Op bezoek bij vader, deel 14 de trein.

20181111_154955

Op het bureau van politie kwam ik wat gegevens ophalen, ze laten helaas nooit zoveel los, moet echt met papieren komen om aan te tonen dat ze de plicht hebben me te helpen, bijna het hele wereldje van de politie is in mijn ogen duister, in plaats van een moord op te lossen, zoeken ze naar een dader en aan die dader hangen ze de bewijzen.

Nu zou iemand, met wie de vermoorde man kortstondig een relatie had gehad, het gedaan hebben…..….. Ik liet de woordenstroom over me heen komen, het oude liedje, blah, blah, blah.

Tuipstra, de kleine, dikke en kalende man die door het vele kantoorwerk was scheefgegroeid als een oude boom die naar het licht zocht, keek me vragend aan… “zie jij het dan anders, je weet ik ben een van de weinige die openstaat voor alle opties en ik waardeer jouw werk, deel met mij wat je weet en dan gaan we samen verder op jouw spoor.”

Kijk, dat waardeer ik zo in Tuipstra, nooit uit op eigen roem, nooit op de borst slaan, maar de waarheid zoeken en de familie antwoorden geven op vragen, brandende vragen.

Tuipstra zette met de hand een bakkie koffie, hij weet dat ik automatenkoffie smerig vind, maagklachten krijg van die troep, Tuipstra is zorgzaam en zo een man die een gouden vrouw verdient, maar de vrouwen zien hem niet zitten, die letten meer op dure auto’s, reisjes naar het buitenland en aanzien, nou bij Tuipstra moet je het hebben van de lieve aandacht en de zorgzaamheid, met zo een man onder je lakens voel je je vast  een koningin denk ik, niet dat ik het met hem heb uitgeprobeerd, het zou de werkrelatie schaden, maar als hij met pensioen gaat, staat hij bovenaan mijn lijstje. Gelukkig weten de meeste vrouwen dit niet, want dan was hij zo aan de trouwring blijven hangen. Gelukkig walgen de meeste van zijn buikje, van zijn kromgegroeide rug, en bedenken niet dat hij die kreeg door plichtsbesef en trouw.

Deelde met hem de gegevens van de auto die me achtervolgd had en hij was blij dat ik al achterhaald had waar die auto vandaan kwam. Het kentekennummer was gekoppeld aan een bedrijf ongeveer vier uur rijden van het bureau af.

Na mijn koffie stond Tuipstra op. “We gaan er kijken, we gaan samen, ik laat je niet alleen gaan!”

Maar de reis duurde langer, de overweg die we moesten nemen was geblokkeerd door een megatrein, met veel werkvolk op het spoor.

 

Verhaal Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Vandaag is mijn jonge kind 21 geworden, waar blijft de tijd. Hierbij een verhaal uit mijn volle weblog 2007 over Blanca.