Virus. Hoofdstuk 2 deel 1

Rupsen

 

Hoofdstuk 2 deel 1

Heb je al een tijd geleden voor het laatst geschreven, of voelt het zo? We hebben besloten een kalender bij te houden, want zonder daglicht heb je weinig houvast. Eerst hadden we nog onze bewakers die ons driemaal op een dag een maaltijd brachten, maar nu krijgen we in de ochtend per unit een aantal kratten met brood, aardappels en groenten en we moeten zelf aan de slag. Dat is wel fijner, je krijgt een ritme een doel en je kunt ergens je best voor doen, maar de ijkpunten van de tijd zijn weg, alleen de ochtend is een vast moment, dan komt het voedsel, maar is het dan wel ochtend?

Regelmatig moeten we allemaal in onze unit kijken naar het grote scherm, dan zien we de minister van gezondheidszaken weer bepaalde zaken uitleggen, heel summier met hier en daar een dia met grafiekjes. Het virus, boven ons is heftiger dan maanden geleden heel de wereld is besmet en oogsten bereiken niet de consument omdat er niemand is die de oogst kan binnenhalen, er dreigen hongersnoden en de plunderingen schijnen enorm te zijn. Wij hebben hier geen beelden van gezien, het lijkt wel of ze ons alleen nog maar van binnenuit informatie geven, de nieuwssites zijn voor ons geblokkeerd.

Onder ons zijn twee artsen en na een onderzoek van hen, zijn we tot de conclusie gekomen dat we zeker een vaccin hebben gehad en nog iets, maar dat kunnen ze nog niet thuisbrengen, de uitwerking is die van medicatie die ons dempt, maar ook visioenen geeft.

We weten nu ook zeker dat er veel units hier onder de grond zijn. We hebben met veel kunst en vliegwerk trucks bedacht om uit onze eigen unit te komen en ons halfdood te houden en op een brancard te worden rondgereden en stiekem te zien, wat er hier allemaal is.

Het is heel verdrietig dat we onze kinderen vaak alleen in de avond zien, ze worden grote delen van de dag meegenomen door die enge bewakers. Ze mogen niks zeggen, maar je ziet de angst in die lieve ogen, mijn tweeling is aan het veranderen, die lieve schatten worden regelmatig gescheiden en vaak kijken ze me met grote angstige kijkers aan. Twee dagen in de week geven wij moeders ze twee uur les, het rekenen, de taal, we apen de lagere school na, dat wordt ook van ons verwacht, maar de rest van de tijd worden ze opgehaald door die bewakers en we hebben geen idee wat in hun hoofdjes wordt gestopt.

Tegenwoordig worden we regelmatig gestraft. Is er een verrader onder ons, of worden onze bewegingen opgenomen? We gaan er wat op bedenken, een geheime taal, of zoiets. Zelf heb ik al een week in een soort van isoleercel gezeten, gruwelijk was dat, maar ik ben toen wel per ongeluk dingen te weten gekomen, onze bewakers zijn geen mensen!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Covid

Trudy den Herder.

Foto: 1 Annemieke 2 Zilvertje

Hoofdstuk 1