Op de fiets naar Nico……

Het was voor het eerst na de lente weer koud op de fiets, harde wind, maar wel veel zon, al kon de zon niet echt verwarmen, weinig fietsers op de weg, te koud, te veel wind. Er reed weer geen trein, wel bussen, maar dan doe je zo lang over de reis en je wordt zo in de bus gestouwd en sommige buschauffeurs zijn zo onaardig, allemaal, stress denk ik.

Bij Uitgeest stond het spoor vol met werkmannen en auto’s die op de rails en op de weg kunnen rijden, prachtig gezicht, nu had ik van de drukte wel foto’s kunnen nemen, maar ik deed het niet van de kou, het waaide vreselijk en ik wilde naar huis, met boodschappen mee gerekend heb ik toch twee en een half uur op de fiets gezeten. Nu ga ik koken, ik heb honger, ik heb vreselijke honger!

Nico had een heerlijk warm vest aan en had eerder op de dag zijn vader op bezoek gehad, dat is fijn, want hij krijgt verder alleen maar mij, en spaarzaam de rest van zijn familie en het breekt toch de dag.

20181028_133222
Weiland tussen Uitgeest en Castricum, eindelijk op het fietspad, die auto’s stinken zo en maken zo een lawaai!

Een aantal keren moest hij lachen om mij, want ja, ik doe soms gek, dan heeft hij nog steeds die lieve kuiltjes in zijn wangen, dan straalt zijn hele hart en ook dat van mij.

20181028_135941
A-gebouw Dijk en Duin.

Trudy.

Foto’s: van Trudy .