Op bezoek bij vader, deel 14 de trein.

20181111_154955

Op het bureau van politie kwam ik wat gegevens ophalen, ze laten helaas nooit zoveel los, moet echt met papieren komen om aan te tonen dat ze de plicht hebben me te helpen, bijna het hele wereldje van de politie is in mijn ogen duister, in plaats van een moord op te lossen, zoeken ze naar een dader en aan die dader hangen ze de bewijzen.

Nu zou iemand, met wie de vermoorde man kortstondig een relatie had gehad, het gedaan hebben…..….. Ik liet de woordenstroom over me heen komen, het oude liedje, blah, blah, blah.

Tuipstra, de kleine, dikke en kalende man die door het vele kantoorwerk was scheefgegroeid als een oude boom die naar het licht zocht, keek me vragend aan… “zie jij het dan anders, je weet ik ben een van de weinige die openstaat voor alle opties en ik waardeer jouw werk, deel met mij wat je weet en dan gaan we samen verder op jouw spoor.”

Kijk, dat waardeer ik zo in Tuipstra, nooit uit op eigen roem, nooit op de borst slaan, maar de waarheid zoeken en de familie antwoorden geven op vragen, brandende vragen.

Tuipstra zette met de hand een bakkie koffie, hij weet dat ik automatenkoffie smerig vind, maagklachten krijg van die troep, Tuipstra is zorgzaam en zo een man die een gouden vrouw verdient, maar de vrouwen zien hem niet zitten, die letten meer op dure auto’s, reisjes naar het buitenland en aanzien, nou bij Tuipstra moet je het hebben van de lieve aandacht en de zorgzaamheid, met zo een man onder je lakens voel je je vast  een koningin denk ik, niet dat ik het met hem heb uitgeprobeerd, het zou de werkrelatie schaden, maar als hij met pensioen gaat, staat hij bovenaan mijn lijstje. Gelukkig weten de meeste vrouwen dit niet, want dan was hij zo aan de trouwring blijven hangen. Gelukkig walgen de meeste van zijn buikje, van zijn kromgegroeide rug, en bedenken niet dat hij die kreeg door plichtsbesef en trouw.

Deelde met hem de gegevens van de auto die me achtervolgd had en hij was blij dat ik al achterhaald had waar die auto vandaan kwam. Het kentekennummer was gekoppeld aan een bedrijf ongeveer vier uur rijden van het bureau af.

Na mijn koffie stond Tuipstra op. “We gaan er kijken, we gaan samen, ik laat je niet alleen gaan!”

Maar de reis duurde langer, de overweg die we moesten nemen was geblokkeerd door een megatrein, met veel werkvolk op het spoor.

 

Verhaal Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Vandaag is mijn jonge kind 21 geworden, waar blijft de tijd. Hierbij een verhaal uit mijn volle weblog 2007 over Blanca.

Bij vader op bezoek, deel 12 Hij is het!

20180909_163720

Lidy had haar man als vermist opgegeven en op dat moment ging het snel, met een dag kwam de bevestiging dat het ook om hem ging, de man die dood aan zee lag, was haar man……… De familierechercheurs gingen bij de families langs en er werden vragen gesteld en men greep in het duister. De oude vader bij wie hij voor zover ze nu konden natrekken voor het laatst op bezoek was geweest, werd op de hoogte gebracht, de oude man die zelf een nare ervaring achter de rug had omdat hij in het verzorgingstehuis uit bed was gevallen, schudde zacht het hoofd, onbegrip, verdriet, vooral ook omdat hij hem die laatste keer niet had kunnen vasthouden….nooit meer zou kunnen vasthouden…..

En op dit punt werd ik er bij geroepen, ik werk al zo een jaar of dertig op het Ministerie Van Onmogelijke Zaken en die wordt geacht dit op te lossen. Politie wekt vaak argwaan, denkt in tunnels, heeft ook eigen belang en ik heb wel verantwoording af te leggen, maar niet aan veel mensen, ik ben vrij in mijn doen en laten en leg verantwoording af bij, ach laat maar, je hoeft ook niet alles te weten. Ik vertel het je ook alleen maar zodat je later weet wat je moeder allemaal deed en waarom ze vaak zo vaak en lang van huis was.

Op weg naar Lidy, de vrouw van de dode man, had ik keihard de radio aan, ik ben dol op Italiaanse nummers, vooral hele oude, ik zing ze mee, ik galm ze mee, ik blèr in de bochten harder, maar had wel door dat een auto mij in de gaten hield, ik deed een test, en stopte even bij een plaats waar geen hond stopt, ik rommelde wat aan mijn kofferbak en ja, de auto die steeds ver achter me reed, stopte ook…………………………

 

Foto: Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 11

hier met je wandelen

Aan een muur van het politiebureau op de kamer van moordzaken had men een wand vol gehangen met strandfoto’s met een dode man, met pijlen en vraagtekens, wie is de dode man? Aanknopingspunten, namen, tijden, maar men bleef maar zitten met allemaal losse eindjes. Ieder had zijn taak, Anna was gevraagd alle vermissingen na te gaan en Ton ging alle beelden na die of door mensen waren opgenomen met de mobiel of door camera’s uit de wijde omgeving. Alle ooggetuigenverklaringen werden nog eens doorgevlooid, wat zagen ze nou over het hoofd?

Lidy had besloten haar vriend toch als vermist op te geven, het duurde niet alleen erg lang, maar het was ook het nare gevoel dat ze kreeg en de kinderen die maar vroegen waar papa was.………..

Bij Tuintje op de camping werd gezocht en camper voor camper en tent voor tent ging men naar binnen en ondertussen lag er een oude man in het ziekenhuis die vroeg aan de dokter of zijn zoon gebeld kon worden, want die wist niet dat zijn vader in het ziekenhuis lag……

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 10 het ziekenhuis.

20180909_163350

Hij dagdroomde van de polders, de prachtige wolkenluchten, zijn eerst kus aan Antje de Vries, hij had haar meegenomen op zijn fiets, op de stang en hij zag dat fiere koppie genieten. De hooispriet in haar mond, juist tussen haar lippen wipte de spriet bij elk woord dat ze zei, bij elke lach, ze was om in te bijten, zijn hele lichaam wilde bijten en hij beet, maar niet te hard, niet te veel, hij wist dat Antje alles wilde, ze was ook overspoeld door de lust, maar hij hield het netjes, liefde en tact was belangrijker dan toegeven aan alles wat je voelt…. het had hem altijd op de been gehouden….. Ze hoefden ook niet te trouwen, daar was hij groos op geweest en hij had haar de ellende ook nooit aan willen doen, je was ten dode opgeschreven in die jaren als je als meisje zwanger werd buiten een huwelijk om. Zijn geduld werd meer dan beloond, een huwelijk van zestig jaar en als ze niet was overledenen waren ze nu nog getrouwd, Antje.

Zijn droom werd ruw verstoord, naast hem begon iets vreselijk te piepen en de kamer stond dadelijk vol met witte jassen….. Hij verbaasde zich er over, zo weinig zorg en aandacht in het verzorgingstehuis en hier in het ziekenhuis een overdaad en dat voor zo een oude kerel als hij……

Hij probeerde nog terug te halen wat vooraf ging aan zijn verblijf hier in het ziekenhuis. Het bezoek van zijn zoon, de stille zoon, de man die weinig zei, die nooit eens vroeg of gaf, maar wel overal zijn afkeuring over uitsprak. Zijn zoon gaf hem niet eens de tijd om even wakker te worden, het was ook zo heet en hij was suf geweest, vast te kort gedronken, hij was ook flink ziek geweest, hoge koorts en allerlei andere malaise. Hij had zijn zoon zo graag even willen vasthouden, even een hart onder de riem willen steken en zeggen, Ik houd van je jongen! Maar hij was zo weer weggeweest.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder Op de fiets naar Annemiek, de polder van de Wormer.

Bij vader op bezoek, deel 9 vragen, vragen en nog eens vragen…..

IMG_0642

Op het bureau van politie was het druk, gillend druk, de grote vraag was, wie was de dode man die bij de strandopgang naar de camping, aan zee was gevonden? De publiekswachtkamer zat vol met mensen van het strand die mogelijk iets hadden gezien, met mensen die meegevraagd waren en mensen die er niks mee te maken hadden, maar om iets anders waren gekomen. Het was drukkend warm, lawaaierig en er hing een nare spanning………..

En de nacht viel en op veel plaatsen was het onrustig, in het bejaardentehuis werd een bewoner op de grond gevonden en mogelijk had hij er al uren geleden en begon al met uitdrogen…….

En bij de dode man thuis, zat zijn vriendin Lidy ongerust te wachten…. zou hij een nieuwe liefde hebben gevonden? Dit was nacht twee dat hij niet thuis kwam, ze overwoog hem als vermist op te geven, maar twijfelde, wat nou als hij vreemd ging en morgen of overmorgen weer voor haar stond? Ze zou nog even wachten…….

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek deel 8 De onooglijke man.

 

IMG_0545

Het strand bij de opgang naar de camping werd pas na een dag vrijgegeven, publiek werd op afstand gehouden en de strandtenthouder die de mensen van de camping al jaren bediende, zag de zonovergoten dag veranderen in een dag met weinig omzet. Wat koffie en broodjes aan de mannen met microfoon en camera, wat wijn aan de mensen van de sterkte arm, maar het waren allemaal zuinige lui die nooit van een fooi hadden gehoord.

 

 

Bij Tuintje thuis was ruzie, de deuren klapten dicht, gescheld en geschreeuw en Tuintje verstopte zich op haar kamertje, deed een prinsessenjurk aan en tekende op een groot vel een bos met allemaal lieve diertjes………

 
Op het hoofdbureau van politie was men hard aan het werk om de identiteit van de man op het strand te achterhalen en het regelen van het DNA-onderzoek. Tuipstra een kleine, dikke en kalende man die door het vele kantoorwerk was scheefgegroeid als een oude boom naar het licht, keek loensend naar alle verzamelde gegevens, de jongere collegae keken van een afstandje naar wat hij deed, het was zo een eigenaardige man, onooglijk, maar wel de beste die er was, ze hadden hem hoog zitten, allemaal.

 
In het verzorgingstehuis was het zo heet, de oudjes leken wel kippen aan het spit, maar zo roken ze niet. Een oude man die op bed lag, probeerde te vergeefs bij zijn alarmbel te komen, de verzorgster had de bel niet in zijn had gegeven, en de bel lag nu op het nachtkastje, maar het kastje stond te ver. Met alle kracht probeerde hij naar de bel te reiken, maar die beste kerel verloor zijn evenwicht en viel met een harde klap op de grond, zijn oude botten waren te broos om te rammelen, ze vergruizelden tijdens de klap op de grond.

Foto: Trudy Den Herder
Verhaal: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek, deel 6 Tuintje.

IMG_0622

Op een prachtige zomermorgen eind juli werd er een man op het strand gevonden, een goed doorvoede man, met kleding aan van kwaliteit, haren grijzend, schoenen om de middel gebonden…….

Tuintje, een lief meisje met een emmer en een schepje vond hem, juist daar waar de camping een weg door de duinen had naar zee, daar waar de houten vlonder begon, daar waar de zeeraket welig groeide.

Tuintje dacht eerst dat de man sliep. “papa, papa, er ligt hier een mijnheer!” Ze zakte door haar beentjes en ging op haar knietjes bij hem zitten, een moedertje in dop.

De vader van Tuintje vertelde niet dat de man al dood was. Hij had snel gehandeld, pols gevoeld en in de hals gezocht naar een teken van leven……  had daarna Tuintje op zijn arm genomen en het alarmnummer gebeld en was met Tuintje en emmer en schepje naar het strandpaviljoen gelopen, haar prijzend, ze had een mens gered…. Maar Tuintje wist wel beter, aan vader zijn reactie zag ze, dat het niet in orde was geweest, die man was gewoon morsdood.

 

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy den Herder Kruisbergstrand tussen Castricum en Heemskerk

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Bij vader op bezoek. ( deel 2 )

IMG_0639

Lopen, dat was altijd zijn redding, lopen maakte het hoofd leeg en de knagende gedachten milder, meer behapbaar, maar nu? De blik van vader bleef onder zijn wimpers hangen….. De geur van vader, vader rook niet naar vader, de geur was afstotelijk geweest en dat deed hem pijn, want daarom was hij eerder weggegaan, mooie zoon was hij, kon niet eens de lucht van zijn vader verdragen.

Treurig, dat was het woord, hij kauwde op het woord en bleef het herhalen, treurig dat hij vader niet langer had gesteund, wat was nou een uurtje, op het hele mensenleven? Had vader niet van alles met hem meegemaakt? Stinkluiers, zijn boze buien in zijn opgroeitijd… De vlieger die hij perse wilde hebben net als al die andere jongens in zijn klas, het bedrag dat hij daarvoor wegnam van vaders bureau om de vlieger te kopen. Was vader op al die moeilijke momenten dan niet een echte vader geweest?

Meer dan dat, vader was wijs, lief, betrouwbaar, een baken in de zee….. De golven maakten nu zijn gezicht nat, ongemerkt, was hij van de vloedlijn afgeweken, of de vloedlijn, was een andere weg gaan volgen, hij had niet gezien dat zijn schoenen die aan zijn middel geknoopt waren, water hapten, hij was nat tot boven het kruis.

Vader had gezegd na het vliegerincident: “Zoon onthoud goed, als je iets echt nodig hebt, dan hoef je het maar te vragen, ik zorg dat je het krijgt…..”

De vlieger was zijn glans verloren, de misdaad, drukte op zijn gevoel, waardeloze gast die hij was. Met extra werken bij de bakker had hij het geld weer terugverdiend en net zo stil en geniepig als hij het had weggenomen, had hij het weer teruggelegd en vader had die avond hem een extra aai over de bol gegeven en uit zijn ogen sprak vergeving.

Treurig, die oude man, had hij nu na enkele minuten al alleen gelaten….omdat vader stonk, geen contact meer maakte, wezenloos lag te lijden…….

Foto: Trudy Den Herder

Verhaal: Trudy den Herder

Deel 1

 

 

 

Bij vader op bezoek…… ( deel 1 )

20181022_144720

 

Met een aarzelende hand, sloot hij de deur….. een penetrante geur bleef rond hem hangen tot zeker bij de haast verveloze liftdeur en daar werd de geur overgenomen, door een benauwde mengeling van verlepte bloemkool en afvalbakken.

Vader had er raar uitgezien in een broek te ruim om zijn magere bewegingsloze benen, met zijn haar anders dan hij het zelf altijd had gekamd en het boordje van het shirt had omlaag gestaan, terwijl vader het altijd omhoog droeg. Pa zijn bril was vies geweest, spetters van wit en vage vegen.

Het bleef lang licht, thuis zouden de kinderen nog wakker zijn en Lidy zijn vrouw zou bij het aanrecht staan, de pannetjes laten glijden in het sop, de koffie al bijna klaar…… Maar hij ging nog niet naar huis, hij reed naar zee.

Dadelijk bij het zand, deed hij al lopend zijn schoenen uit, dat was een mallotig gezicht geweest en mensen hadden elkaar aangestoten, zo van; Kijk daar eens, zo van; Wat gek he?

Bij de vloedlijn was hij blijven staan en had hij wandelaars laten schrikken, niet expres, hij dacht er niet bij na, hij was in shock. Een oerkreet was van achter zijn ribben omhoog gekropen en werd uitgestort over de zee.

Sommige wandelaars kenden dit wel, dit was verdriet, diep, diep verdriet

Schilderij van Marion Maas.

Vervolgverhaal van Trudy Den Herder.