Hoofdstuk 1 deel 5

IMG-20190820-WA0007

Virus deel 5

Onze woonunit heeft de vergadering achter de rug en al mijn vragen en onrust kon ik delen met de mensen waarmee ik woon. We hadden de kinderen allemaal vroeg op bed en om beurten gingen we bij ze kijken, want het is gek ze niet zo dicht bij je te hebben zoals thuis op gehoorafstand, onze gezamenlijke woonkamer ligt ver van onze slaapkamers waar we met onze kinderen slapen. We hebben het vertrouwen, als het er al was, verloren in de mensen die ons hier heen hebben gebracht. Aan een kant laten ze ons alles zien wat er op de wereld gebeurt via tv-beelden, maar aan de andere kant is hun informatie aan ons vaag. Het zou fijn zijn als we allemaal een aanpreekpunt hebben, maar de mensen die ons eten komen brengen en het matige contact onderhouden, zijn denk ik net zo gevangen als wij allemaal en ze zijn meedogenloos, ze dragen stokken met een lichtje, met een knopje en een soort van mes aan het einde van de stok. Hun ogen staan koud en hol, ze geven korte commando’s en laten geen ruimte voor medemenselijkheid. 

We hebben zitten vissen waar we nu opgesloten zitten en we zijn bijna allemaal overtuigd dat we ergens in Limburg onder de grond zitten in een grot, een grot die ooit voor hooggeplaatste was in de Koude oorlog.

We vroegen ons af, of we de enige waren, of dat er meer plaatsen in Nederland of op de wereld mensen onder de grond hield. In grote steden waar een metro rijdt heb je ook van deze plaatsen waar je lang kunt overleven, maar dan op kleinere schaal.

We hadden samen besloten elke keer dat we gingen vergaderen een zaak centraal te stellen en dat was deze keer: wat hebben ze in ons gespoten? Zowel de vrouwen als alle kinderen hadden allemaal een vaccinatieplek op de rechterbovenarm en we waren er alle ziek van geworden, koorts, hoofdpijn en misselijk en bijna allemaal dachten we dat ons denken werd beïnvloed, we moeten veel moeite doen om ons te focussen op het hier en nu en waarom we hier waren en hoe gek dat was verlopen zonder een aankondiging, nee, juist een brute overval.

Zelf had ik enorme zin in een kopje koffie met een taartje en dan het liefste buiten op een terras aan zee……

Foto: Zilvertje aan zee in Egmond rond 2018

 

Zilvertje.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4