gaan wonen na haar studie.

Maar nu was ze bijna overal de oudste en dat was soms pijnlijk, verdrietig en om bijna wanhopig van te worden, want de jeugd begreep de oudere mens niet altijd, had er soms zelfs hekel aan, want oud is lelijk, oud stinkt en oud is traag en oud heeft altijd hulp nodig…… was ze zelf zo ook niet geweest in haar jonge jaren?

Van haar kleine buurmeisje had ze een paar dagen terug een mooie kerstgroet gehad, een kerstgroet op een kerstschoteltje, een aardappelhart.

De tijd, zelfs het oude jaar was bijna om, en dat ging elk jaar sneller, de dagen werden leger en de tijd tikte sneller…….

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

 

 

 

 

Terug in Krommenie.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Het is november en open eindelijk weer eens mijn weblog. Een jaar lang achter feiten aangelopen. Elf maanden geleden hadden we de brand. Achteraf gezien heeft dat erg veel energie gekost.

Dinsdag lang gezwaaid naar mijn collega, die naar Afrika gaat, dat vind ik moeilijk, fijn voor haar, maar afscheid vind ik moeilijk. Verlangen naar de kerstboom, Anne de radioman is bijna jarig, dus ik ook.

Werk nu al weer een jaar op een MBO in Zaandam en ben erg moe, maar vind het ook stoer dat ik al die bordjes draaiende weet te houden. De kinderen vertrekken deze nacht naar Spanje, een korte vakantie.

Heb dit jaar veel kunnen genieten van de zang van Annemieke en een hoogtepunt vond ik de verjaardag van Nico en nou bent u weer helemaal bij.

 

 

Afscheid van een mooie zomer….

Komende week beginnen de eerste lessen en na die week alle lessen, dus ik ben al begonnen met de voorbereiding. Donderdagmiddag hadden we een samenzijn van de groep docenten waar ik mee werk, dat was zo gezellig, we zaten bij De Kruis, die nu aan de Langedijk zit. Het was fijn iedereen weer te zien. Al moest ik wel snel zijn, want ik was nog in Egmond.

Na de eerste weken aan mijn huis te hebben gewerkt, heb ik aan het staartje van de vakantie reisjes gemaakt, waarvan ik Egmond toch weer het leukst vond. Deze keer Zuiderduin, echt genieten in het binnenbad, op het strand, in het dorp. Mijn aankoop Rinkeldekink van Martine Bijl, was een goede, wilde het al een poosje kopen, maar nu heb ik het, zeer aandoenlijk en een aanrader voor alle mensen in de zorg en mensen die er zelf mee te maken krijgen.

20190821_112924

Had maar een badpak mee, die gebruikte ik in het binnenbad van het hotel, dus aan het strand in jurk.

20190820_163818

Uitzicht op de parkeerplaats, en de Vuurtoren en de zee, al is het maar een puntje.

20190820_214918

Deel van de kamer, erg schoon, en veel vernieuwd.

20190820_212050

In de avond een ijsje halen bij de Italiaan, heel goedkoop en wonderbaarlijk lekker.

20190820_212124

Mooie luchten.IMG-20190820-WA0002

Vogeltjes loerden op mijn gebak.

IMG-20190820-WA0007

En ja, ze waren snel!

20190823_133213

Nu weer thuis, maar de volgende vakantie is al geboekt en betaald en ja, weer Egmond aan zee! Vanaf tweede kerstdag een kleine week!

 

Trudy.

Nee, de vakantie is nog niet om maar,…..

Heb al zoveel mails gestuurd, zoveel bestudeerd, maar toch neem ik het nog even van, morgenochtend vertrek ik bij mooi weer op de fiets naar mijn tweede thuis, Egmond aan zee. Bij Johanna’s Hof in Castricum, ga ik op de koffie met gebak en dan door via de duinen naar Egmond.

Alleen Zuiderduin had nog plaats voor mij en daar is het niet slecht, het eten is er zalig en overdadig, het is schoon en de bediening is zo lief, het heeft maar een nadeel, nog veel vloerbedekking.

Thuis ben ik maar even gestopt met klussen, ik krijg er nog niet echt sfeer in, maar wat ben ik blij dat ik terug ben. In de avond is het goed even te rusten en het nieuws te kijken. Ben wel heel blij met mijn Timzowoodkasten, ik heb nu alleen dat merk, het zijn onwijs handige kasten en een bedrijf, zo meedenkend en aardig, dat is geweldig.

sfeerIMG-20190816-WA0010

Zondag was ik op de fiets naar Nico. Gelukkig wilde hij met de mee. We hebben van 14.00 uur tot 16.30 uur muziek geluisterd. We waren er al voor het begon, we namen gebak, koffie en fris en het was maar goed dat we vroeg waren, het werd mega druk. We hebben genoten, wat een goede muziek ( All you can eat )

de oude keuken

De dochter van de bandleider kwam na de pauze ook nog meedoen op saxofoon, toen werd het helemaal smullen. Nico vertelde dat hij had genoten.

20190810_132049

Een student stuurde me een app, ze had zo een zin om weer naar school te gaan, miste de gezelligheid en mij. Nou hoe blij kan je me dan maken, wat een lieverd! Het was de student die een film had gemaakt van ons afscheid van een docent die heel kort bij ons was geweest, maar een week of 15, maar de klas wilde hem heel graag bedanken en we gaven toen een feestje van 15 minuten en ik schreef een afscheidslied en dat hebben we allemaal gezongen en dat was zo grappig om terug te zien……

 

Trudy.

Amersfoort die mooie stad….

Het is een jaar of 20 geleden dat ik met mijn moeder een dagje naar Amersfoort ging, mijn moeder wist wel dat het een mooie stad was en ik kwam er toen pas achter. Ze wist me zoveel te vertellen over de stad en we genoten intens. Ondanks dat ze toen al dik in de 70 was, was mijn moeder toen fitter dan ik nu ben, we holden nog naar de trein en we liepen de hele dag. Dat doe ik haar niet meer na en ik ben nu zo een twaalf jaar jonger dan mijn moeder toen was.

Dus, ik ben een nachtje blijven slapen in Amersfoort, kon ik op adem komen…….

Heb in mijn eentje weer die dag beleefd die ik met mijn moeder had, het was goed om te doen, had het gevoel dat ze bij me was.

Onze lieve vrouwentoren

Onze Lieve Vrouwentoren, met haar schitterende verhalen. ( een van de vier langste van Nederland en daarom pas ze er niet op )

Weeshuis

Burgerweeshuis. Zo genoten, met mooi aangeklede burgers die je laten voelen hoe het was……bij binnenkomst waan je je eeuwen terug en zo word je ook aangesproken, geweldig.

dases weeshuis

Dames in de regentenzaal, spreken in een taal van weleer, bespreken de gang van zaken, maar dan die van eeuwen geleden, om van te smullen.

20190815_133852

Je mocht vragen stellen en ze lieten je zien wat ze zo al de hele dag deden. Het huis was gesticht door een rijke dame zonder kinderen. Ik vroeg hoe vaak hun kleding werd gewassen, dit was hooguit twee maal in het jaar.

20190816_070429

Er valt natuurlijk nog veel te vertellen over dat mooie Amersfoort en mijn slapen bij Jamila, een boetiek B&B, maar dat doe ik nu niet, want ik ga lekker slapen.

Mijn vakantie naar de kust komt er al bijna aan.

 

Trudy, ook de foto’s.

 

Vakantie!

trein

Hoe vaak had ik het niet gezegd! Als ik vakantie heb, dan kom ik naar je toe! Maar mijn fiets moest gemaakt en als ik het nu weer uitstel…… Mijn fiets naar de fietsenmaker gebracht in Wormerveer, eerst was het mijn buurman, maar nu zit de winkel een dorp verder, maar ik blijf klant, ik ben er al 20 jaar klant.

zonnebloem

20190808_114250[259]

Daarna op de trein gestapt naar Annemieke. Het was een zalige dag, in de tuin, samen eten, samen praten en ik heb weer een gouden appel gekregen (vorige was stukgevallen)

Annemieke heeft een enorme voor en achtertuin en fruitbomen en een heel groot nieuw dakkapel. Ik heb mijn ogen uitkeken.

Wat een heerlijke dag was dat!

Dankjewel!

 

Trudy.