Op de fiets naar Nico en nog veel meer….

20181021_151710

En dan ineens, tatadiebom! Heb ik mijn oude leven weer terug, een leven van na het ongeluk. Ik heb er zo voor geknokt en sommige zeiden: wat doe je jezelf aan, wie wil er nou op jouw leeftijd nog hard werken? Nou ik dus, Trudy. Dan waren nog de duiveltjes die zeiden dat ik op mijn leeftijd nooit meer aan een baan zou  komen en ja, daar zat wat in, want over ongeveer drie weken word ik zestig, maar gek genoeg voel ik me niet zo, ik voel me veel jonger, veel fitter en heel gelukkig. Maar ik heb nu wel minder tijd om te bloggen, te lezen bij anderen, maar goed, een mens kan niet alles hebben.

Mijn baan is echt geweldig leuk, op het ROC in mijn gemeente geef ik les aan verpleegkundige en twee maal in de week ga ik naar de leerlingen toe, dan kom ik daar waar ze werken en geef ze daar les.

Dan is er nog de band, ik vind het enorm leuke mensen en we zijn met heel veel en ik vind ze zo leuk spelen en ik ben zo blij dat ik er deel van uit mag maken.

En dan is er nog de hobby waar ik zo sterk van werd, ik geloof dat het nog op dit nieuwe weblog te lezen is, dat ik voor het eerst een dorp verder kon fietsen dan mijn eigen dorp, dat was een mijlpaal, dat was het moment dat ik dacht: zie je wel het komt allemaal goed, van lopen met krukken en bijna de trap niet op kunnen, veel pijn en altijd moe en gehandicapt voelen, heb ik dinsdag, dat was die enorm mooie zonnige dag een groot rondje om gereden, ik heb die dag ongeveer 100 kilometer gefietst, het was niet echt de bedoeling, maar ik dacht, ik neem een groter rondje, maar hier en daar ontbraken de borden voor de fietsers en zo reed ik de route verkeerd, maar ik heb wel prachtige dingen gezien, langs het Markermeer, Starremeer langs Spijkerboor, Alkmaar, De Rijp, De Beemster, de Knollendammen, Graft en noem maar op. Na afloop moest ik nog boodschappen doen bij AH en toen was ik wel even duizelig, ik had te kort gedronken, dus ik heb snel bij AH getankt.

En vandaag naar Nico gefietst, dat stukje van 20 kilometer heen en 20 terug, fiets ik nu met twee vingers in de neus. Er was vandaag geen zon en er reden geen treinen, de bussen namen het over, maar ik red het op de fiets.

Het was gezellig bij Nico, we hebben koffie genomen en taart, we hebben ook nog lekker buiten gezeten en gekeken naar de herfst in het bos, ik zag allemaal mooie bloemetjes, duinbloemen volgens Nico.

Ik heb naar binnen gegluurd bij het lescentrum, daar waar ik mijn psychiatrie diploma behaalde. Nu is het meer voor korte cursussen, want de academie is naar Haarlem verhuisd, maar het is zo fijn om het terug te zien.

Nou en dan is er nog veel meer, maar ik ga afwassen, ik heb vandaag roti gemaakt op verzoek, daar zijn ze thuis dol op, helemaal volgens het echte recept, nou daar eet ik ook mijn vingers bij op, het huis ruikt nu zo lekker gekruid.

Dag allemaal! Na de afwas ga ik slapen, dus ik heb nog heel wat bij te lezen bij jullie!

20181021_151624

20181021_151744

20181021_151738

Trudy

Foto’s: Bloemen op de grond in het bos en het lescentrum van Parnassia voorheen Duin en Bosch.

 

 

Het Dolhuys te Haarlem……

Het is al weer een poosje geleden dat ik u de jas liet zien van een patiënte uit een psychiatrisch ziekenhuis van  lang geleden. De jas zag ik in 2005 in het Dolhuys te Haarlem.

Het Dolhuys staat al sinds 1320 te boek als een opvang voor zieken. Het Dolhuys lag buiten de stadspoorten. In de jaren rond 1413 werden er leprapatiënten geschouwd, als je lepra had, kreeg je een vuilbrief, een brief die toestemming gaf om te bedelen in je eigen woonplaats. Of om te komen wonen in of op de grond van het opvanghuis. Ook kreeg je een klepper. De klepper diende als waarschuwing dat je er aan kwam en lepra had. In het verleden werden er straten naar de klepper vernoemd.

In 1559 na het verdwijnen van de lepra werd het huis omgebouwd tot een Dolhuys, een huis voor dollen/gekken. Rustige patiënten kregen vrijheid om rond te wandelen, mensen die het zwaar hadden en ook moeilijk te hanteren waren, werden in een dol geplaatst, een soort cel, met een raampje voor frisse lucht en een poepdoos. Maar er werden ook ouderen verpleegd, kinderen, mensen met geslachtsziekte en in de middeleeuwen was het ook een bedevaartsoord en herberg voor passanten.

Rond 2005 werd het een museum,  het initiatief kwam van zeven psychiatrische ziekenhuizen: GGZ Noord-Holland-Noord, Mentrum, De Meren, Buitenamstel, GGZ Dijk en Duin, De Geestgronden en Rivierduinen.

Omdat veel van deze ziekenhuizen afdelingen sloten en bewoners in de steden liet wonen onder begeleiding of met zorg op afstand en omdat museumpjes op eigen terein werden verkocht voor bewoning, werden kostbare, of leerzame attributen overgebracht naar het Dolhuys in Haarlem.

De jas die ik u vorige keer liet zien had mij toen zo enorm aangegrepen omdat een vrouw in nood deze zo mooi had gemaakt, men droeg in het verleden allemaal de zelfde kleding, stug, oersaai en weinig kraak of smaak, maar deze vrouw had de binnenkant steekje voor steekje tot een kunstwerk gemaakt.

Het greep me vooral zo aan toen ik het zag omdat ik weet dat veel mensen in de psychiatrie een trauma hebben opgelopen door de smerigheid en gemene daden van een ander. Om te overleven treden aparte mechanisme in werking, triggeren iets in je hersenen dat soms niet meer goed komt. Eigenlijk verdient elk trauma zijn erkenning en zijn troost en goede behandeling, maar door een zelf in werking tredende overlevingsstrategie denkt vaak de patiënt dat hij iets fout deed en zwijgt over wat hem of haar is overkomen. Of moet zwijgen van een dader. Als voorbeeld geef ik het misbruik in de katholieke kerk. Kinderen die van toeten nog blazen wisten werden misbruikt in de kerk en er over praten was een taboe, want had je zelf geen schuld? Wat natuurlijk onzin is, maar zo werd het beleefd door het kind en als je dan toch uit de school klapte, dan werd je voor gek versleten en hoe je het in je hoofd haalde een zo een hooggeplaatst iemand te beschuldigen, de afgezant van God. Vaak hadden kinderen niet eens een naam voor wat hen was overkomen omdat er een groot taboe was op praten over seksualiteit en misbruik.

Tegenwoordig is met er achter gekomen dat veel patiënten de verkeerde diagnose kregen en zo ook de verkeerde behandeling en zo bleef vaak een mens zijn leven lang achter een gesloten deur, of door de verkeerde medicatie werd zijn hersenpan verwoest. Het isoleren maakte het verdriet in de patiënt alleen maar groter en de patiënt verloor ook het vertrouwen in de mensheid dat al zo ernstig was geschaad.

1153413790-67531

De jas.

De jas, ook al is hij onwerkelijk sprookjesachtig mooi aan de binnenkant, gaf me zo een verdrietig gevoel….Wat had deze vrouw meegemaakt en wat had ze in de psychiatrie te verduren gehad? De psychiatrie is in de laatste vijftig jaar sterk verbeterd, men mag zomaar niet meer stukken uit je hersenen halen en men mag je zomaar niet meer opsluiten en vastbinden, maar dat wil niet zeggen dat het daarom allemaal goed gaat, wel beter dan in de jaren van de vrouw met de jas.

1153575945-28781

De dwangstoel.

Door de komst van nieuwe medicatie jaren 60 vorige eeuw werd het mogelijk het geweld en de onrust uit de mens te halen en de nare beelden te verzachten of te verminderen, waar men voor de komst van die medicatie door roeien en ruiten ging en daarom vastgezet werd op b.v een dwangstoel. Er kwamen nieuwe behandelmethoden en personeel werd meer en meer geschoold. Maar de nieuwe medicatie bleek ook hevige bijwerkingen te hebben en soms werd het een keus tussen twee kwade.

1153413544-24891

Creatief en intelligent .

Mensen die opgenomen zijn in de psychiatrie zijn vaak, enorm getalenteerde mensen, boekenschrijvers, schilders, dichters of mensen uit de politiek.

In het Dolhuys vind je schilderijen gemaakt door de patiënten van weleer.

1153557157-22471

Een ruimte is bestemd voor mensen die ooit in de psychiatrie verbleven en die jij en ik ook kennen. Vaak was ik verbaasd om namen te lezen waarvan ik het nooit had verwacht.

En dat is natuurlijk ook weer gek als ik dit zeg, want de kluts kwijtraken, een trauma oplopen of dakloos worden of de kans om in een gevangenis te komen lijken zaken ver van ons bed, maar helaas zijn we er allemaal een stap van verwijderd.

1153414117-40821

Schilderij van het Dolhuys lang geleden.

En natuurlijk als je wat ouder bent,  en de veertig gepasseerd en je hebt het in je leven zonder psychiatrie kunnen doen, dan heb je geluk, want de kans dat je nog opgenomen wordt is klein.

1153414365-64121

Een dol, tegenwoordig zouden we zeggen een isoleercel.

Maar het is wel eens goed stil te staan bij al die mensen die wel leven met angsten, die een doodswens hebben, dwang ervaren, heel manisch zijn, of heel depressief. Laten we goed voor elkaar zijn, om dingen te voorkomen en laten we naar elkaar omkijken als we ziek zijn. Want ziek is ziek! Bij een hartkwaal komen ze allemaal met bloemen en een kaartje voor boven je bed. Maar als je ziek bent in je hersenpan, dan laten ze je vaak zo alleen en als je dan bedenkt dat veel van deze mensen die ziek zijn het te danken hebben aan hele nare gebeurtenissen en mensen, zou je ze dan niet nog meer in je hart sluiten?

 

Trudy Den Herder.

Site van het Dolhuys waar ze de zaken beter kunnen uitleggen dan ik het doe.

Het Dolhuys.

Schotersingel 2

Foto’s: Studio Gekkenhuis in samenwerking met studio Den Herder.

Bron: Wikipedia en Den Herder.

De jas van een prinses.

 

 

Zorgen…….maar toch weer gerustgesteld.

Ineens was de zomer koud, nat en werd het snel donker, maar nu juist moet ik veel op reis naar Nico. Hij heeft me nu hard nodig. Maar met onweer, wind en regen en vroeg donker is op de fiets geen optie, met de trein ook niet, want ik moet erna een half uur lopen, en dan nog wel pittig doorstappen, maar voor je kind doe je alles.

Heen gister in de late middag begon het al te spetteren, maar op de terugweg was het een wolkbreuk en het stopte maar niet.

20180810_203707

Maar ik was wel trots op mezelf, ik had het hem toch maar geflikt.

20180810_204701

Wel te koud gekleed, in mijn jurk en blote benen.

20180810_204722

Had gelukkig wel mijn vestje aan, maar die was ook doorweekt.

20180810_203628

Buiten waren de straten in een mum van tijd rivieren.

20180810_204631

Twee maal overstappen en veel wachten, maar in de trein was het lekker warm, helaas geen w.c. er zijn er nog maar twee met een w.c. dus ik heb het op moeten houden.

IMG-20180810-WA0001

Maar ik heb Nico gesteund en erg blij gemaakt en daar draait het om, dus ik was ook blij.

 

Trudy Den Herder.

Foto’s Studio Gekkenhuis.