Op bezoek bij vader, deel 14 de trein.

20181111_154955

Op het bureau van politie kwam ik wat gegevens ophalen, ze laten helaas nooit zoveel los, moet echt met papieren komen om aan te tonen dat ze de plicht hebben me te helpen, bijna het hele wereldje van de politie is in mijn ogen duister, in plaats van een moord op te lossen, zoeken ze naar een dader en aan die dader hangen ze de bewijzen.

Nu zou iemand, met wie de vermoorde man kortstondig een relatie had gehad, het gedaan hebben…..….. Ik liet de woordenstroom over me heen komen, het oude liedje, blah, blah, blah.

Tuipstra, de kleine, dikke en kalende man die door het vele kantoorwerk was scheefgegroeid als een oude boom die naar het licht zocht, keek me vragend aan… “zie jij het dan anders, je weet ik ben een van de weinige die openstaat voor alle opties en ik waardeer jouw werk, deel met mij wat je weet en dan gaan we samen verder op jouw spoor.”

Kijk, dat waardeer ik zo in Tuipstra, nooit uit op eigen roem, nooit op de borst slaan, maar de waarheid zoeken en de familie antwoorden geven op vragen, brandende vragen.

Tuipstra zette met de hand een bakkie koffie, hij weet dat ik automatenkoffie smerig vind, maagklachten krijg van die troep, Tuipstra is zorgzaam en zo een man die een gouden vrouw verdient, maar de vrouwen zien hem niet zitten, die letten meer op dure auto’s, reisjes naar het buitenland en aanzien, nou bij Tuipstra moet je het hebben van de lieve aandacht en de zorgzaamheid, met zo een man onder je lakens voel je je vast  een koningin denk ik, niet dat ik het met hem heb uitgeprobeerd, het zou de werkrelatie schaden, maar als hij met pensioen gaat, staat hij bovenaan mijn lijstje. Gelukkig weten de meeste vrouwen dit niet, want dan was hij zo aan de trouwring blijven hangen. Gelukkig walgen de meeste van zijn buikje, van zijn kromgegroeide rug, en bedenken niet dat hij die kreeg door plichtsbesef en trouw.

Deelde met hem de gegevens van de auto die me achtervolgd had en hij was blij dat ik al achterhaald had waar die auto vandaan kwam. Het kentekennummer was gekoppeld aan een bedrijf ongeveer vier uur rijden van het bureau af.

Na mijn koffie stond Tuipstra op. “We gaan er kijken, we gaan samen, ik laat je niet alleen gaan!”

Maar de reis duurde langer, de overweg die we moesten nemen was geblokkeerd door een megatrein, met veel werkvolk op het spoor.

 

Verhaal Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Vandaag is mijn jonge kind 21 geworden, waar blijft de tijd. Hierbij een verhaal uit mijn volle weblog 2007 over Blanca.

Bij vader op bezoek, deel 9 vragen, vragen en nog eens vragen…..

IMG_0642

Op het bureau van politie was het druk, gillend druk, de grote vraag was, wie was de dode man die bij de strandopgang naar de camping, aan zee was gevonden? De publiekswachtkamer zat vol met mensen van het strand die mogelijk iets hadden gezien, met mensen die meegevraagd waren en mensen die er niks mee te maken hadden, maar om iets anders waren gekomen. Het was drukkend warm, lawaaierig en er hing een nare spanning………..

En de nacht viel en op veel plaatsen was het onrustig, in het bejaardentehuis werd een bewoner op de grond gevonden en mogelijk had hij er al uren geleden en begon al met uitdrogen…….

En bij de dode man thuis, zat zijn vriendin Lidy ongerust te wachten…. zou hij een nieuwe liefde hebben gevonden? Dit was nacht twee dat hij niet thuis kwam, ze overwoog hem als vermist op te geven, maar twijfelde, wat nou als hij vreemd ging en morgen of overmorgen weer voor haar stond? Ze zou nog even wachten…….

Verhaal: Trudy Den Herder

Foto: Trudy Den Herder

Bij vader op bezoek…… ( deel 1 )

20181022_144720

 

Met een aarzelende hand, sloot hij de deur….. een penetrante geur bleef rond hem hangen tot zeker bij de haast verveloze liftdeur en daar werd de geur overgenomen, door een benauwde mengeling van verlepte bloemkool en afvalbakken.

Vader had er raar uitgezien in een broek te ruim om zijn magere bewegingsloze benen, met zijn haar anders dan hij het zelf altijd had gekamd en het boordje van het shirt had omlaag gestaan, terwijl vader het altijd omhoog droeg. Pa zijn bril was vies geweest, spetters van wit en vage vegen.

Het bleef lang licht, thuis zouden de kinderen nog wakker zijn en Lidy zijn vrouw zou bij het aanrecht staan, de pannetjes laten glijden in het sop, de koffie al bijna klaar…… Maar hij ging nog niet naar huis, hij reed naar zee.

Dadelijk bij het zand, deed hij al lopend zijn schoenen uit, dat was een mallotig gezicht geweest en mensen hadden elkaar aangestoten, zo van; Kijk daar eens, zo van; Wat gek he?

Bij de vloedlijn was hij blijven staan en had hij wandelaars laten schrikken, niet expres, hij dacht er niet bij na, hij was in shock. Een oerkreet was van achter zijn ribben omhoog gekropen en werd uitgestort over de zee.

Sommige wandelaars kenden dit wel, dit was verdriet, diep, diep verdriet

Schilderij van Marion Maas.

Vervolgverhaal van Trudy Den Herder.

Vrouw Hoedt, deel 3 De zwarte Kraai

paarse kachelpijphoed

Vrouw Hoedt deel 3 De zwarte Kraai……….

Die zaterdagavond waren er klokken die luidden en mensen naar de kerk lokten en een zenuwachtige koster op het kerkpad die haastig stapte naar de pastorie……….

“Hoe haalt hij het in zijn hoofd?” De koster sjorde aan een man in een zwarte jurk, zwarte haren plakten aan het voorhoofd van de man in de jurk….. misdienaartjes kwamen al binnen en keken geschrokken…..Toch niet weer?

De zwarte kraai gaf over en stonk een uur in de wind en hing als een lap over een stoel en had het hoofd in de wc-pot. De koster gaf instructies aan de misdienaars. ”Jullie mogen vandaag de kaarsen aansteken, doe het zoals ik het je leerde, leg de muziek week 24 bij de organist en breng het altaar op orde, zet alles klaar……

Bijna iedereen had die avond een andere taak, de anders zo geoliede machine liep nu trager, maar alles ging wel goed, de eerste kerkgangers kwamen al binnen, de mannen gescheiden van de vrouwen door het middenpad en het orgel begon al zachtjes te spelen.

De zwarte kraai werd opgelapt en klokslag zeven uur schraapte hij binnen, misdienaartjes achter hem, de koster die de weg aangaf……..anders dweilde die malloot nog zo de kerk uit…….

De kerkgangers op de eerste banken roken een penetrante geur en men zocht bij wie het was ontsnapt……. Drank?

De dokter wilde al gaan staan en naar de eerwaarde lopen, hij vermoedde een beroerte, maar hij zag het ga maar zitten gebaar van de koster en gehoorzaamde, ze kenden mijnheer pastoor langer dan vandaag!.

Het werd een vreemde heilige mis, hij zong anders, hij sprak met een dubbele tong en moest af en toe gestut worden, maar men sprak geen kwaad woord over mijnheer pastoor, hij zou wel ziek zijn en erg moe, wat goed van hem dat hij toch zijn plicht oppakte……

Bij het uitlopen van de kerk keek men met minachting naar de dame met paarse kachelpijphoed en rode schoenen op de achterste bank……”Wat een vertoning weer, die vrouw, dat ze zo in de kerk durfde te komen….”

 

Trudy Den Herder.

Deel 1

Deel 2

 

Vrouw Hoedt, deel 2 broden……..

20180905_163641

Vrouw Hoedt deel 2

In de avond bij het sluiten van de winkels op het moment dat sneeuw aan de ruiten bleef plakken, stond een ranke vrouw oude broden in te laden, heel secuur al waren het pasgeboren baby’s legde ze de broden in een bolderkar, schudde de bakkersvrouw de hand en huppelend als een jong veulen trok ze de kar naar haar HOL, nou dan zeiden de omstanders……”wat moest die heks met die oude broden, had ze zelf niet genoeg aan haar eigen geld, ze woont toch in een prachtig pand?”

Thuis deed ze de broden in de vriezer, een megavriezer en schreef wat in een schriftje. Brood maandag, plus datum in linkervakje. In de keuken stond een enorme pan klaar, die vulde ze met water en met tien preien ze maakte er een heerlijke soep. Door de kieren kwam de heerlijke geur naar buiten en sloop langs het tuinpad naar de vijver.

Tegen de avond trok ze  een la van haar koelkastvriezer open en haalde er tien bevroren broden uit en liet ze ontdooien op haar keukentafel, ze zong zachtjes een lied, aaide de kat en ging even een uurtje slapen op haar kleurige sprei………..

Trudy Den Herder.

Deel 1

 

Vrouw Hoedt deel 1

IMG-20180904-WA0005

Meisje met lekker ijsje. 

 

Ze dwarrelde als een afgevallen verdroogd herfstblad langs de grachtenpanden, haar voeten sneller dan haar benen, haar armen bijna als in vliegstand, een mengsel, heks, ballerina en engel. Het was altijd vroeg in de ochtend of midden in de nacht, overdag sloot ze zich op achter de grote hoge ramen met boven het glas in lood waar zo mooi de zon in speelde en alles een toverkleur gaf.

Men stond stil als ze aan kwam dwarrelen, men sprak achter de hand, met lippen als een dode, met sissende woorden……..

Op haar hoofd altijd een soort kachelpijphoed, soms rood, soms groen, soms paars en ach, mogelijk waren het alle kleuren van de regenboog, maar men vergat het.

Bijna elke dag was ze het gesprek van de dag….”zag je Hoedt weer lopen, ze had nu gele schoenen aan, geel, geel, geel! Wie draagt er nou geel? ”

 

Trudy Den Herder.

Op de foto mijn jongste meisje vandaag bij de Zaanbocht in Wormerveer, heeft niks met het verhaal te maken, maar wilde ik toch graag laten zien. ( ze heeft hem zelf ook gepubliceerd, ik denk dat ik dat dan ook mag, maar heb het niet gevraagd, duimen )

Vervolgverhaal.

Jadinda deel 19 kind van de bergen…..

Jadinda kind van de bergen deel 19.

Het stadje ontwaakte in een vredige rust, de stratenvegers waren nog voor de zon fel begon te schijnen bezig met de rommel die was achtergelaten door domme mensen op te ruimen. Achter het restaurant was men bezig in het moestuintje, men knapte dingen op, of er werd geveegd en geschilderd. De kippen pikten graantjes en sprietjes gras en scharrelden gezellig tokkend bij de huisjes. De huiskater lag lui op de verandatafel en bekeek alles met half gesloten ogen.

In de brievenbus zou straks de brief liggen van de advocaat van de ex-vrouw van Paolo om geld binnen te halen, maar niemand was zich nog bewust van naderend onheil, van verdriet en zorg, nee, alles leek zo sereen, op zijn plaats gevallen en zonnig. Maar het ergste was de dreiging die van The Hoi uitging. Hij timmerde en haalde allemaal boodschappen in huis, hij zong waanzinnig gekke liedjes en gromde er vreemd bij.

Klanten  in zijn restaurant moesten erg lang wachten en wat ze dan voorgeschoteld kregen was het weggooien waard, nee, veel keerden hem de rug toe, wat was er met die man aan de hand? Men gluurde bij hem binnen en zag dat het restaurant vervuilde en de keuken was een vette, vieze stinkende bende met tientallen ongewassen pannen en borden……

Jadinda had het erg naar haar zin op school en elke ochtend liep ze blij een half uur naar haar klas, haar vriend kwam haar elke dag ophalen, ze woonden bij elkaar in de buurt en konden goed met elkaar opschieten, maakten samen huiswerk en zwommen bij de brug.

Jadinda was zich heel zoetjes aan gaan ontwikkelen als een vrouw en op een avond bij de brug kon haar schoolvriend zijn ogen niet geloven, zijn vriend, die toffe gast, was gewoon een wonderschoon meisje……. Zijn hart begon sneller te kloppen, wat was dit? Jadinda zag het allemaal gebeuren, ze was zo een met haar schoolvriend geworden, dat ze vergeten was, dat ze zich al twee jaar als een jongen voordeed. Ze probeerde fluisterend uit te leggen waarom dit zo was. Maar haar schoolvriend Kadado, pakte haar hand en deed zijn wijsvinger op haar lippen….. het is goed, ik bewaar je geheim en ik zal nu nog meer gesteld op je raken…….

Trudy Den Herder.

Deel 1 t/m 18

Als schrijven een medicijn is, dan neem ik ze elke dag dus trouw in.

Jadinda kind van de bergen deel 11

Jadinda kind van de bergen. Deel 11

Een week lang had vader gezocht naar een plekje om te wonen en te werken, maar dat was niet makkelijk, vader en Jadinda zagen er anders uit dan de mensen in de grote stad, de bevolking duldde dat zo lang je toerist was en geld in de la bracht, maar niet om in de gemeenschap op te worden genomen, soms werden ze al van een stoep af gescholden nog voor ze ergens binnenstapten. Je zag ze moedelozer worden, krommer lopen en vader wist dat hij nog niet terug kon naar de bergen, het land was nog in beweging en de berg spuwde nog lava en er was opstand en terrorisme. En al was het wel rustig geweest bij de bergen, geld voor benzine had vader niet meer. Ze waren hongerig en vader bood wel duizend maal zijn excuus aan, aan kleine Jadinda, maar ze was dapper en dreunde weer op wat ze op het nieuws hadden gezien een week geleden, “papa tientallen mensen zijn opgekomen bij de aardbeving en de lavavloed, je hebt ons juist gered!”

Van hun laatste geld namen ze een karige maaltijd bij een armetierig restaurantje, de verf was gebladderd, de tafeltjes stonden scheef, maar door de vele bloemen en de gemoedelijke eigenaar was het een haventje van rust. De stad was propvol met toeristen, de straten waren bloedheet en hier was enkel nog plaats omdat het er zo armoedig uitzag, maar toch stopte er een bus, een bus vol toeristen. De eigenaar legde van schrik een hand in zijn nek, klanten waren welkom, maar hij had geen bediening en haast geen eten in huis.

Vader die nog niet eens zijn eten op had, wenkte Jadinda, kom meisje, we gaan onze hulp aanbieden. Deze man heeft ons niet verjaagd, nu gaan we hem helpen.

En zo stond Jadinda bij de tafeltjes bestellingen op te nemen en vader stond in de keuken en bakte eitjes, roosterde het oude brood en maakte het lekker met gebakken tomaat en kaas. Ze werkten hard, wasten af, lapten tafeltjes schoon en door de gezellige drukte trok het nieuwe gasten. De eigenaar zette op de achtergrond een muziekje aan en haalde van het nieuw binnengekomen geld, vers brood, meel, eieren en vlees. Hij zong, hij maakte een dansje en zag de hemel opengaan.

 

Trudy Den Herder.

Deel 1

Deel 2

Deel 3

Deel 4

Deel 5

Deel 6

Deel 7

Deel 8

Deel 9

Deel 10

 

 

Jadinda kind van de bergen deel 10

Jadinda kind van de bergen deel 10

Ze hadden de nacht in de auto doorgebracht. Vader had het gezellig gemaakt met lekker drinken en rijst gehaald bij een knus restaurant, ze konden er niet zitten, afhalen was goedkoper geweest, maar het smaakte er niet minder om.

Vader had stukje bij beetje het verhaal verteld. Hij had sinds de machtswisseling in hun eigen land geld gespaard, verdiend met zijn koffieplantjes, zijn groenten en aardappels, verdiend met zijn droogoventje, hij had veel mensen voorzien van zakjes zaden en gedroogde groenten, met zijn houtsnijwerk en het aanbieden van diensten. Het geld, het grootste deel er van had hij jarenlang naar zijn broer gestuurd, de helft mocht broer houden en de andere helft zou vader komen ophalen in geval van nood, zoals nu. Van dat geld had vader graag iets gehuurd om in te wonen en om iets voor zichzelf te beginnen, om veilig te zijn in deze harde wereld, niet op te vallen, je zelf te kunnen bedruipen. Maar, en terwijl vader begon aan dit stuk van het verhaal, kwamen de tranen in zijn ogen, zijn broer had elke keer een beetje te veel van het geld afgehaald, meer dan de helft en broer had elke keer gedacht, ik vul het tekort weer aan, maar ook in de stad waar broer woonde werd het slecht, werk was er te kort en ziektekosten waren enorm gestegen, de huur van zijn huisje ging omhoog, de levenskosten verder onbetaalbaar en op een dag, was al het geld op, een heel bedrag en alles wat nieuw gestuurd werd, gebruikte hij dadelijk. Broer had gehoopt dat hij het op de dag dat vader terug zou komen het hele bedrag weer bijeen gespaard had, broer had bijna vader niet durven aankijken, want broer biechtte ook op dat er ook drank van het geld was gehaald.

Ze waren goed uit elkaar gegaan, maar wel erg verdrietig, twee mensen in nood, vader had beloofd zijn broer te helpen zodra het hem beter ging en broer had een pakje oploskoffie in vaders hand gestopt, het enige dat hij nog in huis had……..

 

Trudy Den Herder

Deel 1 t/m 9