Op de fiets naar Nico…..

20181014_160318

Op de fiets naar Nico…….

De week ging zo snel en ik had zo veel te doen, afspraken in Zaandam, in Almere en veel lezen en leren en dan mijn normale werkzaamheden.

Het bloggen schoot er bij in, ook het lezen bij anderen. Voor mevrouw Hoedt, heb ik weer veel bedacht, maar andere zaken gingen voor, dat zal de komende weken wel vaker zo zijn.

Maar een ding laat ik niet schieten, dat zijn de zondagmiddagen bij Nico. Het was vandaag heerlijk weer, ik begon nog met een vestje aan, maar nog voor de stoplichten bij mij aan het einde van de straat had ik het vestje uit.

Er stond bij Uitgeest al een file naar de zee. Het was windje mee op de heenweg, ik vloog. Nico was helemaal in het groen en had nieuwe schoenen, hij zag er prachtig uit. Ik had een foto voor hem mee, een hele grote foto, waar hij met zijn zusje op stond. De foto is meer dan dertig jaar oud, waar blijft de tijd, hij was er erg blij mee.

We hebben lekker koffie gedronken en taart gegeten en we zijn naar de markt geweest en hebben in de zon gezeten en naar het herfstbos gekeken.

De zwanen zaten dicht in hun veren op de terugweg, de wind was aangewakkerd.

Morgen ga ik voor het eerst oefenen met de band. Dit nog als nasleep van het karaoke zingen samen met Annemieke in een eetgelegenheid bij ons in Zaandam, het leverde mij een band op die me wil hebben als zangeres. Nou, ik ga morgen eerst maar eens luisteren en een liedje zingen en dan kijken of er een klik is.

Nico vond het leuk voor me, hij weet nog dat hij klein was en er thuis altijd ruzie kwam als mama eenmaal in de week ging zingen…. op het laatst kwam de band bij mij thuis, zodat ik niet de deur uit hoefde te gaan en we zo toch aan ons repertoire konden bouwen, maar dat vond ik weer geen succes, want ik had Annemieke nog aan de borst en die wilde dan nog eenmaal drinken en dook zo onder mijn truitje, ze was toen ruim een jaar en ik ben toen gaan afbouwen, want ik zong bij een hardrockband en dat borstvoeden vond ik niet zo bij mijn imago passen, maar als ik er nu aan terugdenk  moet ik zo lachen, hoe schattig een jonge moeder en dito kinderen en alles gaat gewoon door, band of niet.

Trudy.

Foto: Zwanen bij Castricum door studioopdefiets.

 

 

Op de fiets naar Nico…….

20181007_150137

Op de fiets naar Nico….

Het is altijd een fijne dag, de dag dat ik naar Nico ga. Hem even vast te houden, hem even te horen lachen en te genieten van zijn intense liefde en oprechtheid. Hij is dat deel van mij dat nu los van mij leeft, maar ik voel zijn verdriet en blijdschap nog in elke vezel van mezelf.

Vandaag is het redelijk gezakt, maar gister was ik zo verdrietig op de weg terug, verdrietig omdat hij niet meer in zijn eigen huisje woont, omdat hij nooit een eigen vrouw kan hebben, omdat hij nooit kinderen zal hebben, dat hij eigenlijk moederziel alleen is, maar gelukkig nog wel een moeder heeft maar wat als straks zijn moeder er niet meer is?

Vurig hoop ik dat een ander mijn taak zal overnemen, vele weten nog niet hoe mooi die taak is, Nico is een van die diamanten in mijn leven. Ik zou graag zijn lot willen delen, elk de helft, zodat hij ook een helft kan genieten van het leven, maar zoiets bestaat niet helaas.

 

 

Van tot aan de sterren en dan een miljoen keer!

 

Krom en scheef zo is je loop

Lang en grijs dat is je haar

Maar dat ik oneindig veel van je houd

Is voor eeuwig waar………

 

Mama.

Foto: Studiogekkenhuis. Het bankje waar we zaten en genoten van de geuren van het herfstbos.

Ga ook eens kijken bij: https://crtempelaar.com/ een nieuw weblog met erg mooie foto’s.

 

Op de fiets naar Nico,

Het regende hard en ik had mijn oliejas aan en voor het eerst na de zomer weer een panty, ook had ik mijn nieuwe winterschoenen aan, want het zag er guur en nat uit.

Op de buienradar zag ik rode vlekken, dat is onweer, maar ze waren zo klein, ik gokte het er op, want ik ga ongeveer 52 maal in het jaar heen, op zijn minst, ga ik met de trein dan is het al die keren treingeld en de huurfiets, van de NS, waarvan ik dacht dat het 2,50 was, maar ik kreeg van de NS een rekening van bijna 4 euro, nou met de koffie, de taart en vaak nog patat en zo, worden dat dure reisjes, dus ik heb me voorgenomen, als het niet glad is, ga ik met de fiets.

20180923_134342

In de oliejas bij Uitgeest, de eerst 5 kilometer zitten er op, ik had last van veel druppels aan de neus, dus moest even snuiten. Nu nog 5 tot Castricum.

20180923_134312

Uit de trein stapten veel van Dam tot Dam hardlopers, want die dag was het vandaag.

20180923_134350

Nieuwe schoenen, niet zo charmant bij een jurk, maar ze deden het prima en van boven was ik een dame, had me nieuwe herfstjurk aan, met blauw, en gouden hartjes en halve mouw.

20180923_135948

Waar het vorige week nog een hemel was met wolken met gaten en zon, was het nu grauw. Sommige auto’s reden zo dicht langs de kant, ik kreeg steeds van muts tot voeten een vuileregendouche. ( ze zijn niet wijs ) In Castricum is het nog 7 kilometer naar de Zeeweg.

IMG-20180923-WA0001

Even een pauze, bril op om Annemieke een app te sturen. En ik denk nu, ik zie mijn moeder op de foto. ( alleen die had op mijn leeftijd nog lang geen bril )

IMG-20180923-WA0002

Bij Willemsduin haal ik Nico op, hij zit al op mij te wachten. Volgende week gaan we weer het dorp in, want hij heeft al zijn vrijheden terug en nu gaan we lopen naar De Oude Keuken, waar we koffie nemen met wat lekkers. Hij wil alleen half op de foto. Na afloop koop ik het Boek van Anoek, maar daar een andere keer meer over.

Op de terugweg begon de zon heel even door het wolkendek te prikken, een prachtig gezicht want in de sloten ging de zon mee, dat was bijna magisch.

De wind was gaan liggen en de regen was bijna geminimaliseerd tot hier en daar een druppel. Het was een heerlijke dag! Zeker ook omdat ik mail had van de man van de karaoke die ik deed op de kermis in Zaandam, na mijn zingen kreeg Annemieke een mail, dat een band haar moeder als zangstem wilde hebben en dat ben ik dus en ik heb JA! gezegd!

20180923_174728

Bij thuiskomst een lieve Luffy op de bank, wat kan een mens toch gelukkig zijn!

20180923_180648

Trudy.

 

Foto’s Studioaltijdopdefietsdenherder.

Op de fiets naar Nico…..

Het went dat de treinen niet rijden, voor sommige mensen een groot probleem, een dame uit Amsterdam die naar Bergen moest op de fiets ( # 50 kilometer ) nou dat is me een eindje, ik heb haar de weg gewezen en de dame in de scootmobiel die helemaal verdwaald was, omdat een spoorovergang afgesloten was, nou dan moet je in sommige gevallen over Keulen en Aken om je weg te vinden.

Maar ik begon met koffie in de tuin.

20180909_113406

Het was goed weer, kon met blote benen, had wel een broek mee en jas, maar heb het niet nodig gehad.

20180909_145942

Nico wilde niet op de foto, maar de koffie en de taart wilden graag, ik nam worteltaart!

20180909_150002

Nico nam mij wel op de foto, ook ik wil graag!

20180909_155839

Nico is enorm opgekapt en woensdag verhuisd hij naar een vervolgafdeling, ik vraag hem met mij er heen te lopen, zodat ik het volgende keer makkelijk vind, want niks is meer zoals het vroeger was toen ik er nog werkte. We gaan ook de braderie langs, dat was ook zo gezellig, zonnetje, kijken naar als die mooie unieke spullen, ja, het was een feest voor het oog.

20180909_163149

De terugweg was een schakering van kleur, geur en mooie luchten.

20180909_163152

Het oog in het wolkendek was het oog van mijn vader voor mij, hij keek even maar me en gaf me een aai over de bol.

20180909_163156

Het was magisch want ondanks de harde wind, bleef het oog lang bij me.

20180909_163208

 

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Het gras in de weilanden was zo heerlijk groen en het water had zo een mooie glans.

Er waren vogels hoog in de lucht die vertrokken, maar ik kon toen niet stoppen, er waren mooie bloemen en wielrenners die door rood reden en mij zo keihard lieten remmen, maar dat was het enige minpuntje, voor de rest was het een heerlijke dag en nu heb ik zuurkool met sudderlap en wielrennerskuiten

 

Trudy Den Herder.

Foto’s: Studio Den Herder.

Hoera Nico 38 jaar!

 

 

Een lekker luchtje, een vaas, een boeketje, snoep en feestslingers en we komen er aan!

We gaan straks Nico zijn verjaardag vieren!

En ik heb mijn mooiste jurk aan.

 

20180901_121717

 

Trudy Den Herder.

Foto’s: Studio Gekkenhuis.

 

Liefde…..

Geef de liefde water

Geef de liefde hoop

Het enige dat je kunt geven en krijgen

Liefde is niet te koop!

Trudy.

 

Bijna avond en weer thuis! Nico wil niet op de foto, maar wij wel!

 

 

 

 

 

Met de trein naar Nico….

20180826_140216

Maar ook een stukje met de bus, want er reden geen treinen in de richting van Alkmaar. We werden met bussen vervoerd, na het eerste gedeelte met de trein, maar het liep niet gesmeerd, buschauffeurs die scholden en veel weg peukten, grimmig deden en nors, nee, het was niet perfect geregeld en aangegeven en het was afhankelijk waar je heen moest, de extra reistijd die ze aangaven, klopte niet, het was echt voor veel mensen uren langer en voor mij een half uur heen langer en een half uur terug langer.

Maar er was nu gelukkig wel een OV fiets beschikbaar, kijk en dat maakt de rauwe bonen zoet. En er was geweldig mooie muziek, een gitarist, Edouard die zong samen met een prachtig koor. Je kon een speld horen vallen en er waren denk wel 150 mensen die allemaal genoten.

flyer-a4-zomer2-2018-def2

Nico wilde niet op de foto ( maar wel voor eigen gebruik, maar die mag u niet zien ) maar hij was wel blij dat hij de groeten kreeg en ik moet wederom u de groeten doen, ja, u allemaal.

Kon nog met mijn blote benen, maar ik zag wel dat mijn bruin weer wit wordt.

 

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

 

Trudy Den Herder.

Foto’s  dia en De watertoren van Studio Gekkenhuis.

 

Naar Castricum…..

Alles stond klaar, water, twee tassen voor in mijn fietsmandje en goede zin. Maar weer moest ik mijn fiets uitlenen…. Zonder fiets ben ik bijna hulpeloos, na mijn ongeluk fiets ik liever, de loopbeweging lukt wel, maar lange afstanden dat gaat niet makkelijk.

Dus de trein dan maar weer, met de trein is het langer, ik had geen tijd meer om van schoenen te verwisselen, ik zou er op afgesproken tijd zijn, maar geen nood, na de trein zou ik een OV fiets huren, dan was het toch niet zo een moeilijke reis voor mij en kwam ik op tijd.

20180819_122356

De GEEN wandelschoenen.

Ook al had ik geen wandelschoenen aan, het stukje van mijn huis naar de trein ging goed. Tassen om mijn schouder en met goede zin was ik vertrokken.

20180819_122445

Voor het eerst weer een jas aan, nu op regen voorbereid, een jas die tegen regen kan.

20180819_133224

Verlangend keek ik uit naar de koffie, maar ik had een overstap met wachten op het Kikkerperron.

Heerlijk, Castricum, snel naar de fietsenkant en een fiets huren. Maar dat viel tegen, alle fietsen waren al verhuurd. In een hokje zat een man, ik dacht ik vraag het toch maar even voor de zekerheid, want het leek er op dat er ook particuliere fietsverhuur was.

Jeetje, wat deed die man nors, hij at me bijna op met zijn grote brutale mond en ik die zo goed kan lijden zonder piepen, bedankte hem netjes en wenste hem een gezellige dag!

Mijn vader zei altijd: als het niet zo loopt als je had gehoopt, moet je er JUIST wat van maken… en dat deed ik.

DSCN0055

 

Op het eerste bankje dat ik tegenkwam, dankte ik mijn altijd volle tas en mijn vooruitziende blik, ik had tien voor geknipte pleisters mee.

DSCN0058

Heel rustig vervolgde ik mijn reis en nam de tijd om overal te kijken en te genieten.

 

DSCN0061

Zelfs het kleinste bloempje ontsnapte niet aan mijn blik

DSCN0063

En zo genietend was ik er toch binnen drie kwartier.

DSCN0092

Het A gebouw, waar ik vroeger mijn sollicitatiebrief moest toelichten en werd aangenomen.

DSCN0094

Nog even genieten van het mooie torentje.

DSCN0093

Waar als je goed kijkt, DB ziet staan, Duin en Bosch ( Nu Dijk en Duin Parnassia

Verbeeldde ik het me, of rook ik al koffie?

DSCN0099

Nee, ik rook koffie en de band die zou gaan spelen was al bezig alles klaar te zetten.

DSCN0102

Even een tussenstop, koffie en een plas en de benen laten bijkomen.

DSCN0111

In het midden bij die witte laagbouw woont Nico, maar nu even niet, nu heeft hij een gesloten deur nodig.

DSCN0114

Hier beter te zien.

DSCN0115

En hier woont hij nu, al drie weken.

Gelukkig was ik nog op tijd, want nu heeft hij bezoektijden en ik heb al wel eens aan een vaste deur gestaan.

We hebben koffie gedronken en taart gegeten en ik ga spoedig weer heen en ik moest IEDEREEN de groeten doen, dus bij deze.

 

Trudy Den Herder

Foto’s Studio Gekkenwerk

Zorgen…….maar toch weer gerustgesteld.

Ineens was de zomer koud, nat en werd het snel donker, maar nu juist moet ik veel op reis naar Nico. Hij heeft me nu hard nodig. Maar met onweer, wind en regen en vroeg donker is op de fiets geen optie, met de trein ook niet, want ik moet erna een half uur lopen, en dan nog wel pittig doorstappen, maar voor je kind doe je alles.

Heen gister in de late middag begon het al te spetteren, maar op de terugweg was het een wolkbreuk en het stopte maar niet.

20180810_203707

Maar ik was wel trots op mezelf, ik had het hem toch maar geflikt.

20180810_204701

Wel te koud gekleed, in mijn jurk en blote benen.

20180810_204722

Had gelukkig wel mijn vestje aan, maar die was ook doorweekt.

20180810_203628

Buiten waren de straten in een mum van tijd rivieren.

20180810_204631

Twee maal overstappen en veel wachten, maar in de trein was het lekker warm, helaas geen w.c. er zijn er nog maar twee met een w.c. dus ik heb het op moeten houden.

IMG-20180810-WA0001

Maar ik heb Nico gesteund en erg blij gemaakt en daar draait het om, dus ik was ook blij.

 

Trudy Den Herder.

Foto’s Studio Gekkenhuis.