Op de fiets naar Nico…..

20181014_160318

Op de fiets naar Nico…….

De week ging zo snel en ik had zo veel te doen, afspraken in Zaandam, in Almere en veel lezen en leren en dan mijn normale werkzaamheden.

Het bloggen schoot er bij in, ook het lezen bij anderen. Voor mevrouw Hoedt, heb ik weer veel bedacht, maar andere zaken gingen voor, dat zal de komende weken wel vaker zo zijn.

Maar een ding laat ik niet schieten, dat zijn de zondagmiddagen bij Nico. Het was vandaag heerlijk weer, ik begon nog met een vestje aan, maar nog voor de stoplichten bij mij aan het einde van de straat had ik het vestje uit.

Er stond bij Uitgeest al een file naar de zee. Het was windje mee op de heenweg, ik vloog. Nico was helemaal in het groen en had nieuwe schoenen, hij zag er prachtig uit. Ik had een foto voor hem mee, een hele grote foto, waar hij met zijn zusje op stond. De foto is meer dan dertig jaar oud, waar blijft de tijd, hij was er erg blij mee.

We hebben lekker koffie gedronken en taart gegeten en we zijn naar de markt geweest en hebben in de zon gezeten en naar het herfstbos gekeken.

De zwanen zaten dicht in hun veren op de terugweg, de wind was aangewakkerd.

Morgen ga ik voor het eerst oefenen met de band. Dit nog als nasleep van het karaoke zingen samen met Annemieke in een eetgelegenheid bij ons in Zaandam, het leverde mij een band op die me wil hebben als zangeres. Nou, ik ga morgen eerst maar eens luisteren en een liedje zingen en dan kijken of er een klik is.

Nico vond het leuk voor me, hij weet nog dat hij klein was en er thuis altijd ruzie kwam als mama eenmaal in de week ging zingen…. op het laatst kwam de band bij mij thuis, zodat ik niet de deur uit hoefde te gaan en we zo toch aan ons repertoire konden bouwen, maar dat vond ik weer geen succes, want ik had Annemieke nog aan de borst en die wilde dan nog eenmaal drinken en dook zo onder mijn truitje, ze was toen ruim een jaar en ik ben toen gaan afbouwen, want ik zong bij een hardrockband en dat borstvoeden vond ik niet zo bij mijn imago passen, maar als ik er nu aan terugdenk  moet ik zo lachen, hoe schattig een jonge moeder en dito kinderen en alles gaat gewoon door, band of niet.

Trudy.

Foto: Zwanen bij Castricum door studioopdefiets.

 

 

Op de fiets naar Nico…….

20181007_150137

Op de fiets naar Nico….

Het is altijd een fijne dag, de dag dat ik naar Nico ga. Hem even vast te houden, hem even te horen lachen en te genieten van zijn intense liefde en oprechtheid. Hij is dat deel van mij dat nu los van mij leeft, maar ik voel zijn verdriet en blijdschap nog in elke vezel van mezelf.

Vandaag is het redelijk gezakt, maar gister was ik zo verdrietig op de weg terug, verdrietig omdat hij niet meer in zijn eigen huisje woont, omdat hij nooit een eigen vrouw kan hebben, omdat hij nooit kinderen zal hebben, dat hij eigenlijk moederziel alleen is, maar gelukkig nog wel een moeder heeft maar wat als straks zijn moeder er niet meer is?

Vurig hoop ik dat een ander mijn taak zal overnemen, vele weten nog niet hoe mooi die taak is, Nico is een van die diamanten in mijn leven. Ik zou graag zijn lot willen delen, elk de helft, zodat hij ook een helft kan genieten van het leven, maar zoiets bestaat niet helaas.

 

 

Van tot aan de sterren en dan een miljoen keer!

 

Krom en scheef zo is je loop

Lang en grijs dat is je haar

Maar dat ik oneindig veel van je houd

Is voor eeuwig waar………

 

Mama.

Foto: Studiogekkenhuis. Het bankje waar we zaten en genoten van de geuren van het herfstbos.

Ga ook eens kijken bij: https://crtempelaar.com/ een nieuw weblog met erg mooie foto’s.

 

Voor mijn vader met dank!……

20180909_163727

 

Op een kleedje in het gras

De tijd dat mijn vader

De onverschrokken held was

 

Met hem werd het weiland een verhaal

Het karrenspoor

De figuurtjes wolken

 

Hij leerde mij te kijken

Met een scherpere blik

Mijn vader woont nog in mij

En is mijn tweede ik.

 

Trudy.

Foto: Net voorbij Castricum, Uitgeest. Hij nam me vaak mee in het bakje achter op de fiets, dan dronken wij op de terugweg een flesje Rivella in het Witte Huis, bekend als de Krokodil Spaans restaurant. Studio DENHERDER.

Op de dag dat ik het gat in de wolken zag, had ik zo het gevoel dat hij nog dichter bij me was.

 

 

Vrouw Hoedt deel 7…..

20171111_160729

Vrouw Hoedt deel 7

Leesles op de sofa.

Natuurlijk hielden ze er niet van om op de woensdagochtend vroeg op te staan en door weer en wind naar het huis van Hoedt te lopen, maar de winst was enorm en dat deed hen toch uit bed komen…..

Vier man sterk, mensen met bijzondere talenten, maar helaas konden ze geen van alle lezen en schrijven, nou , niet jokken, eens konden ze het niet, maar nu waren ze al aardig op de goede weg.

Johnny Lodder dacht nog vaak terug aan het magische moment dat hij zijn eigen naam kon lezen boven het dwangbevel dat hij had gekregen, hij schreeuwde het uit van blijdschap, terwijl elk ander mens bijna zou instorten na zo een brief.

Hoedt had koekjes gebakken en verse koffie klaar staan, het was lekker warm en ze had een mooi nummer op de platenspeler liggen, de leesgasten waren daar even stil van, snoven de sfeer, de warmte en de liefde en waren blij dat ze waren gekomen.

Na anderhalf uur intensief les, aten ze samen een broodje en Hoedt vroeg of Johnny kon blijven. De man deed zijn hand naar zijn hoofd, hij vermoedde een klusje, dan kon hij geen nee, zeggen, maar hij had niet veel zin.

“Johnny,” begon Hoedt, “wat zou je er van vinden als we samen een boek gingen maken? Jij vertelt je verhaal en ik schrijf het op. Jij maakt de tekeningen en bepaalt hoe het boek er uit gaat zien, goed plan?”

Johnny kon niks zeggen, hij dacht na, een boek, een boek, wat moest hij dan vertellen, er was niks te vertellen, een raar leven,  eenzaamheid, verstoten en met een kist vol spullen de baan op…….de garen-en bandman komt er an!

 

Trudy.

Foto: Niet de gang van Hoedt, maar mijn gang.

 

Vrouw Hoedt deel 4 Boodschappen….

paarse kachelpijphoed

Vrouw Hoedt deel 4 Boodschappen.

De familie Harkema vond die ochtend bij de regenton een tas vol eerste levensbehoefte. Moeders keek eerst niets begrijpend rond, zo van: wie laat nou hier zijn tas achter? Maar het briefje er in, maakte alles duidelijk.

De gulle gever schreef over de plotselinge sluiting van de winkel van Harkema wegens faillissement en wilde graag op de hoogte gehouden blijven over het verloop ivm het mogelijk uit de woning zetten. De tas zou er elke week staan, bij, regen met een zeiltje er over heen, had de familie toevallig nog een zeiltje?

Moeder brak, nog geen dag had ze gehuild, nooit haar man een verwijt gemaakt om zijn overmatige drankmisbruik en zijn gokverslaving, ze had steeds alleen maar geprobeerd haar tanden in de dag te zetten, de kinderen gevoed en schoon in de schoolbanken te krijgen en ze had veel gebeden…..

Ze verdiende het eigenlijk niet dat men haar hielp, vond ze zelf, ze was altijd zo onaardig geweest over haar klanten, over de mensen en de kerk, over alle mensen die anders waren in het dorp en nu ineens, voelde ze zich een weekdier, haar fouten lagen opengevouwen in haar tuintje ze zag ze allemaal in en toch had iemand haar nood opgemerkt, haar geholpen.

Die avond bad ze op haar knieën bij haar houden ledikant voor de gulle gever.

Trudy.

 

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Paarse hoed foto van internet geplukt.

IMG-20180916-WA0001

IMG-20180915-WA0004

Annemieke en Trudy op de avond van de karaoke.

Foto ‘s: Annemiekemuziek.

Zaterdag…..

Het was een rare dag die zaterdag! Blancie  had mijn fiets nodig, dus ik ging snel heen en weer naar Castricum ( conditie opbouwen ) het was prachtig weer, maar er was wel veel wind uit zee, dus op de heenweg was het knokken, maar gelukkig had ik goed mijn banden opgepompt. Dadelijk in Castricum weer omkeren, om mijn fiets uit te lenen, dat was wel jammer, want ik was nog graag door gefietst naar Egmond aan zee, maar het zat er nu niet in.

20180915_121545

De wolkenluchten waren prachtig en het gras was erg groen er werd overal gemaaid. Op sommige plaatsen stond het gras al klaar, gemaaid en verpakt in plastic jas.

20180915_121550

De schapen werden gevoerd en eentje had geen zin, die lag lekker op de buik te genieten van het heerlijke weer.

20180915_121743

Al fietsend dacht ik aan een gedichtje dat ik zo een jaar of tien geleden schreef over september.

 

September.

September, september

Met jou ademt de polder rust

Nog nagenietend van het zonnetje

Voordat het door Koning Winter

Beneden nul wordt gekust.

Trudy .

 

We moesten op tijd in Zaandam zijn, dus toen ik thuis kwam nog even strijken en stofzuigen en al die moedersdingen doen, maar ik kreeg visite, vier man sterk, dus het was haasten om in de avond op tijd in Zaandam te zijn.

De voorpret was enorm geweest, maar de organisatie liet te wensen over, de band speelde zo hard en de microfoons voor de zangers stonden zo zacht, het was niet te doen om te zingen bij een band die de nummers op hun eigen manier speelde en dat vooraf niet had verteld, er was helemaal geen communicatie mogelijk, het waren horken.

Annemieke zong drie liedjes heel goed, het was knap dat ze er veel van bakte, want de band speelde de nummers zo anders, ik was mega trots op haar.

Maar ik kan alleen maar concluderen dat ze deze zaken organiseren voor extra geld in het laadje, de beloofde voorzieningen voor de zangers en zangeressen waren er niet en de band stond er alleen voor zichzelf, waren totaal niet toegerust om een Karaoke te laten slagen.

Ik heb toch geprobeerd een foto van Annemiek te maken, gelukt, alleen is het wazig. Niemand wilde even aan de kant.

20180915_214358

 

Vandaag ga ik naar Nico, maar nu niet op de fiets, die heb ik weer uitgeleend, ik ga met iemand mee rijden en terug met de trein. Was er vanmorgen al erg vroeg uit voor een zondag, ivm ontbijt voor vroege vogels.

Trudy.

Foto’s Studio Den Herder en Schaap.

Op de fiets naar Annemieke.

Woensdag was een dag met weinig zon, maar dat was niet erg, ik reed met blijde zin naar mijn oudste dochter. Dan weet ik dat de koffie klaar staat, de broodjes vers afgebakken zijn en het eitje nog warm is……

20180912_120540

Van Krommenie, door Wormerveer en over de Zaan de Wormer in, dit is een gemeente met een bijzondere geschiedenis.

Mooie oude huisjes en deze in 2018 herbouwde toren.

20180912_120558

Dol ben ik op het Zaanse groen, het felle rood en de prachtig onderhoude tuintjes. De deur is denk ik de dodendeur, want in Krommenie staat bijna het zelfde huis en die deur ging alleen open voor de bruid en de kist.

20180912_121759

Als ik hier ben, laat ik de meeste drukte achter me, dan is er veel water, veel weiland, veel mooie lucht.

20180912_122454

Zo lang geleden en het staat er nog steeds, fier en statig.

20180912_122459

Wat had met toch een oog voor schoonheid!

Onderweg regen, maar dat vind ik wel lekker. Na Wormer, Jisp en Neck en dan Purmerend.

Bij Annemiek was het gezellig, we hebben veel gelachen en gezongen, want zaterdag treden we op, nou Annemiek vier liedjes en ik een half liedje samen met Annemieke, de voorpret was enorm, dat pakt niemand ons meer af.

 

Trudy.

Foto’s: Studio Fiets en Co

 

 

Vrouw Hoedt deel 1

IMG-20180904-WA0005

Meisje met lekker ijsje. 

 

Ze dwarrelde als een afgevallen verdroogd herfstblad langs de grachtenpanden, haar voeten sneller dan haar benen, haar armen bijna als in vliegstand, een mengsel, heks, ballerina en engel. Het was altijd vroeg in de ochtend of midden in de nacht, overdag sloot ze zich op achter de grote hoge ramen met boven het glas in lood waar zo mooi de zon in speelde en alles een toverkleur gaf.

Men stond stil als ze aan kwam dwarrelen, men sprak achter de hand, met lippen als een dode, met sissende woorden……..

Op haar hoofd altijd een soort kachelpijphoed, soms rood, soms groen, soms paars en ach, mogelijk waren het alle kleuren van de regenboog, maar men vergat het.

Bijna elke dag was ze het gesprek van de dag….”zag je Hoedt weer lopen, ze had nu gele schoenen aan, geel, geel, geel! Wie draagt er nou geel? ”

 

Trudy Den Herder.

Op de foto mijn jongste meisje vandaag bij de Zaanbocht in Wormerveer, heeft niks met het verhaal te maken, maar wilde ik toch graag laten zien. ( ze heeft hem zelf ook gepubliceerd, ik denk dat ik dat dan ook mag, maar heb het niet gevraagd, duimen )

Vervolgverhaal.

Hoera Nico 38 jaar!

 

 

Een lekker luchtje, een vaas, een boeketje, snoep en feestslingers en we komen er aan!

We gaan straks Nico zijn verjaardag vieren!

En ik heb mijn mooiste jurk aan.

 

20180901_121717

 

Trudy Den Herder.

Foto’s: Studio Gekkenhuis.

 

Liefde…..

Geef de liefde water

Geef de liefde hoop

Het enige dat je kunt geven en krijgen

Liefde is niet te koop!

Trudy.

 

Bijna avond en weer thuis! Nico wil niet op de foto, maar wij wel!