Op de fiets naar Nico.

20181111_154939

Er werd weer gewerkt aan het spoor. Er reden wel bussen, maar als het ook maar even kan, pak ik toch te fiets, dat gaat vaak sneller, omdat ik moet boemelen en veel moet lopen, of een fiets moet huren.

Het is een machtig mooi gezicht dat werken aan het spoor. Van Zaandam tot Alkmaar geen treinen. Vanaf Krommenie tot Uitgeest zijn de houten bliezen weg, wat een werk nog, zouden ze dat redden, want morgen moet de trein weer rijden. Petje af voor deze mensen, vooral met die harde wind van vandaag.

20181111_154943

Met Nico gaat het weer minder, hij is al zijn vrijheden kwijt en mag alleen met mij even van de afdeling, weer een zware afdeling. Ik hoop dat ik hem even blij heb kunnen maken, we zijn taart gaan eten en hebben koffie gedronken en zijn over de markt gelopen en hebben in het bos gezeten.

20181111_154947

Als je me mist met bloggen, of lezen bij je, ik ben moe, erg moe, mijn baan, is heftig, ik maak lange dagen en fiets wat af en heb veel werk mee naar huis, dingen die ik me allemaal eigen moet maken, en dan natuurlijk hier mijn huishouden, maar ik probeer het vol te houden, maar meer dan dit bloggen zit er even niet in.

Het optreden vorige week zondag van Annemieke ( Rosedale ) was geweldig!

IMG-20181105-WA0001

IMG-20181105-WA0004

 

Hartelijke groet allemaal.

Treinfoto’s van Trudy, bandfoto’s van Fred.

Op de fiets naar Nico…..

20181103_155556
Castricum in zicht, vond het water erg mooi en ook de hemel!

De trein reed, maar de zon scheen zo heerlijk en onderweg zat ik nog te overwegen, maar ik reed toch het station voorbij, toch maar op eigen kracht. Een dagje eerder dan ik normaal doe, maar morgen heeft Annemieke een optreden met haar band en dat wil ik graag zien.

Deze week heb ik meer dan 200 kilometer gereden, had ik zo uitgerekend, op de fiets en dat is sinds lange tijd niet gebeurd, ik begin weer aardig de oude te worden. Maar ik doe er wel veel langer over dan alle andere hoor, door het ongeluk is mijn lichaam, stijver en de jaren gaan ook tellen.

Het was gezellig bij Nico, ik haalde hem op, ik was te vroeg, dus hij was nog even bezig. We dronken koffie, we aten taart, we genoten van het weer en het mooie bos en volgende week zondag gaan we en koffie met gebak doen en naar de markt.

Jullie hebben me weinig gezien, maar ik heb alle dagen gewerkt en ook dat moet langzaam weer wennen en vrijdagavond was ik op mijn fiets naar Het Kalf gegaan, daar was de Allerheiligen mis. Was daar nog nooit bij geweest, maar vond het erg mooi. Van alle overleden mensen het afgelopen jaar van de parochie stond een kaars en een kruisje klaar, het kruisje van mijn mama, overleden in januari, had het hele jaar bij Maria gehangen, nu kregen we het terug en ook een mooie kaars met haar naam en mooie bloemen er op.

Het koor zong schitterend en na de dienst gingen we naar het kerkhof, dat was prachtig verlicht, op de graven en bij het columbarium brandden lichtjes, het koor zong ook in de kou op het kerkhof en de graven werden gezegend.

Op de weg terug, in de kou en regen, had ik veel na te denken, ik wil ook wel liggen daar achter de kerk en dan een lichtje op mijn graf op 2 november. Mijn broer bood me aan me thuis te brengen, dat was lief, maar ik moet fietsen en lopen om te overleven, als ik niet beweeg, dan ga ik vastzitten en kan ik niks meer, dus tegen wil en dank, fiets en loop ik Noord Holland rond en gelukkig vind ik het nog fijn ook.

20181103_155607
De wolken waren zo mooi, ik probeerde vaak te kijken, maar echt veilig was dat niet.

Het zal wel even duren eer ik weer bij ben bij jullie, want nu ga ik slapen, ik ben erg moe en heb een hoofd als een biet van al dat fietsen. Het is groot feest in Krommenie, de jeugd is verkleed, het dorp zit vol met heksen, kabouters, smurfen en noem maar op, de toevallige passant weet niet wat dit is, want het is nog mooier dan carnaval. Ze gaan van dorp naar dorp op de fiets en als ze dan oversteken bij de autoweg zie je de mensen kijken van: waar komt die Dracula nou vandaan, zo leuk om te zien.

20181103_155621

20181103_155618

Trudy.

Foto’s van Trudy.

Filmpje van RTVNH over het feest in Assendelft Krommenie

 

Op de fiets naar Nico……

Het was voor het eerst na de lente weer koud op de fiets, harde wind, maar wel veel zon, al kon de zon niet echt verwarmen, weinig fietsers op de weg, te koud, te veel wind. Er reed weer geen trein, wel bussen, maar dan doe je zo lang over de reis en je wordt zo in de bus gestouwd en sommige buschauffeurs zijn zo onaardig, allemaal, stress denk ik.

Bij Uitgeest stond het spoor vol met werkmannen en auto’s die op de rails en op de weg kunnen rijden, prachtig gezicht, nu had ik van de drukte wel foto’s kunnen nemen, maar ik deed het niet van de kou, het waaide vreselijk en ik wilde naar huis, met boodschappen mee gerekend heb ik toch twee en een half uur op de fiets gezeten. Nu ga ik koken, ik heb honger, ik heb vreselijke honger!

Nico had een heerlijk warm vest aan en had eerder op de dag zijn vader op bezoek gehad, dat is fijn, want hij krijgt verder alleen maar mij, en spaarzaam de rest van zijn familie en het breekt toch de dag.

20181028_133222
Weiland tussen Uitgeest en Castricum, eindelijk op het fietspad, die auto’s stinken zo en maken zo een lawaai!

Een aantal keren moest hij lachen om mij, want ja, ik doe soms gek, dan heeft hij nog steeds die lieve kuiltjes in zijn wangen, dan straalt zijn hele hart en ook dat van mij.

20181028_135941
A-gebouw Dijk en Duin.

Trudy.

Foto’s: van Trudy .

 

Op de fiets naar Nico en nog veel meer….

20181021_151710

En dan ineens, tatadiebom! Heb ik mijn oude leven weer terug, een leven van na het ongeluk. Ik heb er zo voor geknokt en sommige zeiden: wat doe je jezelf aan, wie wil er nou op jouw leeftijd nog hard werken? Nou ik dus, Trudy. Dan waren nog de duiveltjes die zeiden dat ik op mijn leeftijd nooit meer aan een baan zou  komen en ja, daar zat wat in, want over ongeveer drie weken word ik zestig, maar gek genoeg voel ik me niet zo, ik voel me veel jonger, veel fitter en heel gelukkig. Maar ik heb nu wel minder tijd om te bloggen, te lezen bij anderen, maar goed, een mens kan niet alles hebben.

Mijn baan is echt geweldig leuk, op het ROC in mijn gemeente geef ik les aan verpleegkundige en twee maal in de week ga ik naar de leerlingen toe, dan kom ik daar waar ze werken en geef ze daar les.

Dan is er nog de band, ik vind het enorm leuke mensen en we zijn met heel veel en ik vind ze zo leuk spelen en ik ben zo blij dat ik er deel van uit mag maken.

En dan is er nog de hobby waar ik zo sterk van werd, ik geloof dat het nog op dit nieuwe weblog te lezen is, dat ik voor het eerst een dorp verder kon fietsen dan mijn eigen dorp, dat was een mijlpaal, dat was het moment dat ik dacht: zie je wel het komt allemaal goed, van lopen met krukken en bijna de trap niet op kunnen, veel pijn en altijd moe en gehandicapt voelen, heb ik dinsdag, dat was die enorm mooie zonnige dag een groot rondje om gereden, ik heb die dag ongeveer 100 kilometer gefietst, het was niet echt de bedoeling, maar ik dacht, ik neem een groter rondje, maar hier en daar ontbraken de borden voor de fietsers en zo reed ik de route verkeerd, maar ik heb wel prachtige dingen gezien, langs het Markermeer, Starremeer langs Spijkerboor, Alkmaar, De Rijp, De Beemster, de Knollendammen, Graft en noem maar op. Na afloop moest ik nog boodschappen doen bij AH en toen was ik wel even duizelig, ik had te kort gedronken, dus ik heb snel bij AH getankt.

En vandaag naar Nico gefietst, dat stukje van 20 kilometer heen en 20 terug, fiets ik nu met twee vingers in de neus. Er was vandaag geen zon en er reden geen treinen, de bussen namen het over, maar ik red het op de fiets.

Het was gezellig bij Nico, we hebben koffie genomen en taart, we hebben ook nog lekker buiten gezeten en gekeken naar de herfst in het bos, ik zag allemaal mooie bloemetjes, duinbloemen volgens Nico.

Ik heb naar binnen gegluurd bij het lescentrum, daar waar ik mijn psychiatrie diploma behaalde. Nu is het meer voor korte cursussen, want de academie is naar Haarlem verhuisd, maar het is zo fijn om het terug te zien.

Nou en dan is er nog veel meer, maar ik ga afwassen, ik heb vandaag roti gemaakt op verzoek, daar zijn ze thuis dol op, helemaal volgens het echte recept, nou daar eet ik ook mijn vingers bij op, het huis ruikt nu zo lekker gekruid.

Dag allemaal! Na de afwas ga ik slapen, dus ik heb nog heel wat bij te lezen bij jullie!

20181021_151624

20181021_151744

20181021_151738

Trudy

Foto’s: Bloemen op de grond in het bos en het lescentrum van Parnassia voorheen Duin en Bosch.

 

 

Op de fiets naar Nico…..

20181014_160318

Op de fiets naar Nico…….

De week ging zo snel en ik had zo veel te doen, afspraken in Zaandam, in Almere en veel lezen en leren en dan mijn normale werkzaamheden.

Het bloggen schoot er bij in, ook het lezen bij anderen. Voor mevrouw Hoedt, heb ik weer veel bedacht, maar andere zaken gingen voor, dat zal de komende weken wel vaker zo zijn.

Maar een ding laat ik niet schieten, dat zijn de zondagmiddagen bij Nico. Het was vandaag heerlijk weer, ik begon nog met een vestje aan, maar nog voor de stoplichten bij mij aan het einde van de straat had ik het vestje uit.

Er stond bij Uitgeest al een file naar de zee. Het was windje mee op de heenweg, ik vloog. Nico was helemaal in het groen en had nieuwe schoenen, hij zag er prachtig uit. Ik had een foto voor hem mee, een hele grote foto, waar hij met zijn zusje op stond. De foto is meer dan dertig jaar oud, waar blijft de tijd, hij was er erg blij mee.

We hebben lekker koffie gedronken en taart gegeten en we zijn naar de markt geweest en hebben in de zon gezeten en naar het herfstbos gekeken.

De zwanen zaten dicht in hun veren op de terugweg, de wind was aangewakkerd.

Morgen ga ik voor het eerst oefenen met de band. Dit nog als nasleep van het karaoke zingen samen met Annemieke in een eetgelegenheid bij ons in Zaandam, het leverde mij een band op die me wil hebben als zangeres. Nou, ik ga morgen eerst maar eens luisteren en een liedje zingen en dan kijken of er een klik is.

Nico vond het leuk voor me, hij weet nog dat hij klein was en er thuis altijd ruzie kwam als mama eenmaal in de week ging zingen…. op het laatst kwam de band bij mij thuis, zodat ik niet de deur uit hoefde te gaan en we zo toch aan ons repertoire konden bouwen, maar dat vond ik weer geen succes, want ik had Annemieke nog aan de borst en die wilde dan nog eenmaal drinken en dook zo onder mijn truitje, ze was toen ruim een jaar en ik ben toen gaan afbouwen, want ik zong bij een hardrockband en dat borstvoeden vond ik niet zo bij mijn imago passen, maar als ik er nu aan terugdenk  moet ik zo lachen, hoe schattig een jonge moeder en dito kinderen en alles gaat gewoon door, band of niet.

Trudy.

Foto: Zwanen bij Castricum door studioopdefiets.

 

 

Op de fiets naar Nico…….

20181007_150137

Op de fiets naar Nico….

Het is altijd een fijne dag, de dag dat ik naar Nico ga. Hem even vast te houden, hem even te horen lachen en te genieten van zijn intense liefde en oprechtheid. Hij is dat deel van mij dat nu los van mij leeft, maar ik voel zijn verdriet en blijdschap nog in elke vezel van mezelf.

Vandaag is het redelijk gezakt, maar gister was ik zo verdrietig op de weg terug, verdrietig omdat hij niet meer in zijn eigen huisje woont, omdat hij nooit een eigen vrouw kan hebben, omdat hij nooit kinderen zal hebben, dat hij eigenlijk moederziel alleen is, maar gelukkig nog wel een moeder heeft maar wat als straks zijn moeder er niet meer is?

Vurig hoop ik dat een ander mijn taak zal overnemen, vele weten nog niet hoe mooi die taak is, Nico is een van die diamanten in mijn leven. Ik zou graag zijn lot willen delen, elk de helft, zodat hij ook een helft kan genieten van het leven, maar zoiets bestaat niet helaas.

 

 

Van tot aan de sterren en dan een miljoen keer!

 

Krom en scheef zo is je loop

Lang en grijs dat is je haar

Maar dat ik oneindig veel van je houd

Is voor eeuwig waar………

 

Mama.

Foto: Studiogekkenhuis. Het bankje waar we zaten en genoten van de geuren van het herfstbos.

Ga ook eens kijken bij: https://crtempelaar.com/ een nieuw weblog met erg mooie foto’s.

 

Op de fiets naar Nico….

20180930_140210

Deze keer wilde ik bewust met de trein, ik was donderdag ziek geworden en het was best heftig, zelfs vrijdag nog de hele dag in bed en zaterdag heb ik heel rustig aan gedaan.

Lieve Luffy is ook ziek, maar toch kwam hij af en toe even bij me kijken, heel voorzichtig, dat lieve natte neusje op mijn wang, een zacht pootje op mijn voorhoofd. Normaal als hij de kans krijgt springt hij op mijn buik en ligt daar dan te knorren als een varkentje, maar nu niet, hij kwam even naast me liggen, wat zijn dieren toch geweldig slim en gevoelig, want mijn buik deed zo een pijn, maar hij raakte mijn buik niet aan.

20180930_140242

Vandaag dus naar Nico, wilde met de trein ivm niet lekker zijn, maar er reed weer geen trein, ik had er niet op gerekend, tussen Zaandam en Uitgeest moest je met de bus, maar dat zou ik ook niet trekken, die bussen hobbelen zo en dan kan niet van mijn buik.

Dus ik ben toch op de fiets gegaan, op het spoor veel mannen met een geel hesje, ze liepen met spuitbussen en keken heel nauwkeurig naar de rails.

20180930_141412

We konden voor het eerst weer het terrein af, Nico heeft al zijn vrijheden terug, dus we zijn bij zijn favoriete tentje wat gaan eten en drinken. Hij had prachtige nieuwe blauwe schoenen aan en een mooi vest met veel kleurtjes en hij rook erg lekker, het was fijn hem weer te zien en te knuffelen.

Het was op de heenweg ploeteren tegen de wind in, op de weg terug vloog ik, ook had ik last van een grasmaaier, die dingen vind ik doodeng, ze rijden je zo omver of de sloot in, maar er was geen ontkomen aan, wat ik ook had bedacht, even wachten en foto’s maken en zo, ik ontkwam er niet aan, het leek wel op hij op me wachtte, ik moest er langs, mijn hart zat in mijn keel, ik moest goed mikken, want bij elke lantaarnpaal, pakte hij meer dan de weg, maar goed, het is gelukt. De luchten waren imposant, maar het bleef droog.

Het is altijd een prachtige dag als ik naar Nico kan. Maar nu snel mijn bed weer in, ik ga morgen naar de dokter, ik heb te veel last.

20180930_141409

Trudy.

Foto’s: Studio DENHERDEROPDEFIETS

 

Op de fiets naar Nico,

Het regende hard en ik had mijn oliejas aan en voor het eerst na de zomer weer een panty, ook had ik mijn nieuwe winterschoenen aan, want het zag er guur en nat uit.

Op de buienradar zag ik rode vlekken, dat is onweer, maar ze waren zo klein, ik gokte het er op, want ik ga ongeveer 52 maal in het jaar heen, op zijn minst, ga ik met de trein dan is het al die keren treingeld en de huurfiets, van de NS, waarvan ik dacht dat het 2,50 was, maar ik kreeg van de NS een rekening van bijna 4 euro, nou met de koffie, de taart en vaak nog patat en zo, worden dat dure reisjes, dus ik heb me voorgenomen, als het niet glad is, ga ik met de fiets.

20180923_134342

In de oliejas bij Uitgeest, de eerst 5 kilometer zitten er op, ik had last van veel druppels aan de neus, dus moest even snuiten. Nu nog 5 tot Castricum.

20180923_134312

Uit de trein stapten veel van Dam tot Dam hardlopers, want die dag was het vandaag.

20180923_134350

Nieuwe schoenen, niet zo charmant bij een jurk, maar ze deden het prima en van boven was ik een dame, had me nieuwe herfstjurk aan, met blauw, en gouden hartjes en halve mouw.

20180923_135948

Waar het vorige week nog een hemel was met wolken met gaten en zon, was het nu grauw. Sommige auto’s reden zo dicht langs de kant, ik kreeg steeds van muts tot voeten een vuileregendouche. ( ze zijn niet wijs ) In Castricum is het nog 7 kilometer naar de Zeeweg.

IMG-20180923-WA0001

Even een pauze, bril op om Annemieke een app te sturen. En ik denk nu, ik zie mijn moeder op de foto. ( alleen die had op mijn leeftijd nog lang geen bril )

IMG-20180923-WA0002

Bij Willemsduin haal ik Nico op, hij zit al op mij te wachten. Volgende week gaan we weer het dorp in, want hij heeft al zijn vrijheden terug en nu gaan we lopen naar De Oude Keuken, waar we koffie nemen met wat lekkers. Hij wil alleen half op de foto. Na afloop koop ik het Boek van Anoek, maar daar een andere keer meer over.

Op de terugweg begon de zon heel even door het wolkendek te prikken, een prachtig gezicht want in de sloten ging de zon mee, dat was bijna magisch.

De wind was gaan liggen en de regen was bijna geminimaliseerd tot hier en daar een druppel. Het was een heerlijke dag! Zeker ook omdat ik mail had van de man van de karaoke die ik deed op de kermis in Zaandam, na mijn zingen kreeg Annemieke een mail, dat een band haar moeder als zangstem wilde hebben en dat ben ik dus en ik heb JA! gezegd!

20180923_174728

Bij thuiskomst een lieve Luffy op de bank, wat kan een mens toch gelukkig zijn!

20180923_180648

Trudy.

 

Foto’s Studioaltijdopdefietsdenherder.