Zondag….

Zondag 8 november, het kruispunt ligt nog open. Links stond vroeger de witte kerk van de vrede. Nu allemaal lelijke nieuwbouw, niet passend bij de sfeer van het dorp.

Dit wordt de laatste in de serie van mijn dorp. Er valt nog genoeg te vertellen over dit knusse dorpje, maar we gaan over naar een nieuw onderwerp. Vrijdag was de verrassing groot, bij thuiskomst zag ik dat de feestverlichting was opgehangen. Enkele dagen er voor hadden ze de enorme planten-en bloembakken weer van de lantaarnpalen gehaald. De winkeliersvereniging De Doka, doet enorm zijn best het straatje gezellig te houden.

Zelf houd ik enorm van deze tijd, het is vroeg donker, het is knus en mensen zijn tegen de feestdagen liever voor elkaar. Mijn oudste dochter, maar niet oudste kind, Annemieke heeft dit ook, we hebben het hier vaak over. Helaas zien we elkaar door COVID-19 zelden, maar we appen, mailen en heel soms bellen we. ( ik heb hekel aan bellen ) Maar soms kom je zonder bellen niet ver, als er veel aan de hand is.

Van de zomer zag ik die lieverd in het echt voor het laatst, in haar tuin, Blanca mijn jongste dochter kwam ook, we hielden goed afstand. Het is helemaal van belang omdat we een zieke in ons midden hebben, een heel krachtig iemand die als een boom bijna werd geveld, dat doet heel veel met me, daar wil ik offers voor brengen, het niet meer knuffelen van mijn kinderen het niet bij elkaar op visite gaan, behalve buiten in de tuin.

Mijn meisjes. Op visite bij Annemieke einde van de zomer. Ze vinden dit vast een lelijke foto, dus kijk maar goed, als ze het merken dan moet ik hem verwijderen.
Voor het eerst op de fiets na ziekzijn, in de tuin bij Annemieke, einde van de zomer.

In mijn huis komt alleen mijn jongste dochter en ik bij haar, ik kan dit nog niet loslaten, we wonen nog maar zo kort apart van elkaar. We houden goed afstand, maar wat is dat moeilijk als je van elkaar houdt.

Nu bij Nico, mijn oudste kind het bezoek ook is ingeperkt en het restaurant van de instelling dicht is, mailen we. Net op de laatste dag voor de sluiting hebben we nog heerlijk buiten gezeten en koffie met taart genomen. Hij wil heel graag dat ik snel weer kom, maar het hoe wordt lastig, maar ik vind wel een oplossing.

De laatste keer bij Nico op visite, hierna ging alles dicht, in de verte loopt hij naar zijn afdeling, we hadden heerlijk buiten gezeten, hij is erg lief.

Heb zondag mijn Vegabon bij AH ingeleverd, voor 12,50 kreeg ik allemaal lekker spullen en omdat ik allemaal digitale zegels heb gespaard in de tijd dat mijn boodschappen werden bezorgd omdat ik te ziek was om ook maar iets te doen, heb ik nu heel vaak gratis boodschappen van de zegeltjes, zo heeft elk nadeel een voordeel, al gun ik niemand een erge vorm van COVID-19 het is een gruwelijke ziekte en ik kon pas in het nieuwe schooljaar weer werken en ik ben nog steeds in training om weer op mijn oude niveau te komen.

In de nieuwe reeks wil ik vertellen over mijn opa en oma, wat ik nog weet, want helaas begin ik dingen te vergeten, of zeggen familieleden, dat het anders zat dan ik dacht, maar dat maakt niet uit, u legt er vast de meetlat niet langs.

Een mijlpaal, in juli was ik voor het eerst sinds maanden in staat zonder te stoppen de trap op te gaan, na maanden stikbenauwd geweest te zijn. Deed nog wel over alles vier keer zo lang.

Spaarzaam kan ik nu iets vertellen over mijn ziekzijn, dat is goed, dan begint het verwerken.

Trudy.