Er was eens…

20150225_164427

 

Het huisje kon zingen en rook naar lavendel en hout

De koffiepot riep je als je langs fietste

Hier woonden zilver en goud

 

Ruitjes zagen

Honger, watersnood,

Oorlog en verdriet

 

Iedereen viel om

Alleen het huisje niet

 

Trudy Den Herder.

Foto: Trudy Den Herder, huisje in Wormer waar ik graag kwam.

 

 

 

 

 

Magnolia haar boom.

20180415_173151

 

Vanmorgen vroeg

Fietste ik door een tranenrivier

De Magnolia tegenover Stumpel

Stond op het punt

Haar knoppen

Open te gooien

En ik besefte zo diep van binnen

Dat ik het zonder mijn mama moest rooien

 

Trudy Den Herder.

Foto: Trudy Den Herder. Het is niet de boom bij Stumpel, maar ook erg mooi. Zondag 15 april 2018 Krommenie.

Nieuwe opname.

boot en meeuw.

 

Ze had haar vingers in haar oren gestopt, maar helpen deed het niet. De Vries zat met de punt van zijn mes het laatste stukje gesmolten kaas van zijn bord te schrapen. Bij Van Engelen viel een korst van zijn kale hoofd, geel en groen, in zijn lasagne, het kleurde goed op zijn bord en belandde later op zijn lepel en slok, slok, het was op weg naar zijn maag.

Zou het hier ooit wennen? Zouden de mensen haar net zo vies vinden, als zij de mensen vond? De toetjes, waren bekertjes ijs, dat was dan wel een lichtpuntje, het eerste lichtpuntje van deze dag. Maar voor haar was er geen toetje, ze was nog te nieuw, was nog niet in het systeem opgenomen, de dikke verzorgster had haar eigen toetje al in de aanslag……..lepel al bijna in haar grote mond, na haar toetjetekortboodschap.

Van Engelen met de korst zag het allemaal gebeuren en schoof met zijn nog werkende arm het toetje naar haar toe.

Ze keek hem vragend aan. Met een haast onverstaanbaar: “toe maar meisje.” Keek hij zo lief naar haar. “Het dekseltje zit er nog op!”

Meisje, ze was al zesentachtig. Haar hart werd warm. Ze greep dankbaar naar het toetje en zag weer hoop gloren.

Trudy Den Herder.

Zou ze het doen?

IMG_1000

 

Bij het watertje vlak voor het dorp, zag ik een klein meisje staan. Te ver was ik nog om goed te kunnen zien wat ze deed, maar ik zag linten in het haar fladderen. Na de grote bocht, zag ik dat haar houding gespannen was, boos, strak, armen over de borst gekruist, mogelijk was ze aan het stampvoeten.

Dichterbij gekomen zag ik dat ze iets in haar handje had, ohhhhhhh, een steen en ietsje verder zag ik de zwaan al, de zwaan die een nest had gebouwd. Het meisje trok haar arm naar achter, een gebaar dan leek om de steen meer kracht mee te geven, haar oogjes zag ik gericht op de zwaan…….

Kleine meisjes maken soms van die vreselijke dingen mee… reageren het soms af, dat is beter, dat lucht op, maar die arme zwaan, nee, die moest gespaard blijven, goede raad was duur, ik was nog te ver om de steen uit haar hand te nemen.

Gelukkig is mijn geest nog lenig, ik speelde een brandweerauto, een hand werd het zwaailicht en mijn stem werd de sirene. TATUUUUUUUUUUUTATTTTTTTTTATTTTTTTTTTTTTTTTTTTUUUUUUUUUUU!

Het meisje keek verbaasd mijn kant op, een oudere vrouw op een fiets, met een hand in de lucht alsof ze een lasso vasthield en dan die rare geluiden. Maar het werkte, de steen zakte en gooide ze in de graskant.

Ik had nog lekkere broodjes en thee in de thermoskan. Ik nodigde haar uit op een kleedje, goed in het zicht van anderen en luisterde naar haar verhaal, na een half uurtje keek ze blij, mooie kuiltjes in haar wangen, keken we nog bij de zwaan, ik vertelde haar, dat zwanen altijd bij elkaar blijven, dat ze een nestje bouwden, heel goed hun kindjes bewaken, maar ook dat ze heel fel konden worden als je te dichtbij kwam, of ze iets aandeed en dat dit hun goed recht was, dieren en mensen moet je met rust laten… daar was ze het mee eens. Die zwanen redden het wel met elkaar. Ik vroeg haar zachtjes, weet je hoe jij het gaat redden? Ze dacht lang na. Zal ik het aan mijn juf vertellen en vragen om hulp?

Nou zei ik, terwijl ik mijn lippen aflikte na de laatste boterham, als je haar vertrouwd, zou ik dat een heel goed idee vinden.

Ze hielp me overeind, kijk dacht ik, haar inborst is zo goed. Ze zwaaide met een verstandige hand, vastberaden en opgelucht. Zo dacht ik, twee goede daden in een klap en nu maar hopen dat haar juf goed haar werk doet.

 

Trudy.

Foto: Trudy Den Herder.