Slotervaartziekenhuis, ik zal je missen!

Slotervaart ziekenhuis

Foto: van de NOS site.

Het zal zo rond 2007 geweest zijn, ik werkte voor het AMC in Amsterdam en ik wilde  mijn vleugels uitslaan en dat gaf ik te kennen aan mijn baas. Die attendeerde mij er op dat het Slotervaarziekenhuis een Psychiatrisch Dienst wilde hebben, een bemand kennis centrum. Het werd begeleid via o.a het AMC en dat leek me wel wat en ik was dadelijk aangenomen.

We hadden een geweldige ruimte gekregen en het Slotevaartziekenhuis huurde ons in, een psychiatrisch verpleegkundige, docent verpleegkunde en een psychiater op afroep, we gaven ook les op de werkvloer, het was een geweldige tijd, ik vulde het centrum met kennis en contacten en op aanvraag bezochten we patiënten en gaven de verpleegkundige en artsen tips hoe om te gaan met de patiënt.

Voelde me zo veilig in de warme armen van het ziekenhuis en ik ging van het ziekenhuis houden. De dienst die ik mede had helpen opzetten was rustig, zeker nadat alles op zijn plek en voorzien was van hulplijnen, kennis, contacten en protocollen en ik ben een enorme doener en op het moment dat het allemaal klaar was, ging ik op zoek naar een baan die drukker was, en dan wel binnen het ziekenhuis en die vond ik, op de afdeling Opleidingen, want het alleen maar wachten op een consult en af en toe een lesje geven vond ik het te rustig.

Ook bij Opleidingen had ik het enorm fijn en mijn kindje dat ik had helpen opzetten gaf ik in de veilige armen van andere mensen, in het begin liep het nog wel eens in elkaar over, maar al spoedig werd ik helemaal in beslag genomen door mijn nieuwe werk. Aysel Erbudak was mijn baas, en ik heb nog nooit zo een lieve goede baas gehad, ik koester die herinneringen. Ze was goed voor al haar personeel en ook voor haar patiënten.

In november 2016 lag ik zelf in het Slotervaart de dagen voor en rond mijn verjaardag en op mijn verjaardag mocht ik naar huis, een operatie na een ongeluk in het verkeer. Een arts die het onmogelijke voor mij mogelijk maakte en me weer op de been kreeg, ik ben hem eeuwig dankbaar.

En nu is het allemaal verleden tijd het ziekenhuis gaat dicht, de patiënten worden al overgeplaatst. Ik ben verdrietig en vol weemoed. Ik heb te doen met mijn oud collegae, sommige hebben er hun hele werkzame leven gewerkt. Ik heb te doen met al die mensen die nu een ander plekje moeten zien te vinden.

 

Dag, vreselijk lief, lief ziekenhuis met al die intens lieve medewerkers. Dank voor ook de zorg op het moment dat ik jullie nodig had, of het nou op de OK was, of op de afdeling, ik voelde me veilig en goed verpleegd. De foto’s stuurde ik naar mijn baas vlak na de operatie op het moment dat ik weer wat mocht eten, nog wel in me operatiepyjama en nog wel helemaal in de roes van de verdoving zat.

Trudy.

Marion Maas…….

20181022_144720

Het is al weer een poosje geleden dat ik werk van Marion Maas bij ons in de bibliotheek zag hangen. Dadelijk werd ik gevangen in de werken, ik liep op het strand, ik was in Amsterdam en werd bijna overreden door een tram, dat deed het werk met me, het begon te leven en ik werd er in gezogen en de verhalen in mijn hoofd begonnen te leven.

Van Marion heb ik twee werken, een nog in bezit, het is de sluis in Zaandam, bij mij riep dit dadelijk mijn verleden op, snel lopen van de trein naar het Sint Jan ziekenhuis, ik was een kleuter, hollen naar mijn vader, mijn vader lag vaak in het ziekenhuis, hij was net zo lief als hij vaak ziek was en oh, wat miste ik hem dan, als ik bij de sluis was, dan kon ik mijn vader al bijna ruiken, oude beelden kwamen terug…….die lieve lieve man.

Het werk van Marion wordt veel ten toon gesteld, en nu hangt het in Wormer in het Torenerf, een groot verzorgingshuis van Zorgcirkel. Drie gangen hingen vol en je komt ogen te kort. Ik was niet de enige die kwam kijken, nee, het was druk, het was vaak even wachten voor je bij de volgende kon kijken.

Als laatste foto plaats ik dat wat ze zelf schreef over haar werk en haar contactgegevens. Want mogelijk zit er iets voor u bij en ik kan het u aanraden, want haar werk maakt je blij, het werk is warm en het laat je wegdromen de zee op, het weiland in, of het verlangen naar een mooie vurige dame wordt aangewakkerd, ja, het maakt je huis levend. Zelf ben ik geen fotograaf een foto van mij doet geen recht aan het mooie werk, maar wees overtuigd, als u voor het echte werk staat, beleeft u een wonder!

Ja, wat kies je dan uit drie gangen vol, dit was mijn keuze. Anne herkent mogelijk een fabriek van de Hembrug, de Wormerpolder en de duinen van Castricum. Mooi he, dat iemand dat zomaar kan! Marion je bent gezegend met een groot, heel groot talent.

20181022_144610

 

20181022_144852

20181022_144759

20181022_144825

20181022_144704

20181022_145037

20181022_144735

20181022_144929

20181022_144836

20181022_145118

20181022_145053

20181022_145142

Trudy Den Herder.

Foto’s genomen op de expositie van Marion Maas in Torenerf te Wormer door Trudy

Marion Maas in de media.

 

 

 

 

Op de fiets naar Nico en nog veel meer….

20181021_151710

En dan ineens, tatadiebom! Heb ik mijn oude leven weer terug, een leven van na het ongeluk. Ik heb er zo voor geknokt en sommige zeiden: wat doe je jezelf aan, wie wil er nou op jouw leeftijd nog hard werken? Nou ik dus, Trudy. Dan waren nog de duiveltjes die zeiden dat ik op mijn leeftijd nooit meer aan een baan zou  komen en ja, daar zat wat in, want over ongeveer drie weken word ik zestig, maar gek genoeg voel ik me niet zo, ik voel me veel jonger, veel fitter en heel gelukkig. Maar ik heb nu wel minder tijd om te bloggen, te lezen bij anderen, maar goed, een mens kan niet alles hebben.

Mijn baan is echt geweldig leuk, op het ROC in mijn gemeente geef ik les aan verpleegkundige en twee maal in de week ga ik naar de leerlingen toe, dan kom ik daar waar ze werken en geef ze daar les.

Dan is er nog de band, ik vind het enorm leuke mensen en we zijn met heel veel en ik vind ze zo leuk spelen en ik ben zo blij dat ik er deel van uit mag maken.

En dan is er nog de hobby waar ik zo sterk van werd, ik geloof dat het nog op dit nieuwe weblog te lezen is, dat ik voor het eerst een dorp verder kon fietsen dan mijn eigen dorp, dat was een mijlpaal, dat was het moment dat ik dacht: zie je wel het komt allemaal goed, van lopen met krukken en bijna de trap niet op kunnen, veel pijn en altijd moe en gehandicapt voelen, heb ik dinsdag, dat was die enorm mooie zonnige dag een groot rondje om gereden, ik heb die dag ongeveer 100 kilometer gefietst, het was niet echt de bedoeling, maar ik dacht, ik neem een groter rondje, maar hier en daar ontbraken de borden voor de fietsers en zo reed ik de route verkeerd, maar ik heb wel prachtige dingen gezien, langs het Markermeer, Starremeer langs Spijkerboor, Alkmaar, De Rijp, De Beemster, de Knollendammen, Graft en noem maar op. Na afloop moest ik nog boodschappen doen bij AH en toen was ik wel even duizelig, ik had te kort gedronken, dus ik heb snel bij AH getankt.

En vandaag naar Nico gefietst, dat stukje van 20 kilometer heen en 20 terug, fiets ik nu met twee vingers in de neus. Er was vandaag geen zon en er reden geen treinen, de bussen namen het over, maar ik red het op de fiets.

Het was gezellig bij Nico, we hebben koffie genomen en taart, we hebben ook nog lekker buiten gezeten en gekeken naar de herfst in het bos, ik zag allemaal mooie bloemetjes, duinbloemen volgens Nico.

Ik heb naar binnen gegluurd bij het lescentrum, daar waar ik mijn psychiatrie diploma behaalde. Nu is het meer voor korte cursussen, want de academie is naar Haarlem verhuisd, maar het is zo fijn om het terug te zien.

Nou en dan is er nog veel meer, maar ik ga afwassen, ik heb vandaag roti gemaakt op verzoek, daar zijn ze thuis dol op, helemaal volgens het echte recept, nou daar eet ik ook mijn vingers bij op, het huis ruikt nu zo lekker gekruid.

Dag allemaal! Na de afwas ga ik slapen, dus ik heb nog heel wat bij te lezen bij jullie!

20181021_151624

20181021_151744

20181021_151738

Trudy

Foto’s: Bloemen op de grond in het bos en het lescentrum van Parnassia voorheen Duin en Bosch.

 

 

Vrouw Hoedt deel 10, de wind.

groene kachelpijphoed

 

Vrouw  Hoedt deel 10

Iedereen had zijn eigen problemen en als je globaal keek, rook het in de straatjes naar vers brood en gemalen koffie en blonken de ruitjes en zagen de mensen er keurig uit…. maar achter de deuren, ja, achter die deuren……

De een sloeg zijn vrouw en vond dat hij dat recht had, want ze was stom geweest en de ander kneep de buurvrouw in haar fruitmand, de buurvrouw had daarna angst om naar buiten te gaan, zette zelfs de vullisemmer niet meer buiten. Sommige huisvrouwen waren aan de sherrykuur om af te vallen, maar helaas vielen ze niet af, maar vielen wel vaak om, ze waren te intens in hun kuur gedoken, maar het was ook zo verleidelijk, ze vergaten zo de ellende van de dag.  Ze schoven de rommel in en onder de kasten en als de man in de avond snakte naar zijn warme hap, dan lag de vrouw ziek op bed, ze had hoofdpijn, of buikpijn, of dacht zwanger te zijn, maar het was haar geheim dat het de bijwerking van de kuur was.

Maar op zondag zaten ze allemaal fris en flink in de Brillantine of Wella in de kerk en daar was het een broeinest van roddel en achterklap, zo vlak voor het altaar in de schoot van Onze Lieve Heer waren ze rechtschapen burgers maar na die mis, oei, oei!

Na de heilige mis liep de hele gemeente als een streep over het lange pad van de kerk om zo weer in het hart van de bewoonde wereld te komen en bij de kerk waaide het altijd harder dan op andere plekken, door het hoge gebouw met gekke hoeken, speelde de wind altijd met de kerkgangers. De vrouwen wisten dat, hun hoedjes zaten vastgeklemd met haarspelden en hun rokken waren tussen de knieën gekneld of werden vastgehouden, een witte onderbroek zien was schande en als de wind flink trok dan hielden ze de hand aan de hoed en de rok.

Achteraan liep ook vrouw Hoedt, ze had weer een prachtige kachelpijphoed op haar hoofd maar ze had ook haar handen vol, van mijnheer pastoor had ze de opbrengst van de collecte gekregen om de tienerdochter van Jans te helpen met een babyuitzet. Mijnheer pastoor had nooit geweten welk een mooi werk vrouw Hoedt al die jaren deed en had enorme schaamte gevoeld toen hij haar levensdoel had ontdekt, normaal roomde hij de opbrengst van de collectezak af en kocht er whisky voor, maar hij had zijn leven gebeterd en was een verbond aan gegaan met Hoedt, het dorp te redden.

De wind speelde met de sjaal van Dirkje en de sjaal stond als de staart van een kwade kater omhoog, maar nam ook de hoed van vrouw Hoedt en ze greep nog met haar handen naar de kachelpijp en het geld viel op de grond en de hoed waaide weg, heel hoog de bomen in en het muntgeld rinkelde tussen de kinderkopjes en daar stond ze in al haar naaktheid…….. de mensen wezen naar haar en gilden het uit van de pret….. “Kijk!” Riep een brutaal jongetje, “die heks is kaal”………………………………………………

 

Trudy Den Herder

De delen 1 t/m 10

Op de fiets naar Nico…..

20181014_160318

Op de fiets naar Nico…….

De week ging zo snel en ik had zo veel te doen, afspraken in Zaandam, in Almere en veel lezen en leren en dan mijn normale werkzaamheden.

Het bloggen schoot er bij in, ook het lezen bij anderen. Voor mevrouw Hoedt, heb ik weer veel bedacht, maar andere zaken gingen voor, dat zal de komende weken wel vaker zo zijn.

Maar een ding laat ik niet schieten, dat zijn de zondagmiddagen bij Nico. Het was vandaag heerlijk weer, ik begon nog met een vestje aan, maar nog voor de stoplichten bij mij aan het einde van de straat had ik het vestje uit.

Er stond bij Uitgeest al een file naar de zee. Het was windje mee op de heenweg, ik vloog. Nico was helemaal in het groen en had nieuwe schoenen, hij zag er prachtig uit. Ik had een foto voor hem mee, een hele grote foto, waar hij met zijn zusje op stond. De foto is meer dan dertig jaar oud, waar blijft de tijd, hij was er erg blij mee.

We hebben lekker koffie gedronken en taart gegeten en we zijn naar de markt geweest en hebben in de zon gezeten en naar het herfstbos gekeken.

De zwanen zaten dicht in hun veren op de terugweg, de wind was aangewakkerd.

Morgen ga ik voor het eerst oefenen met de band. Dit nog als nasleep van het karaoke zingen samen met Annemieke in een eetgelegenheid bij ons in Zaandam, het leverde mij een band op die me wil hebben als zangeres. Nou, ik ga morgen eerst maar eens luisteren en een liedje zingen en dan kijken of er een klik is.

Nico vond het leuk voor me, hij weet nog dat hij klein was en er thuis altijd ruzie kwam als mama eenmaal in de week ging zingen…. op het laatst kwam de band bij mij thuis, zodat ik niet de deur uit hoefde te gaan en we zo toch aan ons repertoire konden bouwen, maar dat vond ik weer geen succes, want ik had Annemieke nog aan de borst en die wilde dan nog eenmaal drinken en dook zo onder mijn truitje, ze was toen ruim een jaar en ik ben toen gaan afbouwen, want ik zong bij een hardrockband en dat borstvoeden vond ik niet zo bij mijn imago passen, maar als ik er nu aan terugdenk  moet ik zo lachen, hoe schattig een jonge moeder en dito kinderen en alles gaat gewoon door, band of niet.

Trudy.

Foto: Zwanen bij Castricum door studioopdefiets.

 

 

Er was “hoop” voor de koning…..

 

20180909_163727

 

Koning Flapdrol de eerste uit Schijterijen

Wilde op een dag niet meer met zijn eega vrijen

Hij zei: “je ruikt niet meer lekker vies!”

Hij is nu gescheiden en vrijt met freule Von Pies

 

Trudy.

En als je denkt wat doet ze nu? Deze dwaze liedjes bedenk ik op de fiets, nou beter gezegd, ik zing en het ontstaat vanzelf en dan hoop ik altijd maar dat ik het niet te hard zing want anders verslijt men mij nog voor de dorpsgek. Maar geloof me het is een goed medicijn tegen muizenissen en verdrietgevalletjes. Ergens in mijn hoofd zit een knop en als ik die aanzet dat stroomt het er uit.

 

Foto: Het hek van de dam van studioflapdrol

Op de fiets naar Nico…….

20181007_150137

Op de fiets naar Nico….

Het is altijd een fijne dag, de dag dat ik naar Nico ga. Hem even vast te houden, hem even te horen lachen en te genieten van zijn intense liefde en oprechtheid. Hij is dat deel van mij dat nu los van mij leeft, maar ik voel zijn verdriet en blijdschap nog in elke vezel van mezelf.

Vandaag is het redelijk gezakt, maar gister was ik zo verdrietig op de weg terug, verdrietig omdat hij niet meer in zijn eigen huisje woont, omdat hij nooit een eigen vrouw kan hebben, omdat hij nooit kinderen zal hebben, dat hij eigenlijk moederziel alleen is, maar gelukkig nog wel een moeder heeft maar wat als straks zijn moeder er niet meer is?

Vurig hoop ik dat een ander mijn taak zal overnemen, vele weten nog niet hoe mooi die taak is, Nico is een van die diamanten in mijn leven. Ik zou graag zijn lot willen delen, elk de helft, zodat hij ook een helft kan genieten van het leven, maar zoiets bestaat niet helaas.

 

 

Van tot aan de sterren en dan een miljoen keer!

 

Krom en scheef zo is je loop

Lang en grijs dat is je haar

Maar dat ik oneindig veel van je houd

Is voor eeuwig waar………

 

Mama.

Foto: Studiogekkenhuis. Het bankje waar we zaten en genoten van de geuren van het herfstbos.

Ga ook eens kijken bij: https://crtempelaar.com/ een nieuw weblog met erg mooie foto’s.

 

Hoe is het nu?

IMG_0622

Ineens kan je leven er anders uitzien, gezondheid is een kostbaar iets.

De huisarts en de artsen en de verpleegkundigen in het ziekenhuis waren erg lief en kundig en sommige heb ik zelf opgeleid. Ik was heel lang niet in ons eigen ziekenhuis geweest, het ziekenhuis waar ik ook als verpleegkundige heb gewerkt, het ziekenhuis, waar mijn jongste kinderen zijn geboren, waar ik later stage liep om docent verpleegkunde te worden, het ziekenhuis, dat ooit op een kale vlakte stond en nu omringd is door wegen en huizen, het ziekenhuis dat vanuit de drukke binnenstad nieuw werd gebouwd en nu, juist nu ik het zo nodig had, totaal veranderd was, alles is nieuw, ik kon niks meer vinden, vroeger kon ik bijna met mijn ogen dicht door het gebouw dwalen, in de nacht moet je vaak urine en bloed wegbrengen en dan is er niemand aan wie je de weg kunt vragen, nou dan leer je snel de weg, vooral ook omdat het dan heel donker is in het hele huis.

Ik ben dankbaar dat er nu zoveel kennis en kunde is en ik lach als ik denk aan dat ik dit jaar voor het eerst mijn eigen risico had verhoogd, ik dacht: ik ga niet meer naar een dokter, ik wil niet meer, ik doe het niet meer, ik heb net een lange herstelweg afgelegd na een ongeluk, maar soms heb je niks te willen, dus ja, die eerste ruim 800 euro zijn voor eigen rekening, nou dat doe ik dus nooit meer.

Nou dat was het dus en nu ga ik weer verder met mijn leven want dat doe ik zo graag.

Dank voor de lieve berichtjes!

Trudy.

Foto: Studioopdefietsdenherder. Kruisbergstrand.

Op de fiets naar Nico….

20180930_140210

Deze keer wilde ik bewust met de trein, ik was donderdag ziek geworden en het was best heftig, zelfs vrijdag nog de hele dag in bed en zaterdag heb ik heel rustig aan gedaan.

Lieve Luffy is ook ziek, maar toch kwam hij af en toe even bij me kijken, heel voorzichtig, dat lieve natte neusje op mijn wang, een zacht pootje op mijn voorhoofd. Normaal als hij de kans krijgt springt hij op mijn buik en ligt daar dan te knorren als een varkentje, maar nu niet, hij kwam even naast me liggen, wat zijn dieren toch geweldig slim en gevoelig, want mijn buik deed zo een pijn, maar hij raakte mijn buik niet aan.

20180930_140242

Vandaag dus naar Nico, wilde met de trein ivm niet lekker zijn, maar er reed weer geen trein, ik had er niet op gerekend, tussen Zaandam en Uitgeest moest je met de bus, maar dat zou ik ook niet trekken, die bussen hobbelen zo en dan kan niet van mijn buik.

Dus ik ben toch op de fiets gegaan, op het spoor veel mannen met een geel hesje, ze liepen met spuitbussen en keken heel nauwkeurig naar de rails.

20180930_141412

We konden voor het eerst weer het terrein af, Nico heeft al zijn vrijheden terug, dus we zijn bij zijn favoriete tentje wat gaan eten en drinken. Hij had prachtige nieuwe blauwe schoenen aan en een mooi vest met veel kleurtjes en hij rook erg lekker, het was fijn hem weer te zien en te knuffelen.

Het was op de heenweg ploeteren tegen de wind in, op de weg terug vloog ik, ook had ik last van een grasmaaier, die dingen vind ik doodeng, ze rijden je zo omver of de sloot in, maar er was geen ontkomen aan, wat ik ook had bedacht, even wachten en foto’s maken en zo, ik ontkwam er niet aan, het leek wel op hij op me wachtte, ik moest er langs, mijn hart zat in mijn keel, ik moest goed mikken, want bij elke lantaarnpaal, pakte hij meer dan de weg, maar goed, het is gelukt. De luchten waren imposant, maar het bleef droog.

Het is altijd een prachtige dag als ik naar Nico kan. Maar nu snel mijn bed weer in, ik ga morgen naar de dokter, ik heb te veel last.

20180930_141409

Trudy.

Foto’s: Studio DENHERDEROPDEFIETS

 

Dionne Warwick……

IMG-20180927-WA0005

Annemieke en haar vriend hadden me op 26 september verrast met een prachtige avond. We gingen eerst uit eten en daarna naar Het Koninklijk Theater Carré in Amsterdam.

IMG-20180927-WA0001

IMG-20180927-WA0006

Wat een bijzondere avond. Dionne Warwick werd in 1940 geboren in East Orange ( New Jersey ). Ze zong al maar werd ontdekt door  Burt Bacharach, ze werd erg bekend met zijn nummers, vooral omdat ze als geen ander het gevoel er in kon leggen en geen gekke dingen met haar stem deed, ze heeft gewoon van zichzelf een prachtige volle romige stem, ze was als zangeres ook heel herkenbaar, haar geluid was en is nog steeds uniek. Ze werkte later samen met de grote der aarde, zoals de Bee Gees, Stevie Wonder, Elton John en Gladys Knight.  Een artiest die mijn verleden zachter maakte. Haar mooie stem. De liedjes die ze zong. Ze was vooral in de jaren 60 en 80 bekend in Nederland. De dip was in de jaren 70 ze veranderde van label en tekstschrijver.

IMG-20180927-WA0000

Het was bijzonder haar nu in het echt te zien. Je beseft dan dat een deel van je kinderjaren en tienertijd daar voor je staat, de liedjes die je meezong, de plaatjes die je van haar had. In mijn huwelijk draaide ik het nog veel en Annemieke pikte dit op. Annemieke kon bijna alles meezingen en dat mocht ook, vaak zong de zaal mee, geweldig om te horen, ook geweldig voor een artiest.

Bij haar muzikanten zat haar zoon, hij zong ook mee hier en daar, een geweldige stem, hij is ook drummer en op het einde van het programma zong ook haar kleindochter twee nummers, dochter van de drummer.

De liefde spatte er van af, niet alleen in de teksten.

IMG-20180927-WA0002

Je mocht geen opname maken, het was apart dat veel mensen het toch deden en ook  is het hinderlijk, ze stoorden de magie, Dionne vroeg zelfs ook nog of mensen het wilde opbergen, maar sommige gingen gewoon door.

Een man uit het publiek had bloemen mee en deed ook nog een dansje dicht bij het podium voor haar, Dionne ging er zo goed mee om, een bewaker wilde de man verwijderen, maar Dionne liet de man de ruimte, hij gaf haar nog een handkus en ik dacht, mogelijk is hij ook al zijn leven lang fan en grijpt nu zijn kans en heeft hij de avond van zijn leven.

Het was een geweldige avond, maar het was ook een beetje als in een droom, dat heerlijke eten, de mooie muziek en dat prachtige theater en dan samen met mijn dochter.

Dionne zingt nu wel veel lager dan vroeger, maar ze is nog steeds een topzangers, zeer muzikaal en daarbij nog vreselijk lief en adrem.

Helaas heeft ze ook tegenslag gekend, door een verkeerde zakenpartner was ze ongeveer 6 jaar geleden genoodzaakt haar faillissement aan te vragen, dit is veel zangeressen overkomen en dan het overlijden van haar nichtje Whitney Houston. Maar deze sterke vrouw is niet gebroken, integendeel, ze straalt een en al kracht en levenslust uit.

 

Trudy.

Foto’s Annemieke, genomen toen het wel mocht.