Vrouw Hoedt deel 7…..

20171111_160729

Vrouw Hoedt deel 7

Leesles op de sofa.

Natuurlijk hielden ze er niet van om op de woensdagochtend vroeg op te staan en door weer en wind naar het huis van Hoedt te lopen, maar de winst was enorm en dat deed hen toch uit bed komen…..

Vier man sterk, mensen met bijzondere talenten, maar helaas konden ze geen van alle lezen en schrijven, nou , niet jokken, eens konden ze het niet, maar nu waren ze al aardig op de goede weg.

Johnny Lodder dacht nog vaak terug aan het magische moment dat hij zijn eigen naam kon lezen boven het dwangbevel dat hij had gekregen, hij schreeuwde het uit van blijdschap, terwijl elk ander mens bijna zou instorten na zo een brief.

Hoedt had koekjes gebakken en verse koffie klaar staan, het was lekker warm en ze had een mooi nummer op de platenspeler liggen, de leesgasten waren daar even stil van, snoven de sfeer, de warmte en de liefde en waren blij dat ze waren gekomen.

Na anderhalf uur intensief les, aten ze samen een broodje en Hoedt vroeg of Johnny kon blijven. De man deed zijn hand naar zijn hoofd, hij vermoedde een klusje, dan kon hij geen nee, zeggen, maar hij had niet veel zin.

“Johnny,” begon Hoedt, “wat zou je er van vinden als we samen een boek gingen maken? Jij vertelt je verhaal en ik schrijf het op. Jij maakt de tekeningen en bepaalt hoe het boek er uit gaat zien, goed plan?”

Johnny kon niks zeggen, hij dacht na, een boek, een boek, wat moest hij dan vertellen, er was niks te vertellen, een raar leven,  eenzaamheid, verstoten en met een kist vol spullen de baan op…….de garen-en bandman komt er an!

 

Trudy.

Foto: Niet de gang van Hoedt, maar mijn gang.

 

Vrouw Hoedt deel 6. Keboys…..

cowboy-Western-laarzen-B

Vrouw Hoedt deel 6.  Keboys…..

Achter het grachtenpand van vrouw Hoedt was het die avond erg druk, het was de wekelijkse kledingdag. Kratten vol met spijkerbroeken, jassen, ondergoed, sokken en warme jassen, voor groot, voor klein, voor dik en dun, voor  man of vrouw voor iedereen was er een nieuw kloffie.

Janus, wilde liever geen afscheid nemen van zijn keboys, zoals hij zijn cowboy laarzen noemde, maar de zolen waren versleten en hadden gaten en het leer begon te rotten. “Trek ze uit Janus, ik heb andere keboys voor je, net je kleur en maat, je moet droge, warme voeten hebben, de winter komt er aan. “Vrouw Hoedt probeerde de oude man te bewegen zijn afgelopen wrakken uit te trekken, maar hij piekerde er niet over. De nieuwe keboys, prikten wel aantrekkelijk in zijn ogen en boorden een verliefde pijl in zijn hart, maar er was nog iets. Zijn voeten stonken, waren zwart, waren stukgelopen en zijn nagels groeiden in een rondje zo weer terug het nagelbed in, dat wilde hij niet aan een vrouw tonen, al heel lang niet, hij had ook bedpret met zijn laarzen aan en gaf zo menig vrouw de sporen………..

“Kom op!” Maande vrouw Hoedt, “denk je soms dat ik niet weet hoe die lekkere pootjes er van jou uitzien?”

Met veel moeite wrikte Janus de oude laarzen van zijn voeten en mocht ze daarna in een teiltje soda doen, vrouw Hoedt verbond daarna de voeten met veel liefde, knipten krulnagels en vijlden ze glad. Ja, ze wist wat er in de wereld te koop was en keek niet toe maar handelde.

De mensen die een schoon kloffie hadden gevonden, gingen even lekker bij haar in bad of onder de douche en wie nog moest wachten dronk een lekker bakkie koffie met een broodje en een kommetje soep er bij. Wie nodig moest bellen kon bij Hoedt bellen en wie problemen had met instanties kon op de probleembank gaan zitten, Hoedt had een schrift en noteerde de problemen en met een envelop en een knijper deed ze de envelop op het  apart blad met het probleem en de naam van de bezoeker en in het verloop van de week, probeerde ze het probleem op te lossen.

Johnny Lodder had altijd geldproblemen en schuldeisers aan zijn broek hangen, dwangbevel na dwangbevel kwam bij hem binnen, hij was nog weinig leerbaar en leerde het nooit, Hoedt betaalde veel van zijn rekeningen en liet hem er voor werken, zo waren ze alle twee geholpen. Johnny was zo sterk als een beer en zo handig als wat, dus het was een eerlijke ruil.

In het pand er naast stond een heer met een bolhoed zich druk te maken, al dat gespuis bij zijn buurvrouw in de tuin haalde de waarde van zijn pand naar beneden……

Trudy . Laarzen van internet gehaald.

Deel 1/t/m 4

Deel  5

Vrouw Hoedt deel 5 Sokkensoep….

20180917_153741 - kopie

Vrouw Hoedt deel 5 Sokkensoep….

De huishoudster van mijnheer pastoor was drie weken op vakantie en dat liet zijn sporen na. Al het schone goed was op en om toch een verse onderbroek te kunnen aandoen, had de beste man een pan opgezet, zijn onderbroeken er in gedaan en het gas goed hoog gezet. Hij vergat er waspoeder bij te doen, dus het was een goed ingezette actie, maar zonder zeepsop, was de missie toch helaas mislukt.

Nadat de pan aan de kook was gekomen, werd de spaarvlam aangestoken en zo stonden de onderbroeken uren te pruttelen.  Het werd een vreemde geur die door de hele pastorie trok. Die avond zou de koster een kaartje komen leggen en terwijl mijnheer pastoor nog even snel de biecht afnam, keek de koster in de pan, dat was een vreemde soep, het rook zo eigenaardig, maar de koster was hongerig en dapper en nam een kommetje en schepte zichzelf wat op……….

Nou, het verhaal dat de huishoudster later na haar vakantie hoorde was om te smullen, beter dan de soep en elke keer dat het verhaal weer werd verteld, werd de “soep,” dikker en viezer.

Het was helemaal een aparte bedoening geworden omdat mijnheer pastoor wel van een slokje hield vond Trijn, de huishoudster wel meer gekke dingen, maar ze was het gewend, want ze ging elk jaar drie weken op vakantie.

Schoenen in het vriesvak, een kam in de havermout en wc-papier gebruikt en al, in de servieskast, waren zaken die normaal waren als ze weer kwam op haar eerste dag na haar heerlijke vakantie, maar begrijpen deed ze het nooit…….

Trudy.

Foto: Studio Hoedt Zaanstreek.

Deel 1 t/m 4

 

 

De dag voor Hoedjesdag…….

Elk jaar verheug ik me op de hoedjes van de “Haagse dames.” Dus al mijn activiteiten verschoof ik naar een dag er voor en in de avond van Hoedjesdag. Dan kan ik rustig kijken naar al dat schoons.

Gister ging ik op de fiets een deel van mijn dagelijkse training doen en ik deed het in een deel van de Zaanstreek, een deel dat ik niet graag fiets omdat het fietsonvriendelijk is, maar ik had een een doel: kijken wat er is veranderd.

20180917_153620

Dit is dan zo een punt, omdat men hier lang geleden een viaduct plaatste is het hart uit het dorp en vallen overal lelijke schaduwen en is het lawaai van de auto’s een plaag. In de verte over het water zie je de kerk van het Kalf. ( Maria-Magdalena )

20180917_153613

Hier sta ik onder het viaduct, als je goed  kijkt zie je hoe het lelijke beton, de charme van het Zaanse verwoest, wat je niet hoort, hoe het lawaai van het verkeer het gefluister van de Zaan overstemt.

20180917_153754

Deze mooie kerk, staat in de schaduw van het viaduct en de rust wordt ook verstoord door een mega AH. Maar ik genoot van hoe de zon toch probeerde haar stralen te gunnen aan zo een mooi pand.

20180917_153828

Ook het oude Raadhuis lijdt onder het viaduct.

20180917_161512

Snel ontvlucht ik de drukte en ga even zitten aan de overkant van de Zaanse Schans, daar waar geen toerist komt.

20180917_161543

En werp nog een blik op daar waar vele Zaankanters hebben leren zwemmen, gewoon aan een hengel in de Zaan, het is nu een roeivereniging.

Zo en nu ben ik klaar en maak me op voor de hoedjes. ( zelf ook met hoed )

Omdat Rob het vroeg, de hoed van Trudy.

20180918_134929 (2)

Trudy.

Foto’s Studio DENHERDER.

 

Vrouw Hoedt deel 4 Boodschappen….

paarse kachelpijphoed

Vrouw Hoedt deel 4 Boodschappen.

De familie Harkema vond die ochtend bij de regenton een tas vol eerste levensbehoefte. Moeders keek eerst niets begrijpend rond, zo van: wie laat nou hier zijn tas achter? Maar het briefje er in, maakte alles duidelijk.

De gulle gever schreef over de plotselinge sluiting van de winkel van Harkema wegens faillissement en wilde graag op de hoogte gehouden blijven over het verloop ivm het mogelijk uit de woning zetten. De tas zou er elke week staan, bij, regen met een zeiltje er over heen, had de familie toevallig nog een zeiltje?

Moeder brak, nog geen dag had ze gehuild, nooit haar man een verwijt gemaakt om zijn overmatige drankmisbruik en zijn gokverslaving, ze had steeds alleen maar geprobeerd haar tanden in de dag te zetten, de kinderen gevoed en schoon in de schoolbanken te krijgen en ze had veel gebeden…..

Ze verdiende het eigenlijk niet dat men haar hielp, vond ze zelf, ze was altijd zo onaardig geweest over haar klanten, over de mensen en de kerk, over alle mensen die anders waren in het dorp en nu ineens, voelde ze zich een weekdier, haar fouten lagen opengevouwen in haar tuintje ze zag ze allemaal in en toch had iemand haar nood opgemerkt, haar geholpen.

Die avond bad ze op haar knieën bij haar houden ledikant voor de gulle gever.

Trudy.

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Paarse hoed foto van internet geplukt.

IMG-20180916-WA0001

IMG-20180915-WA0004

Annemieke en Trudy op de avond van de karaoke.

Foto ‘s: Annemiekemuziek.

Zaterdag…..

Het was een rare dag die zaterdag! Blancie  had mijn fiets nodig, dus ik ging snel heen en weer naar Castricum ( conditie opbouwen ) het was prachtig weer, maar er was wel veel wind uit zee, dus op de heenweg was het knokken, maar gelukkig had ik goed mijn banden opgepompt. Dadelijk in Castricum weer omkeren, om mijn fiets uit te lenen, dat was wel jammer, want ik was nog graag door gefietst naar Egmond aan zee, maar het zat er nu niet in.

20180915_121545

De wolkenluchten waren prachtig en het gras was erg groen er werd overal gemaaid. Op sommige plaatsen stond het gras al klaar, gemaaid en verpakt in plastic jas.

20180915_121550

De schapen werden gevoerd en eentje had geen zin, die lag lekker op de buik te genieten van het heerlijke weer.

20180915_121743

Al fietsend dacht ik aan een gedichtje dat ik zo een jaar of tien geleden schreef over september.

 

September.

September, september

Met jou ademt de polder rust

Nog nagenietend van het zonnetje

Voordat het door Koning Winter

Beneden nul wordt gekust.

Trudy .

 

We moesten op tijd in Zaandam zijn, dus toen ik thuis kwam nog even strijken en stofzuigen en al die moedersdingen doen, maar ik kreeg visite, vier man sterk, dus het was haasten om in de avond op tijd in Zaandam te zijn.

De voorpret was enorm geweest, maar de organisatie liet te wensen over, de band speelde zo hard en de microfoons voor de zangers stonden zo zacht, het was niet te doen om te zingen bij een band die de nummers op hun eigen manier speelde en dat vooraf niet had verteld, er was helemaal geen communicatie mogelijk, het waren horken.

Annemieke zong drie liedjes heel goed, het was knap dat ze er veel van bakte, want de band speelde de nummers zo anders, ik was mega trots op haar.

Maar ik kan alleen maar concluderen dat ze deze zaken organiseren voor extra geld in het laadje, de beloofde voorzieningen voor de zangers en zangeressen waren er niet en de band stond er alleen voor zichzelf, waren totaal niet toegerust om een Karaoke te laten slagen.

Ik heb toch geprobeerd een foto van Annemiek te maken, gelukt, alleen is het wazig. Niemand wilde even aan de kant.

20180915_214358

 

Vandaag ga ik naar Nico, maar nu niet op de fiets, die heb ik weer uitgeleend, ik ga met iemand mee rijden en terug met de trein. Was er vanmorgen al erg vroeg uit voor een zondag, ivm ontbijt voor vroege vogels.

Trudy.

Foto’s Studio Den Herder en Schaap.

Levenspaadje……..

20180909_163350

 

Daar waar mijn pad nooit heeft gelopen

Zag ik mooie bloemen staan

Moet ik terugkeren en mijn loop verleggen?

Of tevreden worden en verder gaan?

 

Trudy.

 

Uitleg bij het minigedichtje:

Zinnen en verhalen sluipen altijd in mijn hersenpan.

Het waarom kan ik niet verklaren.

Ik ben het ook helemaal niet eens met wat hier staat, het slaat niet op mij!

Ik ben wel tevreden, tis maar dat u het weet!

Foto: Weiland Castricum van: Zilverexpress

Op de fiets naar Annemieke.

Woensdag was een dag met weinig zon, maar dat was niet erg, ik reed met blijde zin naar mijn oudste dochter. Dan weet ik dat de koffie klaar staat, de broodjes vers afgebakken zijn en het eitje nog warm is……

20180912_120540

Van Krommenie, door Wormerveer en over de Zaan de Wormer in, dit is een gemeente met een bijzondere geschiedenis.

Mooie oude huisjes en deze in 2018 herbouwde toren.

20180912_120558

Dol ben ik op het Zaanse groen, het felle rood en de prachtig onderhoude tuintjes. De deur is denk ik de dodendeur, want in Krommenie staat bijna het zelfde huis en die deur ging alleen open voor de bruid en de kist.

20180912_121759

Als ik hier ben, laat ik de meeste drukte achter me, dan is er veel water, veel weiland, veel mooie lucht.

20180912_122454

Zo lang geleden en het staat er nog steeds, fier en statig.

20180912_122459

Wat had met toch een oog voor schoonheid!

Onderweg regen, maar dat vind ik wel lekker. Na Wormer, Jisp en Neck en dan Purmerend.

Bij Annemiek was het gezellig, we hebben veel gelachen en gezongen, want zaterdag treden we op, nou Annemiek vier liedjes en ik een half liedje samen met Annemieke, de voorpret was enorm, dat pakt niemand ons meer af.

 

Trudy.

Foto’s: Studio Fiets en Co

 

 

Op de fiets naar Nico…..

Het went dat de treinen niet rijden, voor sommige mensen een groot probleem, een dame uit Amsterdam die naar Bergen moest op de fiets ( # 50 kilometer ) nou dat is me een eindje, ik heb haar de weg gewezen en de dame in de scootmobiel die helemaal verdwaald was, omdat een spoorovergang afgesloten was, nou dan moet je in sommige gevallen over Keulen en Aken om je weg te vinden.

Maar ik begon met koffie in de tuin.

20180909_113406

Het was goed weer, kon met blote benen, had wel een broek mee en jas, maar heb het niet nodig gehad.

20180909_145942

Nico wilde niet op de foto, maar de koffie en de taart wilden graag, ik nam worteltaart!

20180909_150002

Nico nam mij wel op de foto, ook ik wil graag!

20180909_155839

Nico is enorm opgekapt en woensdag verhuisd hij naar een vervolgafdeling, ik vraag hem met mij er heen te lopen, zodat ik het volgende keer makkelijk vind, want niks is meer zoals het vroeger was toen ik er nog werkte. We gaan ook de braderie langs, dat was ook zo gezellig, zonnetje, kijken naar als die mooie unieke spullen, ja, het was een feest voor het oog.

20180909_163149

De terugweg was een schakering van kleur, geur en mooie luchten.

20180909_163152

Het oog in het wolkendek was het oog van mijn vader voor mij, hij keek even maar me en gaf me een aai over de bol.

20180909_163156

Het was magisch want ondanks de harde wind, bleef het oog lang bij me.

20180909_163208

 

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het gras in de weilanden was zo heerlijk groen en het water had zo een mooie glans.

Er waren vogels hoog in de lucht die vertrokken, maar ik kon toen niet stoppen, er waren mooie bloemen en wielrenners die door rood reden en mij zo keihard lieten remmen, maar dat was het enige minpuntje, voor de rest was het een heerlijke dag en nu heb ik zuurkool met sudderlap en wielrennerskuiten

 

Trudy Den Herder.

Foto’s: Studio Den Herder.