Op de fiets naar Nico…….

20181007_150137

Op de fiets naar Nico….

Het is altijd een fijne dag, de dag dat ik naar Nico ga. Hem even vast te houden, hem even te horen lachen en te genieten van zijn intense liefde en oprechtheid. Hij is dat deel van mij dat nu los van mij leeft, maar ik voel zijn verdriet en blijdschap nog in elke vezel van mezelf.

Vandaag is het redelijk gezakt, maar gister was ik zo verdrietig op de weg terug, verdrietig omdat hij niet meer in zijn eigen huisje woont, omdat hij nooit een eigen vrouw kan hebben, omdat hij nooit kinderen zal hebben, dat hij eigenlijk moederziel alleen is, maar gelukkig nog wel een moeder heeft maar wat als straks zijn moeder er niet meer is?

Vurig hoop ik dat een ander mijn taak zal overnemen, vele weten nog niet hoe mooi die taak is, Nico is een van die diamanten in mijn leven. Ik zou graag zijn lot willen delen, elk de helft, zodat hij ook een helft kan genieten van het leven, maar zoiets bestaat niet helaas.

 

 

Van tot aan de sterren en dan een miljoen keer!

 

Krom en scheef zo is je loop

Lang en grijs dat is je haar

Maar dat ik oneindig veel van je houd

Is voor eeuwig waar………

 

Mama.

Foto: Studiogekkenhuis. Het bankje waar we zaten en genoten van de geuren van het herfstbos.

Ga ook eens kijken bij: https://crtempelaar.com/ een nieuw weblog met erg mooie foto’s.

 

Hoe is het nu?

IMG_0622

Ineens kan je leven er anders uitzien, gezondheid is een kostbaar iets.

De huisarts en de artsen en de verpleegkundigen in het ziekenhuis waren erg lief en kundig en sommige heb ik zelf opgeleid. Ik was heel lang niet in ons eigen ziekenhuis geweest, het ziekenhuis waar ik ook als verpleegkundige heb gewerkt, het ziekenhuis, waar mijn jongste kinderen zijn geboren, waar ik later stage liep om docent verpleegkunde te worden, het ziekenhuis, dat ooit op een kale vlakte stond en nu omringd is door wegen en huizen, het ziekenhuis dat vanuit de drukke binnenstad nieuw werd gebouwd en nu, juist nu ik het zo nodig had, totaal veranderd was, alles is nieuw, ik kon niks meer vinden, vroeger kon ik bijna met mijn ogen dicht door het gebouw dwalen, in de nacht moet je vaak urine en bloed wegbrengen en dan is er niemand aan wie je de weg kunt vragen, nou dan leer je snel de weg, vooral ook omdat het dan heel donker is in het hele huis.

Ik ben dankbaar dat er nu zoveel kennis en kunde is en ik lach als ik denk aan dat ik dit jaar voor het eerst mijn eigen risico had verhoogd, ik dacht: ik ga niet meer naar een dokter, ik wil niet meer, ik doe het niet meer, ik heb net een lange herstelweg afgelegd na een ongeluk, maar soms heb je niks te willen, dus ja, die eerste ruim 800 euro zijn voor eigen rekening, nou dat doe ik dus nooit meer.

Nou dat was het dus en nu ga ik weer verder met mijn leven want dat doe ik zo graag.

Dank voor de lieve berichtjes!

Trudy.

Foto: Studioopdefietsdenherder. Kruisbergstrand.

Op de fiets naar Nico….

20180930_140210

Deze keer wilde ik bewust met de trein, ik was donderdag ziek geworden en het was best heftig, zelfs vrijdag nog de hele dag in bed en zaterdag heb ik heel rustig aan gedaan.

Lieve Luffy is ook ziek, maar toch kwam hij af en toe even bij me kijken, heel voorzichtig, dat lieve natte neusje op mijn wang, een zacht pootje op mijn voorhoofd. Normaal als hij de kans krijgt springt hij op mijn buik en ligt daar dan te knorren als een varkentje, maar nu niet, hij kwam even naast me liggen, wat zijn dieren toch geweldig slim en gevoelig, want mijn buik deed zo een pijn, maar hij raakte mijn buik niet aan.

20180930_140242

Vandaag dus naar Nico, wilde met de trein ivm niet lekker zijn, maar er reed weer geen trein, ik had er niet op gerekend, tussen Zaandam en Uitgeest moest je met de bus, maar dat zou ik ook niet trekken, die bussen hobbelen zo en dan kan niet van mijn buik.

Dus ik ben toch op de fiets gegaan, op het spoor veel mannen met een geel hesje, ze liepen met spuitbussen en keken heel nauwkeurig naar de rails.

20180930_141412

We konden voor het eerst weer het terrein af, Nico heeft al zijn vrijheden terug, dus we zijn bij zijn favoriete tentje wat gaan eten en drinken. Hij had prachtige nieuwe blauwe schoenen aan en een mooi vest met veel kleurtjes en hij rook erg lekker, het was fijn hem weer te zien en te knuffelen.

Het was op de heenweg ploeteren tegen de wind in, op de weg terug vloog ik, ook had ik last van een grasmaaier, die dingen vind ik doodeng, ze rijden je zo omver of de sloot in, maar er was geen ontkomen aan, wat ik ook had bedacht, even wachten en foto’s maken en zo, ik ontkwam er niet aan, het leek wel op hij op me wachtte, ik moest er langs, mijn hart zat in mijn keel, ik moest goed mikken, want bij elke lantaarnpaal, pakte hij meer dan de weg, maar goed, het is gelukt. De luchten waren imposant, maar het bleef droog.

Het is altijd een prachtige dag als ik naar Nico kan. Maar nu snel mijn bed weer in, ik ga morgen naar de dokter, ik heb te veel last.

20180930_141409

Trudy.

Foto’s: Studio DENHERDEROPDEFIETS

 

Dionne Warwick……

IMG-20180927-WA0005

Annemieke en haar vriend hadden me op 26 september verrast met een prachtige avond. We gingen eerst uit eten en daarna naar Het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam.

IMG-20180927-WA0001

IMG-20180927-WA0006

Wat een bijzondere avond. Dionne Warwick werd in 1940 geboren in East Orange ( New Jersey ). Ze zong al maar werd ontdekt door  Burt Bacharach, ze werd erg bekend met zijn nummers, vooral omdat ze als geen ander het gevoel er in kon leggen en geen gekke dingen met haar stem deed, ze heeft gewoon van zichzelf een prachtige volle romige stem, ze was als zangeres ook heel herkenbaar, haar geluid was en is nog steeds uniek. Ze werkte later samen met de grote der aarde, zoals de Bee Gees, Stevie Wonder, Elton John en Gladys Knight.  Een artiest die mijn verleden zachter maakte. Haar mooie stem. De liedjes die ze zong. Ze was vooral in de jaren 60 en 80 bekend in Nederland. De dip was in de jaren 70 ze veranderde van label en tekstschrijver.

IMG-20180927-WA0000

Het was bijzonder haar nu in het echt te zien. Je beseft dan dat een deel van je kinderjaren en tienertijd daar voor je staat, de liedjes die je meezong, de plaatjes die je van haar had. In mijn huwelijk draaide ik het nog veel en Annemieke pikte dit op. Annemieke kon bijna alles meezingen en dat mocht ook, vaak zong de zaal mee, geweldig om te horen, ook geweldig voor een artiest.

Bij haar muzikanten zat haar zoon, hij zong ook mee hier en daar, een geweldige stem, hij is ook drummer en op het einde van het programma zong ook haar kleindochter twee nummers, dochter van de drummer.

De liefde spatte er van af, niet alleen in de teksten.

IMG-20180927-WA0002

Je mocht geen opname maken, het was apart dat veel mensen het toch deden en ook  is het hinderlijk, ze stoorden de magie, Dionne vroeg zelfs ook nog of mensen het wilde opbergen, maar sommige gingen gewoon door.

Een man uit het publiek had bloemen mee en deed ook nog een dansje dicht bij het podium voor haar, Dionne ging er zo goed mee om, een bewaker wilde de man verwijderen, maar Dionne liet de man de ruimte, hij gaf haar nog een handkus en ik dacht, mogelijk is hij ook al zijn leven lang fan en grijpt nu zijn kans en heeft hij de avond van zijn leven.

Het was een geweldige avond, maar het was ook een beetje als in een droom, dat heerlijke eten, de mooie muziek en dat prachtige theater en dan samen met mijn dochter.

Dionne zingt nu wel veel lager dan vroeger, maar ze is nog steeds een topzangers, zeer muzikaal en daarbij nog vreselijk lief en adrem.

Helaas heeft ze ook tegenslag gekend, door een verkeerde zakenpartner was ze ongeveer 6 jaar geleden genoodzaakt haar faillissement aan te vragen, dit is veel zangeressen overkomen en dan het overlijden van haar nichtje Whitney Houston. Maar deze sterke vrouw is niet gebroken, integendeel, ze straalt een en al kracht en levenslust uit.

 

Trudy.

Foto’s Annemieke, genomen toen het wel mocht.

 

Mama……

IMG-20180127-WA0003

 

Zoals je daar zo proper ligt

De zuster bergt de kommen op

Nee, dit wordt geen mooie dag

De wereld staat op zijn kop

 

Had je zo graag lang willen bewaren

Gelukkig werd je kruimelig oud

Je kon zo lachen om mijn gekrikkemik

 

Dan zei je:

Je bent nog erger dan ik

Maar nu heb je toch gewonnen

En ik heb te kort gezegd…….

Al die simpele kleine woordjes

Elk klein handgebaar

 

Mis je, mis, je mis je

Wat  ik nooit onder ogen wilde zien

Is nu zo vreselijk waar.

 

Trudy.

Op  februari hebben wij haar begraven, ze werd heel oud, maar missen kon ik haar nog niet.

Vrouw Hoedt deel 9 De bank wil geld zien……

20180923_135948

 

Vrouw Hoedt deel 9 De bank wil geld zien.

 

Mevrouw Harkema was elke dag de gulle gever dankbaar voor de tas met boodschappen, ze kon soep maken, brood bakken en elke avond een maaltijd op tafel zetten en soms zat er ook wat lekkers bij. Alleen al de idee dat er iemand aan haar dacht……… haar man had ze niets verteld van die tas, hij was zo trots, maar wilde ondertussen wel elke avond de dagopbrengst van de winkel naar het casino brengen. Mevrouw Harkema was te laat begonnen met geld apart leggen, haar man kende geen maat, ging uit van het principe dat hij op een dag een grote slag zou slaan en dan waren alle problemen verdwenen.

Nou die slag was er, maar dan andersom, als ze de bank niet snel een enorm bedrag betaalden was alles van de bank…..mevrouw Harkema had de nekslagbrief onderschept en niks tegen haar man gezegd, hij zou haar vast gaan slaan en tegen haar gaan schelden, nee, ze moest nu doen wat de boodschappentasbriefschrijver had gevraagd.

Die avond zette ze de  tas in de bosjes met een zeiltje er over met een brief er in, dat de bank geld moest hebben, wat ze nu nog kon doen om de zaak te redden, tevens bedankte ze weer de gulle gever. Ze had al eens warme sokken gebreid en mutsen en soms dacht ze dat ze er mensen mee op straat zag, maar ze moest zich wel vergissen, want die mensen noemde haar man uitschot en die hadden zeker geen geld om haar te helpen zoals ze elke week werd gedaan.

Teun Vet was de man die elke week heel voorzichtig en ongezien de tas in de tuin zette bij Harkema, hij kende het klappen van de zweep, hij had elke week een hele wijk, hij had zijn kar met vintage spullen als camouflage altijd bij zich en daar stonden gevulde tassen in.

Bij Harkema, trof hij de brief, die moest dadelijk naar Hoedt. Ondertussen had Hoedt het druk met het optekenen van de levenswandel van haar grote hulp, ze had vaak het kippenvel op haar armen, wat had die beste man een vreselijk leven gehad.

 

Trudy.

Deel 1 t/m 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Voor mijn vader met dank!……

20180909_163727

 

Op een kleedje in het gras

De tijd dat mijn vader

De onverschrokken held was

 

Met hem werd het weiland een verhaal

Het karrenspoor

De figuurtjes wolken

 

Hij leerde mij te kijken

Met een scherpere blik

Mijn vader woont nog in mij

En is mijn tweede ik.

 

Trudy.

Foto: Net voorbij Castricum, Uitgeest. Hij nam me vaak mee in het bakje achter op de fiets, dan dronken wij op de terugweg een flesje Rivella in het Witte Huis, bekend als de Krokodil Spaans restaurant. Studio DENHERDER.

Op de dag dat ik het gat in de wolken zag, had ik zo het gevoel dat hij nog dichter bij me was.

 

 

Op de fiets naar Nico,

Het regende hard en ik had mijn oliejas aan en voor het eerst na de zomer weer een panty, ook had ik mijn nieuwe winterschoenen aan, want het zag er guur en nat uit.

Op de buienradar zag ik rode vlekken, dat is onweer, maar ze waren zo klein, ik gokte het er op, want ik ga ongeveer 52 maal in het jaar heen, op zijn minst, ga ik met de trein dan is het al die keren treingeld en de huurfiets, van de NS, waarvan ik dacht dat het 2,50 was, maar ik kreeg van de NS een rekening van bijna 4 euro, nou met de koffie, de taart en vaak nog patat en zo, worden dat dure reisjes, dus ik heb me voorgenomen, als het niet glad is, ga ik met de fiets.

20180923_134342

In de oliejas bij Uitgeest, de eerst 5 kilometer zitten er op, ik had last van veel druppels aan de neus, dus moest even snuiten. Nu nog 5 tot Castricum.

20180923_134312

Uit de trein stapten veel van Dam tot Dam hardlopers, want die dag was het vandaag.

20180923_134350

Nieuwe schoenen, niet zo charmant bij een jurk, maar ze deden het prima en van boven was ik een dame, had me nieuwe herfstjurk aan, met blauw, en gouden hartjes en halve mouw.

20180923_135948

Waar het vorige week nog een hemel was met wolken met gaten en zon, was het nu grauw. Sommige auto’s reden zo dicht langs de kant, ik kreeg steeds van muts tot voeten een vuileregendouche. ( ze zijn niet wijs ) In Castricum is het nog 7 kilometer naar de Zeeweg.

IMG-20180923-WA0001

Even een pauze, bril op om Annemieke een app te sturen. En ik denk nu, ik zie mijn moeder op de foto. ( alleen die had op mijn leeftijd nog lang geen bril )

IMG-20180923-WA0002

Bij Willemsduin haal ik Nico op, hij zit al op mij te wachten. Volgende week gaan we weer het dorp in, want hij heeft al zijn vrijheden terug en nu gaan we lopen naar De Oude Keuken, waar we koffie nemen met wat lekkers. Hij wil alleen half op de foto. Na afloop koop ik het Boek van Anoek, maar daar een andere keer meer over.

Op de terugweg begon de zon heel even door het wolkendek te prikken, een prachtig gezicht want in de sloten ging de zon mee, dat was bijna magisch.

De wind was gaan liggen en de regen was bijna geminimaliseerd tot hier en daar een druppel. Het was een heerlijke dag! Zeker ook omdat ik mail had van de man van de karaoke die ik deed op de kermis in Zaandam, na mijn zingen kreeg Annemieke een mail, dat een band haar moeder als zangstem wilde hebben en dat ben ik dus en ik heb JA! gezegd!

20180923_174728

Bij thuiskomst een lieve Luffy op de bank, wat kan een mens toch gelukkig zijn!

20180923_180648

Trudy.

 

Foto’s Studioaltijdopdefietsdenherder.

Vrouw Hoedt deel 8 ziekenzorg….

groene kachelpijphoed

Vrouw Hoedt deel 9 Ziekenzorg……

 

“Kijk, daar gaat die bezemsteel weer!” Jan Krankarm stond voor zijn raam op de eerste etage boven zijn fietsenzaak, hij maande zijn vrouw snel te komen kijken, maar zijn vrouw had er geen zin in, waarom toch altijd al die hilariteit om die vrouw? Haar hoedjes? Ja, niet gebruikelijk in deze contreien, maar was het niet enig, die hoedjes stonden haar geweldig en welke vrouw watertandde niet bij een kast  vol kleding en schoenen in alle kleuren van de regenboog?

Jan, keek op de klok en nam de trap naar beneden, nam niet eens iets mee naar de keuken. ( Zijn moeder had hem geleerd, nooit met lege handen van tafel gaan ) Nee, de vrouw was er voor het huishouden, maar de sukkel vergat dat zijn vrouw naast het huishouden net zo hard meewerkte in de zaak, als geen ander plakte ze banden, adviseerde ze bij nieuwe fietsaankopen en maakte ook beneden schoon en deed de hele administratie. Ja, ze kwam elke ochtend een kwartiertje later, dan deed ze snel de vaat, dan haalde ze snel nog vers brood voor in de middag, ach, haar taak was bijna dubbel zo zwaar.

Vrouw Hoedt was op weg naar de Achtersteeg 11, daar lag een vrouw met drie kinderen doodziek op bed, ze had een brood mee, wat kaas, koffie en waspoeder. Ze had het gehoord van haar eigen “klantjes”. De garen-en bandman had er vrouwen over horen praten, het ging als een lopend vuurtje, maar niemand scheen hulp te bieden.

Bij de voordeur hoorde ze het huilen van kinderen, rook ze al een nare geur…. hier moest snel hulp komen. Een schuw geschrokken meisje van ongeveer vier jaar deed open en Hoedt stormde naar binnen, met jas, kachelpijphoed en al en werd getroffen door een triest plaatje. Op de bank lag een uitgemergelde vrouw, met allemaal huilende kindjes om haar heen en de hond waakte over hen.

Hoedt probeerde haar boosheid te verbergen, hoe was het toch mogelijk, het was het praatje op de straat en niemand had een hand uitgestoken. Bij de buren belde ze de dokter en ondertussen sneed ze voor de kinderen wat brood met kaas, voor de jongste maakte ze een flesje. Zou ze nog op tijd zijn, deze vrouw was ernstig ziek.

 

Trudy. Foto van internet.

Deel 1 t/m 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

In liefde geschreven voor al die handelen en niet toekijken.