Op de fiets naar Nico…..

20181014_160318

Op de fiets naar Nico…….

De week ging zo snel en ik had zo veel te doen, afspraken in Zaandam, in Almere en veel lezen en leren en dan mijn normale werkzaamheden.

Het bloggen schoot er bij in, ook het lezen bij anderen. Voor mevrouw Hoedt, heb ik weer veel bedacht, maar andere zaken gingen voor, dat zal de komende weken wel vaker zo zijn.

Maar een ding laat ik niet schieten, dat zijn de zondagmiddagen bij Nico. Het was vandaag heerlijk weer, ik begon nog met een vestje aan, maar nog voor de stoplichten bij mij aan het einde van de straat had ik het vestje uit.

Er stond bij Uitgeest al een file naar de zee. Het was windje mee op de heenweg, ik vloog. Nico was helemaal in het groen en had nieuwe schoenen, hij zag er prachtig uit. Ik had een foto voor hem mee, een hele grote foto, waar hij met zijn zusje op stond. De foto is meer dan dertig jaar oud, waar blijft de tijd, hij was er erg blij mee.

We hebben lekker koffie gedronken en taart gegeten en we zijn naar de markt geweest en hebben in de zon gezeten en naar het herfstbos gekeken.

De zwanen zaten dicht in hun veren op de terugweg, de wind was aangewakkerd.

Morgen ga ik voor het eerst oefenen met de band. Dit nog als nasleep van het karaoke zingen samen met Annemieke in een eetgelegenheid bij ons in Zaandam, het leverde mij een band op die me wil hebben als zangeres. Nou, ik ga morgen eerst maar eens luisteren en een liedje zingen en dan kijken of er een klik is.

Nico vond het leuk voor me, hij weet nog dat hij klein was en er thuis altijd ruzie kwam als mama eenmaal in de week ging zingen…. op het laatst kwam de band bij mij thuis, zodat ik niet de deur uit hoefde te gaan en we zo toch aan ons repertoire konden bouwen, maar dat vond ik weer geen succes, want ik had Annemieke nog aan de borst en die wilde dan nog eenmaal drinken en dook zo onder mijn truitje, ze was toen ruim een jaar en ik ben toen gaan afbouwen, want ik zong bij een hardrockband en dat borstvoeden vond ik niet zo bij mijn imago passen, maar als ik er nu aan terugdenkĀ  moet ik zo lachen, hoe schattig een jonge moeder en dito kinderen en alles gaat gewoon door, band of niet.

Trudy.

Foto: Zwanen bij Castricum door studioopdefiets.