Slotervaartziekenhuis, ik zal je missen!

Slotervaart ziekenhuis

Foto: van de NOS site.

Het zal zo rond 2007 geweest zijn, ik werkte voor het AMC in Amsterdam en ik wilde  mijn vleugels uitslaan en dat gaf ik te kennen aan mijn baas. Die attendeerde mij er op dat het Slotervaarziekenhuis een Psychiatrisch Dienst wilde hebben, een bemand kennis centrum. Het werd begeleid via o.a het AMC en dat leek me wel wat en ik was dadelijk aangenomen.

We hadden een geweldige ruimte gekregen en het Slotevaartziekenhuis huurde ons in, een psychiatrisch verpleegkundige, docent verpleegkunde en een psychiater op afroep, we gaven ook les op de werkvloer, het was een geweldige tijd, ik vulde het centrum met kennis en contacten en op aanvraag bezochten we patiënten en gaven de verpleegkundige en artsen tips hoe om te gaan met de patiënt.

Voelde me zo veilig in de warme armen van het ziekenhuis en ik ging van het ziekenhuis houden. De dienst die ik mede had helpen opzetten was rustig, zeker nadat alles op zijn plek en voorzien was van hulplijnen, kennis, contacten en protocollen en ik ben een enorme doener en op het moment dat het allemaal klaar was, ging ik op zoek naar een baan die drukker was, en dan wel binnen het ziekenhuis en die vond ik, op de afdeling Opleidingen, want het alleen maar wachten op een consult en af en toe een lesje geven vond ik het te rustig.

Ook bij Opleidingen had ik het enorm fijn en mijn kindje dat ik had helpen opzetten gaf ik in de veilige armen van andere mensen, in het begin liep het nog wel eens in elkaar over, maar al spoedig werd ik helemaal in beslag genomen door mijn nieuwe werk. Aysel Erbudak was mijn baas, en ik heb nog nooit zo een lieve goede baas gehad, ik koester die herinneringen. Ze was goed voor al haar personeel en ook voor haar patiënten.

In november 2016 lag ik zelf in het Slotervaart de dagen voor en rond mijn verjaardag en op mijn verjaardag mocht ik naar huis, een operatie na een ongeluk in het verkeer. Een arts die het onmogelijke voor mij mogelijk maakte en me weer op de been kreeg, ik ben hem eeuwig dankbaar.

En nu is het allemaal verleden tijd het ziekenhuis gaat dicht, de patiënten worden al overgeplaatst. Ik ben verdrietig en vol weemoed. Ik heb te doen met mijn oud collegae, sommige hebben er hun hele werkzame leven gewerkt. Ik heb te doen met al die mensen die nu een ander plekje moeten zien te vinden.

 

Dag, vreselijk lief, lief ziekenhuis met al die intens lieve medewerkers. Dank voor ook de zorg op het moment dat ik jullie nodig had, of het nou op de OK was, of op de afdeling, ik voelde me veilig en goed verpleegd. De foto’s stuurde ik naar mijn baas vlak na de operatie op het moment dat ik weer wat mocht eten, nog wel in me operatiepyjama en nog wel helemaal in de roes van de verdoving zat.

Trudy.