Bij oma in Edam…….

Het huisje met de blauwe deur en poort is van oma geweest.

In het huisje aan de Wijngaardsgracht 11 was aan de kant van het water een deftige kamer, de opkamer. Daar zat niemand, alleen mijnheer pastoor. Het was de mooiste kamer van het huisje. Het rook naar boenwas, een geur die ik nog steeds heerlijk vind. Alles wat oma kreeg aan zeepjes en hebbedingetjes stond daar uitgestald, te pronken, ik denk dat het daarom ook wel de pronkkamer werd genoemd. Er stonden hoge plantentafelsjes, met mooie planten, er waren kasten met prachtig serviesgoed en kristallen glazen. Soms mocht ik aan de zeepjes ruiken, ik ben dol op zeepjes, nog steeds, soms mocht ik meehelpen iets op te poetsen, het gelukzalige gevoel komt weer naar boven als ik dit schrijf.

Helaas, wilden de dochters van oma, dat opa en oma op tijd naar een bejaardentehuis gingen, dat kon nog in die jaren en ik denk dat ze met pijn in het hart het huisje hebben verlaten. Ik weet nog dat als ik op bezoek kwam in het bejaardentehuis, ik het gevoel had dat opa en oma in een kooitje woonden. Nu denk ik vaak, wat zullen ze verdrietig zijn geweest, want ze konden nog alles. Hier gingen ze ook snel achteruit, alles werd voor ze gegaan. Het op visite gaan was ook niet meer zo leuk, het leven was uit opa en oma, ze werden geleefd.

Oma in het bejaardentehuis. Op de bank met mijn vader, moeder en broertje. mijn moeder is hier begin 50, mijn vader ongeveer 57, mijn broertje rond de 10 jaar en hoe oud oma is, weet ik niet.

Trudy.

Bij opa en oma in Edam…..

Huisje van Opa en Oma, met de blauwe deur. Vroeger was de deur groen. 2020

Het vermicelli knijpen boven de grote pan met soep

De geur van het pieteroliestelletje

Oma, wie is Pieter Olie?

Het huiske met de houten deksel op de pot

Het haakje………….

Zo ging de deur op slot

Aan een hanger krantenpapier

Oh, god, dacht ik, wat stinkt het hier

Maar zo was het

Klein geluk van eenvoud

Momenten van zilver en goud.

Trudy.

Wijgaardgracht, de voorkant waar ze woonden.
De Dam in Edam, hier op de bank, zag ik mijn oma voor het laatst.

Een meisje uit 1926 werd mijn mama.

Edam, oktober 2020

Ze was zo trots op haar geboorteplaats, Edam. Maar later in haar huwelijk had ze dagelijks heimwee naar het nestje van weleer. Haar lieve moeder en vader en haar drie zusjes.

In de oorlog van 1940 1945 werd haar vader in het Oranje Hotel gezet, een gevangenis voor verzetsstrijders. Met haar moeder en haar drie zusjes bleef ze achter. Ze werkte als jong meisje bij een Joodse familie en zorgde voor de baby, Peter. Ze was dol op die mensen en op Peter. Helaas werd ook de familie weggevoerd. De angst om haar vader, de angst om Peter. Deze dingen hebben haar getekend. Jaren bleef ze zoeken naar wat er met Peter was gebeurd en het wonder, Peter heeft het overleefd. Mijn moeder overleed twee jaar geleden, maar Peter had ze gevonden. Vorig jaar was een familielid van Peter naar Edam gekomen, er werd iets onthuld, helaas heeft mijn moeder dit niet meer mee mogen maken.

Vandaag is ze jarig, dat was altijd een enorm feest, met gebak ( hadden we zelden ) met drank ( bij ons thuis werd niet gedronken ) met pepsels en blokjes kaas en de hele familie die kwam. Opa en oma bleven logeren. En het mooie was, we hadden vakantie, het was altijd herfstvakantie als mijn moeder jarig was en daar denk ik nu allemaal aan.

Waar blijft de tijd…… had ik maar eerder geweten wat ze allemaal had meegemaakt, had ik het maar beter begrepen………..

Ons gezin, mama was al 42 en had mijn broertje gekregen, Peter.

Trudy.

Wegens een virus gesloten!

Zijn vochtige ogen hadden de sloep gevolgd vanaf het moment dat de sloep door de sluis ging. Maar nu was het slechts een stip. Zijn aandacht was getrokken door geluid, joelende jongens en meisjes, muziek, geluid van knallende kurken……..

Zo was hij ook geweest, jong, genietend en vaak op het water. Op het water was de jeugd vrij, helemaal in zijn tijd. Hij had op het water zijn Geertje voor de eerste maal gekust en het arme schaap had zich geen raad geweten, hij ook niet, want hoe kus je nou in vredesnaam? Maar na enkele seconden was die onbeholpenheid weg, het hart deed de rest.

De tochten die hij later met haar maakten, steeds kwamen er mooie gedeelde ervaringen bij en het bootje werd steeds voller, hun eerste zoon die met box en al mee ging, zwemvestje aan, daar is zelfs nog een klein fotootje van, hij draagt het altijd in zijn portefeuille. Uiteindelijk moesten ze aan een grotere boot, hun liefde werd bezegeld met vijf kinderen, in die jaren heel normaal. Maar zoals het bootje volliep met volk, zo is het bootje in de loop der jaren ook weer leeggelopen en uiteindelijk had hij aan een bootje voor twee weer genoeg. De kinderen waren allemaal goed aan land gekomen, lieve kinderen.

Maar sinds deze zomer blijft het bootje aan wal. Geertje kreeg een lichte beroerte… ze knapte wel wat op en dan droeg hij haar naar de waterkant. Dan staken ze niet van wal, dat zou te gevaarlijk zijn, want hij moest haar overal mee helpen, maar het zitten op het water en het kijken naar de blauwe luchten, de deining, oh, wat was dat fijn. Haar grappige knotje, nu helemaal grijs, die lieve pientere oogjes en haar hand in die knuist van hem…….  Geertje goed ingepakt in een wollen deken, koffie uit de thermoskan…..

De stip was opgeslokt door de horizon, zijn vochtige ogen waren nu ogen die druppels op zijn baard lieten wegglippen. Die grote handen hebben die tranen niet weggeveegd. Hij had genoten van de beelden en was dankbaar dat hij zo een mooi leven had gehad en hij wist zeker dat het niet lang meer zou duren en dan zag hij haar weer……. Nee, ze was niet dood, maar de wereld was opgesloten door een virus en Geertje die op een dag niet meer thuis verpleegbaar was, zat in een verpleeghuis en in dat huis mocht nu niemand op bezoek komen……..

Foto: Sluis Edam 2020 van Trudy.

Trudy.