Eindelijk, eindelijk, eindelijk…..

 

 

Het zijn de laatste maandjes in onze tijdelijke woning. We denken zelf voor de zomer weer in Krommenie te wonen.

Het waren zware maanden, de reistijd naar mijn werk is lang en de bus rijdt hier maar een keer per uur en stopt er in de avond al snel mee. Heb heel vaak een taxi genomen, of een uur geduldig in weer en wind gewacht op de bus. Het laatste stukje vanaf de trein valt niet te lopen, een uur, dat is wel leuk maar niet in de avond na je werk, niet als je al om vijf uur op bent.

Heb bijna niet geschreven, ik voel me ook niet op mijn gemak in dit dorp, ik heb heimwee, enorme heimwee en ik heb mijn oude fitheid niet teruggekregen, na de brand ben ik blijven sukkelen, operatie, veel benauwd, pijn in mijn vaten, maar het is niet anders, ik voel de schrik nog in mijn benen, je houdt er altijd wat van over…… Maar het belangrijkste, we hebben het overleefd en gaan voor de zomer weer naar huis. Ga trouw elke dag naar mijn baas…….

Ga nog steeds naar zee en koningsdag, heb deze maanden veel Rosedale zien optreden en heb genoten van mijn feestje bij de Wester en zo glijden we langzaam richting vakantie..……..

Hartelijke groet,

Trudy.